Δεν έχω διαβάσει την ιστορία όπως την έχουν γράψει η κ. Ρεπούση ή ο κ. Χάινς Ρίχτερ. Απλά, στην περίπτωση της Αμερικανίδας υπάρχουν αποφάσεις στρατοδικίων και δεν μπορούν να αμφισβητούν τα πρακτικά. Στην περίπτωση της κ. Ρεπούσης δεν υπάρχει κάποια ανεξέρτητη ιστορική πηγή και πρόκειται για μία προσάθεια καταγραφής της αντίληψης του ιστορικού που στο όνομα την αντικειμενικότητας εφαρμόζει τις ίσες αποστάσεις. Υπενθυμίζω απλά ότι όταν οι Γερμανοί έκανας τις εκτελέσεις η δικαιολογία ήταν ότι τιμωρούσαν για εγκλήματα εναντίον των Γερμανών στρατιωτών. Με την ίδια αυθαιρεσία που είχε η Ρεπούση, προβαίνω και εγώ στην έκφραση ιστορικού τεκμηρίου με βάση όχι την έρευνα, αλλά την διάθεσή μου το πρωϊ.

Δεν θα κατακρίνετε τις απόψεις μου κ. Χατζή, έτσι και αλλιώς ο «νομικός φορμαλισμός» δεν είναι του χαρακτήρα μου.
Σχετικά με το δικαστήριο. Χάσιμο χρόνου.

Η αμέσως επόμενη τροπολογία είναι η οπλοκατοχή…

Μάλλον δεν έχετε υπ’όψη σας το άρθρο 77 του δικού μας “Συντάγματος” και ψάχνετε τα άρθρα περί ελευθερίας του Λόγου, του Τύπου κλπ. Στο άρ.77 λοιπόν ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΕΥΘΕΩΣ ότι η “αυθεντική ερμηνεία των νόμων ανήκει στη νομοθετική εξουσία”, δηλαδή τους… βουλευτές!!!!!!.
Αντιλαμβάνεσθε ότι εάν το αποτέλεσμα οποιασδήποτε δίκης που την κάνουν απλοί δικαστές δεν είναι αυθεντικό, (αφού η αυθεντική ερμηνεία ανήκει στους βουλευτές), τι περισσεύει να πούμε για οποιοδήποτε θέμα;
Για ποιά ελευθερία λόγου και τύπου να συζητάμε ή για την οποία να προσφύγουμε στην όποια “Δικαιοσύνη”, αφού έτσι κι αλλιώς ό,τι και να αποφασίσει αυτή θα είναι μη αυθεντικό δηλαδή μαϊμού, δια ολοκλήρου Συνταγματικού άρθρου;

Κατά τα άλλα, εμπρός για μία ακόμα αναθεώρηση, (ώστε να καταρρίψουμε το δικό μας παγκόσμιο ρεκόρ αναθεωρήσεων), η οποία για άλλη μια φορά δεν θα θίγει κανένα από τα άρθρα που την καθιστούν αναγκαία.
Εμ τι νομίζετε; Έτσι κατακτώνται τα παγκόσμια ρεκόρ; Θέλει τρόπο, θέλει μέθοδο κι έχουμε την καλύτερη, τη δοκιμάζουμε με επιτυχία σχεδόν επί 200 χρόνια. Δηλαδή: Πρώτα ονομάζεις κάτι Σύνταγμα έχοντας φροντίσει να μην λειτουργεί ως τέτοιο δια διαφόρων άρθρων. Μετά δεν μένει παρά να το αναθεωρείς αδιαλείπτως μην αγγίζοντας ποτέ αυτά τα άρθρα που το καθιστούν μη-Σύνταγμα. Εύκολο: τα ονομάζεις “ιερά” ή “αδιαπραγμάτευτα” και στρέφεις όλη τη συζήτηση στο άρθρο χ παράγραφος ψ για το άν οι πέρδικες θα γεννάν εδώ ή λίγο παρακάτω. Διχάζεις τον λαό, ονομάζοντας την μία πολιτική δεξιά την άλλη αριστερή, και αφού τον διχάσεις καλά-καλά, έρχεται το Κοινοβούλιο να δώσει την λύση διαλέγοντας το ένα από τα δυό, με τον μισό λαό να μην έχει καθόλου πεισθεί βεβαίως. Αποκτάς έτσι ένα καινούργιο Σύνταγμα, που πάλι δεν θα λειτουργεί (θα μου πείτε ότι έτσι κι αλλιώς ένα Σύνταγμα δεν υφίσταται εάν το αγνοούν οι πολίτες τους οποίους υποτίθεται συντάσσει), αλλά δεν θα μπορείς να το αγγίξεις για καμιά 10ετία. Επειδή όμως θα είναι φρέσκο, θα μπορείς δίκην πωλητού της Λαϊκής, να το διαφημίζεις ως ένα από τα πλέον σύγχρονα (και δημοκρατικά βεβαίως, τζάμπα τη γεννήσαμε τη δημοκρατία;) όχι απλώς της Υφηλίου, του Σύμπαντος ολάκερου. Ξεπερνάμε και τα ούφο…

