Αμουσα και με μούγκα θα βγούμε απ’ τη στρούγκα και ο μέχρι-τις-2-νταν Στέλιος Παπαθεμελής σαρδόνια θα χαμογελά. Τα αόρατα αιωρούμενα αεροσταγονίδια αποκλείουν την ακρόαση έστω και νότας και επομένως την επικοινωνία, την εγγύτητα, τη συνήχηση αλλά και όποια υποψία μέθεξης ή κεφιού...

Τα λύματα του Θερμαϊκού είναι μαρτυριάρικα και όλα τα φανερώνουν. Και να οι ανακοινώσεις, και να ανέβηκε τόσο τοις % το ιικό φορτίο: ένας ρούφι κανονικός εντός θαλάσσης. Τόσους εσπρέσσους ήπιατε, τόσα χάπια κι αντικαταθλιπτικά πήρατε, τόσα πιτόγυρα χλαπακιάσατε και -κυρίως και καθοριστικά- τόσο κοβιντοκολλήσατε: Ποινή; Μέσααα...

Μετά τη δύσκολη περασμένη άνοιξη, εκεί στις αρχές Νοεμβρίου ξεκίνησε πάλι αυτό το τάχα μου φεστιβάλ «φροντίδας». Αξαφνα, από 'κει που ουριαία ικετεύαμε οι σκυλάδελφοι, οι έγκλειστοι των διαμερισμάτων, για καμιά βολτίτσα, μπας και πάρουμε λιγάκι καθαρό αέρα, ξέσπασε η νέα περιπατοθύελλα. Σκύλ’ to kill

«… Μπήκα… δεν μπαίνει… έπεσε… Μπες απ’ αλλού… δεν μ’ αφήνει να μπω… Είναι λεξιλόγιο για εκπαιδευτικούς αυτό;». Φίλοι εκπαιδευτικοί προσφέρθηκαν να καταθέσουν όσα βιώνουν καθημερινά στο νταμάρι της τηλεκπαίδευσης

Κυβερνητικός αξιωματούχος συνέστησε Skype για τους μη συγκατοικούντες ερωτευμένους. Οι δύο άκρες του ανθρώπου, ο έρωτας και ο θάνατος. Σ’ αυτόν τον χαλασμό που ζούμε, σιγά σιγά και ανεπαίσθητα εξοικειωνόμαστε καθημερινά με τόσους θανάτους. Λες να χρειαστεί να εξοικειωθούμε και με τον έρωτα; 

Αυτό το Facebook πριν το Facebook (γιατί αν το περίπτερο δεν είναι κοινωνική δικτύωση, γατάκι Ζάκεμπεργκ, τότε ποιο είναι;), αυτό το καταφύγιο του ξεχασιάρη αλλά και του αργοπορημένου, έρχεται η πανδημία να το κλείσει στις 12 τα μεσάνυχτα νταν και να κάνει Σταχτοπούτες όλους τους περιπτερόβιους