Διαβεβαιώνω ότι όταν γράφω αυτές τις γραμμές φοράω ένα νούμερο παπούτσι μικρότερο για να μην κατηγορηθώ μέρες που είναι ότι είμαι «βολεμένος δημοσιογράφος». Προσθέτοντας ότι εκτός του ότι βοηθάει στην προοδευτική προσέγγιση στο λειτούργημα είναι απαραίτητο για να παρακολουθείς τα περισσότερα ματς τουελληνικού πρωταθλήματος, που η καλύτερη φάση είναι όταν το κανάλι κάνει φιξ καρέ, τραβάει μια κίτρινη γραμμή και ζητάει από τους τηλεθεατές να κρίνουν μαζί με τον παρουσιαστή αν ο επιθετικό είναι οφσάιντ. Μια άσκηση που συγκρίνεται μόνο με το να είσαι πατωματζής και να περνάς σοβαντεπιά.
Ανάμεσα στα ματς της χθεσινής αγωνιστικής αυτό που φαινόταν από την αρχή ότι θα έχει τζέρτζελο, ήταν το Πανιώνιος – ΑΕΚ. Όπως και με τον Μπέρναρ Σο που λάτρευε τις γυναίκες με παρελθόν και τους άνδρες με μέλλον, εγώ λατρεύω τις ομάδες με γερές επιθέσεις και τρύπιες άμυνες. Και στον Πανιώνιο και την ΑΕΚ ισχύει και για τις δύο. Οπότε είχαμε ένα 3-1, με το δεύτερο γκολ του Πανιωνίου να δείχνει γιατί ο Ριέρα είναι επιπεδάτος, όταν τραβάει χειρόφρενο και σουτάρει στην οροφή των διχτύων της ΑΕΚ και γιατί ο Λεονάρντο είναι και ο γάτιστος, όταν σαν γνήσιο «γατί» που είναι από την στιγμή που ξεφεύγει από τον γιγαντόσωμο Ομο δείχνει πόσο στυλίστας μπορεί να γίνει. Από τα ματς που δεν θα αποκοιμιόμουνα ακόμα και αν το έβλεπα με πυτζάμα και παντόφλες.
