Ο Μητσοτάκης μάλλον δεν διαθέτει μαντικές ικανότητες – θα είχε αποφύγει άλλα κι άλλα– για να προβλέψει όσα ακολούθησαν στην Ιταλία. Αλλά η απόφασή του να βάλει στο ράφι τις πρόωρες κάλπες, εκτιμώντας το ευρύτερο σκηνικό αστάθειας, αποδεικνύεται σοφή: οδεύοντας σε ακυβερνησία λόγω απλής αναλογικής δεν θα έπεφταν οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων κάτω από αυτές των ιταλικών, αλλά θα ήμασταν αγκαλιά στον γκρεμό

Πώς θα είναι το τοπίο στην Ευρώπη μετά το «ρωσικό χειμώνα»; Πώς θα αντιδράσει η Γερμανία σε μια κρίση που θα χτυπήσει την «καρδιά» της και ποια θα είναι τα απόνερα για την Ελλάδα; Με τον λαϊκισμό να ανεβαίνει ξανά, ποιοι ηγέτες θα αντιπαρατεθούν στο δόγμα «ο καθένας μόνος του» του τρομαγμένου Βερολίνου;

Νόμος του Μέρφι; Οι Financial Times αναμένουν το μεγαλύτερο κύμα αύξησης επιτοκίων εδώ και 20 χρόνια. Τα νέα δεν είναι καλά για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Και συμβαίνει τρίτη φορά. Το 2015, όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη έβρεχε λεφτά, εμείς κρατούσαμε ομπρέλα, το 2020 ήταν η Covid και το 2022 ο πόλεμος και ο πληθωρισμός. Μόνη παρηγοριά η μείωση του δημόσιου χρέους

Βλέποντας το παγκόσμιο οικονομικό τσουνάμι να φουσκώνει και την αιματοχυσία να συνεχίζεται, ενισχύονται οι φωνές σε Ευρώπη και ΗΠΑ που πιέζουν να τελειώσει σύντομα ο πόλεμος, με συμβιβασμό που θα συνεπάγεται εδαφικές απώλειες για την Ουκρανία και θα δίνει τη δυνατότητα στον Πούτιν να υποστηρίξει ότι (κάτι) κέρδισε. Μπορεί η Δύση να μεταβολίσει μια τέτοια έκβαση;

Το επιχείρημα υπέρ της άμεσης κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία και του –αδιανόητου μέχρι πρότινος– περιορισμού των στρατιωτικών στόχων του Κιέβου κερδίζει έδαφος και εντοπίζεται στα συμφραζόμενα των κινήσεων ηγετών όπως ο Ντράγκι και ο Σολτς. Η λογική είναι ότι «η πλάτη του Πούτιν είναι στον τοίχο. Το να τον σπρώχνεις παραπέρα είναι και περιττό και άσκοπα ριψοκίνδυνο»

Ο ριψοκίνδυνος Τριντό, ο αγανακτισμένος Μακρόν, ο αποφασισμένος Ντράγκι, ο «εφιάλτης του Τζόκοβιτς» Μόρισον και ο μεθοδικός Μητσοτάκης. Μπροστά στο κρίσιμο δίλημμα: λοκντάουν ή υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, οι ορθολογιστές ηγέτες επιλέγουν τους δεύτερους. Κι όποιος τσαντιστεί, τσαντίστηκε!