Σε τούτο το νησί, όταν έχει αέρα έχει αέρα. Σαν στοιχειό, σαν υπενθύμιση, όσο μακριά να πας, άλλος κάνει κουμάντο. Κάποτε ο αέρας σταματάει. Ξεμυτάμε όλοι ζαβλακωμένοι. Να εκμεταλλευτούμε το διάλειμμα. Κυκλάδες, μάτια μου, και δη η Τήνος...

Οταν ένας άνδρας αλείφει με λάδι την πλάτη μιας γυναίκας, η σκηνή σταματάει εκεί ή, επί έρωτος, μπορεί να της σκάσει και ένα φιλί στον ώμο. Αν όμως τον ρόλο αυτόν αναλαμβάνει γυναίκα προς άνδρα, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά και ραγδαία. Με αυτόματο ζουμάρισμα-έρευνα της πλάτης του

Ο εκλεκτός μου, έτσι τον ονομάζω, διαπρέπει στον παγκόσμιο χάρτη. Θυμήθηκα τη στιχομυθία μας προ ημερών όταν διάβασα την απόφαση του Αλέξη Πατέλη και του Νικόλα Γιατρομανωλάκη να μηνύσουν το «Μακελειό» για τον εμετό χολής, για την υπάνθρωπη αντιμετώπιση της αξιοπρέπειας των ανθρώπων. Μελέτησα λέξη λέξη τις αναρτήσεις και των δυο

Την υγεία μας να έχουμε, το εννοείς, βαθιά το εννοείς. Μόνο που όποτε μυρίζεις φωτιά… Οποτε βλέπεις λυσσασμένες φλόγες… Οποτε βλέπεις ανθρώπους με το μάρμαρο βλέμμα… Γυρίζεις πίσω απότομα. Νιώθεις, βαθιά. Καταλαβαίνεις το κάθε τι. Συμπονάς βαθιά. Πονάς. Ολα βαθιά

Η Δικαιοσύνη είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, όσο το οξυγόνο για τον άνθρωπο. Προσπαθώντας η αντιπολίτευση να στρέψει το βλέμμα των πολιτών, να «πονηρέψει», να μολύνει μυαλά «δείχνοντας» προς την Κυβέρνηση, αφαιρεί ευθύνη από το Δικαστικό Σώμα. Μας συμφέρει; Θα «χαρίζουμε» το άδικο σε αυτούς που τους έχουμε εμπιστευτεί το δίκαιο;

Αποκάλεσε τη Νίκη Κεραμέως «Πισπιρίγκου της Παιδείας». Και με το που «ανακουφίστηκε» καμαρωτός-καμαρωτός on camera, σε πανελλαδική εμβέλεια, με τις πρώτες αντιδράσεις, σε χρόνο «ντε-τε» άλλαξε αυτομάτως ρότα από περδόμενος σε κλανιάρης: «Συγγνώμη, το σχόλιό μου ήταν άστοχο και απαράδεκτο». Πότε το κατάλαβε;