Γεννηθείς το 61.Τη μέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήμουν σαν οικόπεδο εκτός σχεδίου που κάποτε θα έμπαινε εντός. Θυμάμαι τον ήχο των τανκ στην Αλεξάνδρας. Ανέβαινα σε μια καρέκλα και παρατηρούσα τον έρημο δρόμο πίσω από τα κατεβασμένα ρολά...

Tους ζηλεύω… Απόλυτα! Με όλα τα ζουμιά που ξερνάει η ψυχή του σκορπιού. Πιο απόλυτα από απόλυτα! Ζηλεύω όσους δεν πάσχουν από κλειστοφοβία, όσους χλαπακιάζουν χωρίς να παχαίνουν και όσους εισπράττουν χωρίς να πληρώνουν εφορία...

Θαρρείς και ο Παπαιωάννου λειτουργεί για τους περισσότερους αγωνιούντες σαν ένα σημείο «κάπου» για να βγάλουν τ΄απωθημένα του δικού τους «πουθενά». Είδα την παράσταση την Πέμπτη σε ένα μεγαλειωδώς ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο. Κι από την πρώτη στιγμή...

Ναι υπήρξαν φορές. Πολλές φορές!
Που ένιωσα όλο το αίμα μου να φτάνει στα νύχια και να σφίγγω τις μπουνιές και τα δόντια… Ναι υπήρξαν φορές… Που το άδικο, το γελοίο, το ξεφτιλισμένο, το σίχαμα, το ξελιγωμένο σκουλήκι στεκόταν απέναντί μου και το μόνο που ονειρευόμουνα ήταν να του δώσω μια μπουνιά να φτύσει...

Τόσο ΖΗΤΩ που φωνάξαμε… Ίσως γι΄αυτό μας εκδικήθηκε ο τόνος και κατρακύλησε. Μετατράπηκε σ΄ένα αυθάδικο –ζητώ- που μας καταδίωξε...

Θα μου πεις ότι οι γυναίκες, τα τελευταία χρόνια, έχουν μια χαρά πορτοφόλια στις τσέπες τους και αυτό που κυρίως αναζητούν είναι να περνάνε καλά...