Ίσως, τελικά, όσοι ενστερνίζονται τη στάση Σαμαρά-Βενιζέλου να πιστεύουν ότι, τελικά, Βερολίνο και Φραγκφούρτη θέλουν το καλό μας. Μακάρι να ήταν έτσι. Δεν είναι όμως.
Πώς μπορεί να μετατραπεί επιτέλους η ελληνική κυβέρνηση σε λυράρη, από αλυσοδεμένο χρεο-δουλοπάροικο που χορεύει στους σκοπούς των δανειστών; Μόνο μέσα από μια πραγματική διαπραγμάτευση.
Ας πανικοβληθούν τα hedge funds, δεν πειράζει. Ο πανικός τους, η ελπίδα μας! Ελπίδα ότι έρχεται τέλος στην «προσποίηση και επέκταση» που έχει καθηλώσει την Ελλάδα στον βάλτο της διογκούμενης χρεοκοπίας από το 2010.
Εκείνοι που υποστήριζαν πως το μνημονιακό δάνειο ήταν μονόδρομος, σήμερα μου λένε με αυταρέσκεια: «Αν κάναμε τότε αυτά που έλεγες, θα μας είχαν συνθλίψει!». Μα, μας συνέθλιψαν!
Το ουσιαστικό μέτρο το οποίο ανακοίνωσε ήταν ένα: Η ΕΚΤ θα αγοράζει ιδιωτικό χρέος. Πώς; Θα πιστώνει τον λογαριασμό ιδιωτικών τραπεζών με ψηφιακό χρήμα με αντάλλαγμα δομημένο ιδιωτικό χρέος.
Γιατί η ίδια άποψη οδηγεί τον κ. Αρνό Μοντεμπούρ στην πολιτική αποκαθήλωση και τον κ. Μάριο Ντράγκι στην αποθέωση; Η απάντηση είναι απλή αλλά, για να προκύψει, απαιτείται πρώτα μια προσεκτική ματιά στις εξελίξεις στο μέτωπο της συνεχιζόμενης κρίσης του ευρώ...
Μετά τη στάση πληρωμών, το 2001, η Αργεντινή επανήλθε σε ραγδαία ανάπτυξη εντός ενάμισι έτους, η οποία ανάπτυξη διήρκησε έντεκα συνεχή χρόνια.
Aκούω να φωνάζουν κάποιοι: «Είδατε τι θα γινόταν το 2010 αν κάναμε στάση πληρωμών; Αργεντινή θα γινόμασταν. Θα μας έτρεχαν τα «αρπακτικά ταμεία» στα δικαστήρια της Ν. Υόρκης». Πρόκειται είτε για άγνοια είτε για ηθελημένη γελοιότητα.
Ελάτε την Τρίτη να παρακολουθήσετε τέσσερις πολιτικές για την ταυτόχρονη καταπολέμηση των τεσσάρων παράλληλων κρίσεων: τραπεζικής, δημόσιου χρέους, επενδύσεων, και την ανθρωπιστική κρίση.
Ας δούμε τα τρία μέτρα της ΕΚΤ και γιατί δεν θα βοηθήσουν παρά το γεγονός ότι ακούγονται αποφασιστικά και ριζοσπαστικά...
© 2022 protagon.gr. All Rights Reserved.

