Η συντηρητική συμμαχία –«Λέγκα», «Φόρτσα Ιτάλια» και «Αδέλφια της Ιταλίας»– εξακολουθεί να διατηρεί ισχυρό προβάδισμα επί του «Δημοκρατικού Κόμματος» και των συμμάχων του

Από το 1974 και διατρέχοντας ολόκληρη τη Μεταπολίτευση, παρατηρούμε ότι το εκλογικό σώμα δίνει πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διπλή ευκαιρία στις πολιτικές δυνάμεις στις οποίες αποφασίζει να εμπιστευτεί τη διακυβέρνηση της χώρας. Το ερώτημα είναι αν η ιστορία της δεύτερης ευκαιρίας θα επιβεβαιωθεί στις επόμενες εκλογές, που θα διεξαχθούν με απλή αναλογική

Ο υπουργός Εσωτερικών επανέλαβε ότι για το χρόνο των εκλογών αποφασίζει μόνο ο Πρωθυπουργός ο οποίος έχει πει ότι επιθυμεί «εκλογές στα τέλη της άνοιξης του 2023» αλλά «κάτι το οποίο, σε μεγάλο βαθμό, θα καθορίσει την απόφασή του είναι το κατά πόσον υπάρχει ένα κλίμα με το οποίο μπορούμε να προχωρήσουμε ή αναπτύσσεται μια έντονη τοξικότητα»...

Τόσο η βαριά Δεξιά όσο και η ιδεολογικοποιημένη Αριστερά είναι αριθμητικά πεπερασμένες. Είναι και λίγοι και μακριά από κάθε πολιτική κινητικότητα. Αυτοί που πάντα αποτελούν γρίφο είναι οι κεντρώοι: Οι «νοικοκυραίοι», οι της «μεσαίας τάξης», οι «κυρ Παντελήδες», οι «όπου φυσάει ο άνεμος», οι «αιχμάλωτοι της παράστασης νίκης»

Φυσικά και μπορεί. Ωστόσο έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, με όλη την πολιτική και επιχειρηματική αγορά να βάζει τις μάρκες της στις 18 ή στις 25 Σεπτεμβρίου, η απόφαση για εξάντληση της τετραετίας θα μοιάζει περίπου παράδοξη, στα όρια της «εκτροπής», όχι από τη συνταγματική τάξη, αλλά από το πολιτικό κλίμα

Ακούγοντας τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει εδώ και τώρα υπηρεσιακή κυβέρνηση και τον πρώην υπ. Οικονομικών να δηλώνει πρόθυμος για συγκυβέρνηση με τον Γιάνη Βαρουφάκη, παραπέμποντας στην περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου του 2015, ο Μητσοτάκης έχει στο πιάτο τον λόγο και ταυτόχρονα το δίλημμα των πρόωρων εκλογών