Πράσινο, απέραντο πράσινο, χαμηλής όμως βλάστησης, όχι δέντρων, άρα φιλικό πράσινο, «αγκαλιά». Εχει εκτάσεις που είσαι εσύ, και ο όποιος Θεός σου. Είναι, μετά ακουστικής βεβαιότητας, το ραντεβού όλων των τζιτζικιών της Γης

Δεν είναι μικρό πράγμα να φτάνεις στην αποφοίτηση του παιδιού σου. Το αύριο παρελαύνει. Δικό τους, ολοδικό τους. Και σηκώθηκε κι ένα αεράκι που ανασήκωνε τις τηβέννους τους. Έμοιαζαν φτερά! Κανονικά φτερά. Έφυγαν και τα καπέλα στον αέρα. Όλα αέρας. Ούριος άνεμος στα φτερά τους.

Το κάθε κίνημα έχει μια ιερότητα. Το MeToo ακόμα περισσότερη. Είναι το σινιάλο, το έναυσμα, το σπρώξιμο αγάπης, πίστης, συμπαράστασης, το χέρι βοήθειας στον πλέον αδύναμο συνάνθρωπο. Τα αντανακλαστικά κάθε «ζιζανίου» να στήσει μια ιστορία για προσωπικό όφελος άρα και να εξευτελίσει την ιερότητα, νοθεύει τα πάντα...

Χρόνια και χρόνια έπαιζαν με τη φωτιά. Η απαγόρευση των εκτρώσεων είναι η αρχή. Η Ευρώπη κατόρθωνε ένα εξισορροπητικό κέντρο. Αντιλαμβανόμαστε την απειλή; Προετοιμαζόμαστε ενεργά; Αντέχουμε να προστατεύσουμε τον πολιτισμό μας; Νιώθουμε ευγνώμονες για το τι έχουμε καταφέρει;

Μέχρι που πέθανε ο σύζυγός της. Και η Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα δεν ξαναφόρεσε καπέλο. Εφθανε στην Καλών Τεχνών με άσκεπα τα κατάμαυρα μαλλιά της. Ενας μαθητής ξεθάρρεψε να τη ρωτήσει: «Γιατί δεν φοράτε πια τα καπέλα σας, κυρία Πλάκα;» και εκείνη… Ακου, άκου αναγνώστη μου! Εκείνη απάντησε: «Χάθηκαν πια από τη ζωή μου τα σημαίνοντα βλέμματα»

Στο «Τι ζούμε, ρε» η Δήμητρα Παπαδοπούλου εκθέτει στα μάτια μας όλα μας τα «θέματα». Δείτε πίσω από τα γέλια την ανάληψη μιας θηριώδους ευθύνης. Κάθε σκετς είναι γραμμένο από εκείνη. Κρυφακούστε πίσω από τα γέλια, πόσα στοιχεία απαιτούνται για τη διαχρονική επιτυχία της και πόσα «όχι» τιμάνε την καριέρα της