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας.Οι επιστημονικές απόψεις τεκμηριώνονται μέσα από τεκμήρια έπειτα από έρευνα (η οποία μάλιστα θα πρέπει να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να είναι έγκυρη και αξιόπιστη και όχι ό,τι μπούρδα κατέβει στην κούτρα του καθενός μας). Δεν αποτελεί επιστημονική άποψη η έκφραση γνώμης και μάλιστα όπως στην περίπτωση του κ. Ρίχτερ ο οποίος εξομοιώνει τους θύτες με τα θύματα.

Το βασικό πρόβλημα που νομίζω ότι ενοχλεί τους αναγνώστες, και μένα, είναι όχι η ορθή τοποθέτηση περί τη διαδικαστική πτυχή του δικαιώματος, αλλά εν τέλει το ηθικό στίγμα που ο αρθρογράφος φαίνεται να αποδέχεται σχετικά με τους οπλισμένους με μαγκούρες και μαχαίρια,αμυνόμενους Κρήτες. Γενικότερα, από την σίγουρα αξιόλογη αρθρογραφία του κου Χατζή φαίνεται ότι ο ιδιος αποτελεί γνήσιο εκφραστή/υποστηρικτή αυτού που ονομάζουμε american exceptionalism. Παραθέτω έναν ενδεικτικό ορισμό:
” American exceptionalism is one of three related ideas. First is that that the history of the United States is inherently different from other nations. In this view, American exceptionalism stems from its emergence from theAmerican Revolution, thereby becoming what political scientist Seymour Martin Lipset called “the first new nation” and developing a uniquely American ideology, “Americanism”, based on liberty, egalitarianism, individualism,republicanism, democracy and laissez-faire for business. This ideology itself is often referred to as “American exceptionalism.” Second is the idea that America has a unique mission to transform the world. As Abraham Lincoln put it in the Gettysburg address (1863), Americans have a duty to see that “government of the people, by the people, for the people, shall not perish from the earth.” Third is the sense that its history and its mission give the United States a superiority over other nations.”
Για τον κ. Χατζή είναι απλά κανονιστικά αδιανόητο να υπάρχουν κοινοτιστικές αντιλήψεις περί τα δικαιώματα, είναι ακατανόητη η ιερότητα που συνοδεύει την ιστορική μνήμη ενός αμυντικού πολέμου, είναι ακατανόητη δε αυτή καθεαυτή η έννοια της ιερότητας.
Νομίζω οι Κρήτες οφείλουν ένα μεγάλο συγγνώμη στην Ιστορία για τη “Μάχη της Κρήτης”, την μεγαλύτερη και μαζικότερη αντίσταση πολιτών στο Β’ Παγκ. Πόλεμο εναντίον του Άξονα.

