Μου 'χει κάνει μεγάλη ζημιά ο Κώστας Τσαούσης με τις εβδομαδιαίες τόσο γαργαλιστικές, και ταυτόχρονα απολύτως υγιεινές και χαμηλές σε θερμίδες, εμπνεύσεις του.

Τέρμα τα βραστά ή ωμό (α λα μοντ της δεκαετίας 80) ή στον φούρνο, λίγο καψαλισμένο να χάσει τη μελαγχολία του και μετά να κάνει σκέρτσα με διάφορα αρτύματα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι προέρχεται από την παλατιανή κουζίνα της Πόλης, χρονολογείται ήδη από τον 18ο αιώνα αλλά τη βρίσκει κανείς με παραλλαγές μόνο στην τελική προσθήκη για το άρωμά της, στη Σιέννα.

Εν προκειμένω το πορτοκάλι αρωματίζει αλλά και μεταμορφώνει τα καρότα, και τα υπόλοιπα μυρωδικά, από τον κρόκο ως το κύμινο ανοίγουν την βεντάλια της γεύσης. Τα σπόρια στο τέλος απαραίτητα, κατά τη γνώμη μου. Για το κρατς τους.