Τα ορφανά της ΕΣΣΔ και του Στάλιν, που φίμωσε τον Σοστακόβιτς επειδή δεν του άρεσε η Λαίδη Μάκβεθ, ιστορικά δεν παίζουν κανένα ρόλο. Αλλωστε, όπως το 2015 είχε πει ο Τσίπρας, «τα σκυλιά ουρλιάζουν αλλά το καραβάνι προχωρά». Στο μόνο που είχε κάνει λάθος ήταν ποιος είναι το καραβάνι και ποιος τα σκυλιά

Η ιστορία με την ηλικιωμένη στα Lidl μας λέει ότι δεν θα βρούμε τη δικαιοσύνη δημιουργώντας συνεχώς νόμους και κανονισμούς. Δεν μπορεί να δημιουργηθεί φόρμουλα που θα λέει «ένας άπορος που έχει κλείσει τα 60, έχει δικαίωμα να κλέβει τρόφιμα και είδη υγιεινής μέχρι 20 ευρώ την εβδομάδα». Κάποια προβλήματα λύνονται «με το μάτι»

H συζήτηση για εξαγορά της ΙΟΝ έφερε στο προσκήνιο μια εποχή που οι ελληνικές φίρμες είχαν οπαδούς –ήταν η γενιά των boomers, η πρώτη που έζησε τη βιομηχανοποίηση στα είδη μαζικής κατανάλωσης. Που αν ήσουν νοικοκυρά, θα έπαιρνες Πίτσος ή ΙΖΟΛΑ. Να λες πως σου αρέσουν και τα δύο ήταν τόσο πιθανόν όσο να λες ότι είσαι και Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός

Οι ομάδες μπορεί να έχουν την ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν στην κερκίδα αλλά δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα για αυτά που συμβαίνουν έξω από το γήπεδο. Το κράτος όμως έχει βρει την εύκολη λύση. Γιατί το κράτος πρέπει να φαίνεται ότι κάνει κάτι...

Χωρίς την ανάλογη στελέχωση ο Χρήστος Στυλιανίδης θα έχει τη μοίρα του Κωνσταντίνου Μπακούρη που, όταν τον έφεραν από την Ελβετία να οργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κατάλαβε ότι κατ' όνομα ήταν CEO αλλά στην πράξη κλητήρας. Και εάν στο chain of command δεν υπάρχει αυτός που ξέρει την πιάτσα, κανένας δεν πρόκειται να ακούσει

Με το χιόνι να έχει παγώσει, δεν περπατάμε με τα χέρια στις τσέπες. Το ξέρω ότι αν έχεις ξεχάσει τα γάντια, οι τσέπες είναι ό,τι πρέπει, το ξέρω ότι τα χέρια στις τσέπες δίνουν αυτό το look ανάμεσα στο noir και «μέσα στο τζάκετ μου σκυφτός... ξέχνα, ρε Μπίλι, τη Φανή», αλλά έτσι και γλιστρήσεις στον πάγο, το μόνο που σε σώζει από τη σαβούρδα είναι τα χέρια σου