Αυτές τις δύσκολες σχεδόν 50 μέρες εγκλεισμού οι καλλιτέχνες με χίλιους τρόπους έκαναν αυτό που καλά ξέρουν: εξέπεμψαν τον λόγο της παρηγορίας, την χαρά της συνύπαρξης. Ποιος και γιατί έχει το δικαίωμα να τους «ανταμείψει» με αφανισμό και περιθωριοποίηση;

Τα πάντα όλα μ' ένα touch στο φωτισμένο πληκτρολόγιο: από ποίηση μέχρι πιστοποίηση, από μαγείρεμα μέχρι γαμείρεμα, από δόσεις μέχρι διαδόσεις, από άδικα μέχρι ντελιβεράδικα. Μια νέα κουμπακιακή καθημερινότητα έχει επιβάλει ο ιός, ακόμη και σε ηλικίες που δεν ήταν εύκολο, αρκεί να έχεις σύνδεση και μπαταρία επαρκώς φορτισμένη...

Θα περάσει ή δεν θα περάσει ο «Μενουμεσπιτισμός», ο οποίος από ανάγκη μπορεί ως τότε να έχει μετεξελιχθεί σε άποψη ζωής ή ακόμα και σε ιδεολογία; Κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα, πριν το κακό περάσει, προτού το «δεύρο έξω» ακουστεί από το στόμα του Χαρδαλιά

Μη εργαζόμενοι και μη αμειβόμενοι αλλά επιδοματικώς πορευόμενοι (από 600 έως 800 ευρώ και άμα... - όσα περίπου και η πενιχρή σύνταξη, που μας περιμένει), μπορούμε άνετα να προδιαγράψουμε και να φανταστούμε τη ζωή μας μετά το πέρας του εργασιακού βίου

Μια όχι και τόσο φανταστική υποκλαπείσα συνομιλία για τα απαγορευμένα καρναβάλια. Για τον φόβο να συλληφθείς με μικροποσότητα κομφετί και το τι θα πεις αν πέσεις σε καρναβαλομπλόκο: «“Πάω στο “My style rocks” ή τέλος πάντων, είμαι ξαδέλφη της Πατούλαινας”»

Ενας απλός Σαράφης έλεγα να ντυθώ, ένα απλό προστατευόμενο παιδί-φάντασμα δημοσίου συμφέροντος, το πρόσωπο -χωρίς πρόσωπο- των ημερών. Αλλά όταν αποτάθηκα στο γνωστό διάβασα: «Μαύρη κουκούλα: 3,48 ευρώ» και δίπλα το μοιραίο «Εξαντλήθηκε»...