Δεν συγκρίνω την κυβέρνηση Μητσοτάκη με εκείνη του Μπρύνινγκ ούτε του Όρμπαν. Αλλά η απόλυτη βεβαιότητα των περισσότερων φιλικών της αρθρογράφων ότι τα περιοριστικά μέτρα για την πανδημία θα αρθούν όλα εν καιρώ τω δέοντι με εντυπωσιάζει

Στην πραγματικότητα, δεν γέννησε ο Τραμπ τον τραμπισμό αλλά ο τραμπισμός τον Τραμπ, ως πιο ακραία εκδοχή του. Ο τραμπισμός είναι ένας ιός με παγκόσμια εξάπλωση, μια πολιτική πανδημία με πλήθος κρούσματα. Εμείς εδώ στην Ελλάδα κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι για σχεδόν τέσσερα χρόνια συγκυβερνηθήκαμε από μια παραλλαγή του, έστω ελαφρώς ηπιότερη

Η πανδημία αυξάνει εκθετικά την προϋπάρχουσα, σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη δυσπιστία απέναντι στις ελίτ – όλες τις ελίτ, τις πολιτικές, τις επιχειρηματικές, τις δημοσιογραφικές και, ναι, τις επιστημονικές. Γιατί μπορεί να ανέδειξε τον ζωτικό ρόλο της επιστήμης, κίνησε όμως δυστυχώς και υποψίες

Αποσύροντας ταινίες, πίνακες, μυθιστορήματα, ποιητικά έργα ή και αλλάζοντας κλασικά παραμύθια, η πολιτική ορθότητα θέλει να ξεχάσει ο κόσμος ότι υπήρξαν έργα του ανθρώπινου πνεύματος που έλεγαν κάτι διαφορετικό από αυτή. Να πούμε και για τον δικό μας τον Αριστοτέλη, που έγραψε ολόκληρη θεωρητική υπεράσπιση της δουλείας;