Διάβαζα και ξαναδιάβαζα το χαρτί που μου παρέδωσε ο αστυνόμος. Ο Αρίστος στο στρατό. Πώς περνάει ο χρόνος… Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι… Ο μόνος χρόνος, ο αληθινός, τα παιδιά.
«Θα υπηρετήσει τη πατρίδα» Φράση σαν ξεθυμασμένη coca cola…. Ποιος ο σκοπός ; Ποια τα σύνορα ; Θυμάμαι όταν ήταν μικρός πηγαίναμε στις παρελάσεις. Στον κεντρικό δρόμο της Αράχωβας ή στο σπίτι της Νανίνας με τη φανταστική θέα στο Σύνταγμα. Εμείς θεατές. Και γω βούρκωνα και ξεβούρκωνα. Τι κουσούρι αυτό το ευσυγκίνητο! Γιατί βούρκωνα ; Ήταν βέβαια η γενιά μου μπολιασμένη με όλο το ρεπερτόριο της Βέμπο και κείνα τα βροντερά ΖΗΤΩ στα σχολικά αμφιθέατρα.Τόσο ΖΗΤΩ που φωνάξαμε… Ίσως γι΄αυτό μας εκδικήθηκε ο τόνος και κατρακύλησε. Μετατράπηκε σ΄ένα αυθάδικο –ζητώ- που μας καταδίωξε.
Μα γιατί βουρκώνω πάντα στις παρελάσεις ; Πατριωτική φόρτιση ; … Μάλλον όχι. Και στους γάμους τραβάω το σχετικό βούρκωμα…Τελικά συμβαίνει όποτε συναπαντιέμαι με το «Ανυποψίαστο»… Αυτό ακριβώς! Κλαίω για το «ανυποψίαστο» του πράγματος… Για τις πληγές που θα ξεράσει στη διαδρομή του προς το «υποψιασμένο». Όταν θα μελετήσουμε την όχι ντε και καλά δαφνοστεφανομένη ιστορία. Όταν θ΄ανοίξουμε τα παράθυρα, να μπει φως, στο αιώνιο κρυφό σχολειό της ελληνικής μαθητικής μας παιδείας. Ο Αρίστος πάει στρατό. Μετά από σπουδές στο εξωτερικό (θυμάμαι το πρώτο πράγμα που κρέμασε στο σπίτι του ήταν μια τεράστια ελληνική σημαία «να βλέπουν ότι εδώ μένει Έλληνας»), μετά από ταξίδια ένα σωρό…Και που δε πήγε! Γέμισε ο χάρτης στίγματα… Αυτό κι αν είναι σπουδές βαρβάτες! Αφρική, Αμερική, Βενεζουέλα, Κολομβία, Κούβα… 1 μήνα Κούβα… Βαρέθηκε το κινητό να παίρνει μηνύματα… «Γαμώτο θα μπορούσε αυτό το σύστημα να είχε πετύχει» κατέγραφε… Διευρύνονταν οι σκέψεις, οι προβληματισμοί, τα όνειρα, οι προοπτικές, τα νέα του αφορούσαν το πλανήτη… Ακόμα και τα δικά μας τα μάθαινε νωρίτερα «Τι γίνεται ρε μάνα σήμερα στο Σύνταγμα;», “Τι γίνεται;” «Τώρα έβλεπα στο internet»….Ο Αρίστος. Στο φουλ τα γκάζια του. Ορθάνοιχτος ο χάρτης. Η παρέα του απ΄όλα τα μέρη της γης. Με esperando ευχές να τσουγκρίζουν τις μπύρες τους. Έτοιμη η βαλίτσα για όλα… Και τώρα Ελληνικός Στρατός. Απότομο φρενάρισμα σε νερά… Κωλιά και στα 100 φουρκέτα, όπως λέγαμε στα ράλυ… «Το μόνο που δε θέλω να μου τύχει είναι να κάθομαι, δε μπορώ ν΄αράξω»… Το ανυποψίαστο που λέγαμε…. Αρίστο μου… Στρατός. Η μόνη διαδρομή στη μέχρι τώρα ζωή σου που δε θα καταφέρουμε να της δώσουμε σκοπό και εξήγηση. «Θα υπηρετήσεις τη πατρίδα»…. Κοινώς θα μάθεις τη λούφα, το ντουμάνι, το ρουσφέτι, τη χαζή δικαιολογία, το βόλεμα, το φραπόγαλο.Την πατρίδα. Θα μελετήσεις το σουρεαλισμό. Να μη τα πολυλογούμε… Στραβάδι θα πήξεις! ΖΗΤΩ!!
Υ.Γ Μεταξύ μας αυτό το σύστημα (της στράτευσης) θα μπορούσε να είχε πετύχει. Για σκεφτείτε σε 9 μήνες πόσα πραγματικά χρήσιμα θα μπορούσες να μάθεις…. Πόσες γνώσεις, πόσα βιβλία… Και μάλιστα έχοντας «άλλοθι» διαλλείματος αν και ενήλικας…. Αυτό κι αν είναι!
