Είμαστε τόσο απασχολημένοι σαν κοινωνία και πολιτικό προσωπικό με τα δικά μας βάσανα, ώστε οι περισσότεροι δεν έχουν καν αντιληφθεί ότι ακόμα μια φορά το Κυπριακό έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο και ότι υπάρχουν βάσιμες ελπίδες για επίλυση...

Μετά τις πρώτες μετρήσεις, το ερώτημα εύλογα απευθύνεται σε όσους απέρριψαν ασυζητητί τη συγκρότηση Ευρωπαϊκού Μετώπου που οπωσδήποτε θα κέρδιζε τις εκλογές και τη συγκρότηση πόλου της κεντροαριστεράς που οπωσδήποτε θα ήταν τρίτο κόμμα.

Πολιτικά, είναι προφανές πώς και γιατί η ηγεσία του Ποταμιού κατέληξε στην ύβρι. Επί έξι μήνες δεν ασκεί αντιπολίτευση, αλλά διαχωρίζει συστηματικά τον Τσίπρα από τα έργα του και τις επιλογές του.

Όταν ο Τσίπρας έκανε κυβερνητική συνεργασία με τον πολιτικό υπόκοσμο, δεν ήξερε ότι δηλητηρίαζε έτι περαιτέρω την ελληνική κοινωνία; Ο Λαφαζάνης τα έκανε μόνος του όλα αυτά; Αυτός ήταν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ; 

Αν κάτι πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσουμε από τον Κύρκο, εκτός από την αποκήρυξη της βίας, είναι η έφεσή του σε υπερβάσεις και η προσήλωσή του σε πανδημοκρατικές συμπαρατάξεις όταν η πατρίδα και η Δημοκρατία κινδύνευαν.