Οι τροφές, τα συστατικά τους, τα πιάτα μαγειρικής, παρουσιάζονται και μετέχουν στην λογοτεχνία αλλά και στις ζωές των λογοτεχνών με πολλαπλούς τρόπους. Και όχι μόνον ευθέως, δηλαδή ως αυτό που πραγματικά είναι, αλλά και μεταφορικά.

Τα στρείδια είναι από τις πιο γευστικές λιχουδιές της θάλασσας. Οι δύο χώρες του κόσμου με τις μεγαλύτερες καλλιέργειες στρειδιών είναι η Γαλλία (στον Ατλαντικό) και η Ιαπωνία (διάφορες περιοχές, μεγαλύτερη όλων η Χιροσίμα). Τον Μάρτιο του 2011 οι καλλιεργητές στρειδιών στον Κόλπο Ματουσίτα έχασαν το 90% της σοδειάς τους. Την κατέστρεψε το τσουνάμι του σεισμού της Φουκουσίμα. Τα στρείδια αυτά λέγονται Μιγιάγκι και κυριολεκτικά «έσωσαν» την Γαλλία όταν οι καλλιέργειες στρειδιών της επλήγησαν από ιούς στις δεκαετίες του 1960 και 1970, και σχεδόν κατεστράφησαν.

Ο Χαρούκι Μουρακάμι είναι ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες που ανέδειξε η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Γεννήθηκε στο Κιότο, αλλά πέρασε τα περισσότερα χρόνια μέχρι την ενηλικίωση του στο Κόμπε. Πρόσφατα η εφημερίδα Κόμπε Σιμπούν δημοσίευσε ρεπορτάζ για τα βιβλία που δανειζόταν από τη βιβλιοθήκη του Κόμπε ο νεαρός Μουρακάμι, δημιουργώντας ένα σκάνδαλο στην Ιαπωνία. Οι επικριτές της εφημερίδας θεώρησαν ότι η δημοσίευση τέτοιων στοιχείων χωρίς την συγκατάθεση του Μουρακάμι αποτελεί παραβίαση της προσωπικής ελευθερίας. Δεν προκάλεσε έκπληξη στους γνώστες ότι ο νεαρός Μουρακάμι διάβαζε μετά μανίας Δυτικούς συγγραφείς. Ανάμεσα του και τον Γιόζεφ Κέσελ, συγγραφέα της «Ωραία της Ημέρας», που έγινε αργότερα ταινία από τον Λουί Μπουνουέλ με πρωταγωνίστρια την παμμέγιστη Κατρίν Ντενέβ.

Όμως δεν είναι το θέμα μου η δημοσίευση των στοιχείων δανεισμού βιβλίων της βιβλιοθήκης του Κόμπε, παρόλον ότι είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα, και αντικείμενο ενός άλλου άρθρου. Το θέμα μου σήμερα είναι ο δεσμός ανάμεσα στα στρείδια και τον Μουρακάμι.

Δείτε το πλήρες κείμενο εδώ.