Πριν τσιμπήσει κανένας επιχειρηματίας το παραμύθι της σωτηρίας δια των εξαγωγών, ας μου επιτραπεί να περιγράψω τι πρόκειται να αντιμετωπίσει, όταν ανταμειφθούν οι προσπάθειές του.

Δεν πετάμε φαγητό, ποτέ. Ιδίως σ’ αυτούς τους καιρούς. Αν μας έχουν περισσέψει μεγάλες ποσότητες ξέρουμε καλά πού να τις προωθήσουμε – το "Μπορούμε" κάνει αξιοθαύμαστη, πρώτης τάξεως δουλειά. Το λίγο απ’ εδώ και λίγο απ’ εκεί, τα υπόλοιπα λαχανικών, τι τα κάνουμε;

Πώς τον ανακάλυψα; Ίσως γιατί ως αστή μιλάω στους ανθρώπους που σέβομαι στον πληθυντικό που είναι «διατύπωση της υποκρισίας και της δουλικότητας»; Ή μήπως γιατί ξέρω από κράνμπερι και σοκολάτες;

Τέτοια παιδικά να σκέφτομαι. Δεν γίνεται, φευ. Κάτι πρέπει να βρω να χαρώ όμως, να περιμένω. Η στιγμή του τραπεζιού παραμένει παρά τα ποικίλα τραμπαλίσματα της, ένα βάλσαμο

Δεν έχω υπολογιστή από τις 13 Ιουλίου του 2013, κοντεύουν τέσσερις μήνες. To MacBook Pro μου κλάπηκε μέσα από τη βαλίτσα μου στην πτήση Βερολίνο-Αθήνα.

Να που η ανάγκη τα 'φερε να εκτιμήσουμε την «κουζίνα πόβερα» όχι σαν τουρίστες στη χώρα της «εξωτικής φτώχιας», αλλά από τα μέσα. Να μπούμε στη λογική του «δεν πετάμε τίποτε» και αξιοποιούμε τα λιγοστά που διαθέτουμε για να φτιάξουμε ένα φαγητό χορταστικό ασφαλώς, αλλά και υψηλών προσδοκιών.