Από το 1974 και διατρέχοντας ολόκληρη τη Μεταπολίτευση, παρατηρούμε ότι το εκλογικό σώμα δίνει πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διπλή ευκαιρία στις πολιτικές δυνάμεις στις οποίες αποφασίζει να εμπιστευτεί τη διακυβέρνηση της χώρας. Το ερώτημα είναι αν η ιστορία της δεύτερης ευκαιρίας θα επιβεβαιωθεί στις επόμενες εκλογές, που θα διεξαχθούν με απλή αναλογική

«Είτε έπρεπε να είναι σε καραντίνα, άρα την έσπασε, είτε έπρεπε να φοράει μάσκα και δεν το έκανε», είπε ο υπουργός Υγείας για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος εμφανίστηκε στη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας ενώ διένυε την πέμπτη μέρα καραντίνας

Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης έχουν ένα σημαντικό κοινό: Καθοδηγούνται από τις δεύτερες σκέψεις τους. Ο Πρωθυπουργός επιδιώκει αυτοδυναμία, αλλά θα τον βόλευε ίσως περισσότερο μια καλής θελήσεως συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Ανδρουλάκης επιδιώκει να πετύχει το ταβάνι ώστε να είναι επιδραστικός

Ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε αναγνώρισε έστω και ίχνος λάθους στο δημοψήφισμα. Ο Τσίπρας έχει μιλήσει γενικά και αόριστα για «αυταπάτες». Αν βάλει την έννοια του λάθους, θα είναι σαν ο ίδιος να ρίχνει μία χαραμάδα φωτός στη σκηνή του εγκλήματος. Σε άλλη χώρα, τουλάχιστον ο Τσίπρας, θα είχε εξαφανιστεί πολιτικά. Αλλά εδώ είναι αλλιώς

Ο Βαρουφάκης σήκωσε το γάντι που πέταξε ο Τσακαλώτος και απάντησε ότι συνεργασία γίνεται μόνο με «διάλογο πριν τις εκλογές». Ετσι, προέκυψε πονοκέφαλος για τον Τσίπρα, όχι μόνο γιατί η ιστορία θυμίζει 2015 αλλά και γιατί το πρόγραμμα του ΜέΡΑ25 προβλέπει αναδιάρθρωση χρέους και κοινωνικοποιήσεις ΜΜΕ -χωρίς να εξαιρούνται όσα ανήκουν σε κόμματα…

Ακούγοντας τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει εδώ και τώρα υπηρεσιακή κυβέρνηση και τον πρώην υπ. Οικονομικών να δηλώνει πρόθυμος για συγκυβέρνηση με τον Γιάνη Βαρουφάκη, παραπέμποντας στην περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου του 2015, ο Μητσοτάκης έχει στο πιάτο τον λόγο και ταυτόχρονα το δίλημμα των πρόωρων εκλογών