Αναπαραγωγικά δοχεία: αυτό είναι οι γυναίκες στις ΗΠΑ πια. Και ίσως είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να θυμώσουμε. Ποιος μας εγγυάται ότι σε κάποια χρόνια ο δικός μας νόμος, που ψηφίστηκε το μακρινό 1986, δεν θα τεθεί υπό αμφισβήτηση, ως μέσο πίεσης στις γυναίκες να σταματήσουν τις αμβλώσεις για να σωθεί το έθνος;

Αν οι εκλογές έρθουν στα τέλη του Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου, θα συναντήσουν μια κοινωνία πιο ήρεμη από αυτή που ξεχύνεται αυτές τις ημέρες στις παραλίες. Σε αυτή την ηρεμία, που κρύβει μια αίσθηση προσωρινότητας, βασίζονται και όσοι εισηγούνται στον Μητσοτάκη να ξεχάσει την άνοιξη του '23

Δεν είναι σενάριο, είναι η πραγματικότητα που βίωσε έξω από το σπίτι της η Αρετή Γεωργιλή. Και είχε το θάρρος να γράψει στα social media αφότου πήγε στην αστυνομία. Υπό μια έννοια ευτυχώς, γιατί έτσι μάθαμε πως δεν αποκλείεται στα αστυνομικά τμήματα η καταγγελία μιας γυναίκας που έπεσε θύμα ξυλοδαρμού να αντιμετωπιστεί με νουθεσίες του τύπου «οι πολίτες δεν πρέπει να πυροδοτούν εντάσεις»

Στη δήλωσή του μετά το αποτέλεσμα, ο Τσίπρας επιχείρησε να δημιουργήσει μια εικόνα επέλασης, η οποία ωστόσο δεν φαίνεται να υφίσταται. Το νούμερο των ψηφισάντων δεν είναι στα όρια του ακατόρθωτου, αντιθέτως, μόλις πριν από λίγες ημέρες, ένα άλλο κόμμα, με μικρότερη εκλογική δύναμη από τον ΣΥΡΙΖΑ, κατάφερε να το ξεπεράσει

Μπορεί στη Γαλλία η συμμαχία Μελανσόν - Σοσιαλιστών να δώσει συμπεράσματα για τα πράγματα στην Ελλάδα; Θα ήταν, όντως, σαν να συγκρίναμε αχλάδια με καρπούζια. Εδώ δεν έχουμε Μελανσόν – και ο Τσίπρας, το πιο κοντινό παράδειγμα, δεν δείχνει να έχει αναπτύξει την ίδια δυναμική που τον έφτιαξε πριν από δέκα χρόνια...

Αν πράγματι απέχουμε έναν χρόνο από τις εκλογές ένας υπουργός που σκέφτεται ως πολιτευτής είναι πρακτικά άχρηστος. Οχι γιατί δεν έχει ικανότητες, αλλά γιατί δεν τις χρησιμοποιεί για να επιτελέσει σωστά τον ρόλο του. Το «καμπανάκι» ήταν απαραίτητο και άργησε κιόλας. Αυτό που μένει να φανεί είναι αν πρόκειται για προάγγελο ανασχηματισμού