To άρθο 77παρ. 1 του Σ, μιλάει για την ερμηνεία των νόμων…….τίθεται το ερώτημα, γιατί να χρειάζεται ερμηνεία ένας νόμος όταν τον θεσπίζεις; Κάνεις δηλαδή εκ προθέσεως έναν ασαφή νόμο επιδεκτικό ερμηνείας κατά το δοκούν; Και ποιον εκφράζει αυτό το δοκούν; Ποιος είναι ο λόγος να θεσπίζουν ασαφείς νόμους που να χρειάζονται “αυθεντικές” ερμηνείες;
Έρχεται δε η παράγραφος 2 και το αποτελειώνει ” Νόμος που δεν είναι ερμηνευτικός ισχύει μόνο από την δημοσίευσή του..”
Έτσι έχουμε του ερμηνευτικούς νόμους που ισχύουν αναδρομικά, όπως πολύ έχουμε νιώσει στο πετσί μας…..
αυτή η παράγραφος λοιπόν όλα τα λεφτά για συγκάλυψη, κουκούλωμα, ή ενίοτε επίθεση σε βάρος φορολογουμένων πολιτών….
Κατ΄τα άλλα ισχύει η απαγόρευση της αναδρομικότητας των νόμων….
Και ναι το Σύνταγμα της Ελλάδας είναι πιο προοδευτικό από τα άλλα αστικά συντάγματα, αλλά για την αστική δημοκρατία όχι για τον λαό της…αν δεν το καταλαβαίνει κάποιος αυτό, δηλαδή ποιον τελικά προστατεύει το Σύνταγμα, τότε ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει υπέρ του….

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν έχουμε διαβάσει τι έχουν πει, αλλά έχουμε άποψη.

Αυτό βρήκες να πεις:

Κείμενο ένα, παραθέτω και την πηγή. Μπορεί να είναι στρατιωτικός αλλά έχει και αυτός δικαίωμα στην άποψη.

Το καλύτερο είναι μετά, όπου καθηγητής που τον πρότεινε για το επίτιμο διδακτορικό παραδέχετε ότι δεν έχει ιδέα για το επιστημονικό του έργο.

Ακόμα επιμένω ότι η δίωξη δεν έπρεπε να γίνει. Εξάλου διαβάζοντας μία συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ φαίνεται πρόβλημα στην προσωπικότητα του. Ο καθηγητής Ρίχτερ δεν τα λέει καλά.

http://www.tovima.gr/opinions/useropinions/article/?aid=414925

Προς Καθηγητή κ.Χάινς Ρίχτερ

Κύριε καθηγητά

Την 8η Ιουνίου 2011 παραβρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου σας Η ΜΑΧΗ
ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, προσκεκλημένος από σας,μέσω του κ. Μ. Μιχελάκη, στο Ιστορικό
Μουσείο Κρήτης, στο Ηράκλειο.

Ένας εκ των εισηγητών, ο καθηγητής κ.Στεργίου, ανέφερε μεταξύ άλλων, ότι
η Μάχη της Κρήτης δεν ήταν κάτι σημαντικό στο πλαίσιο των συνολικών
επιχειρήσεων του Β΄Π.Π.,ότι η καθυστέρηση για έξι εβδομάδες της
επιχείρησης ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΣΑ ήταν μύθος, ότι το αντάρτικο
στην Κρήτη ήταν ασήμαντο και άλλα -απαξιωτικά -για τη Μάχη . Όπως θα
θυμάστε, επεχείρησα να αντικρούσω τις απόψεις του, στο λίγο χρόνο που
μου δόθηκε. . Εσείς δεν πήρατε θέση , γι αυτό αποχώρησα με τους φίλους
από το Ρέθυμνο ,κ.κ.Ε. Μιχελάκη και Α.Σπυρόπουλο.

Έχοντας ολοκληρώσει την ανάγνωση του από 543 σελίδες βιβλίου Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ
ΚΡΗΤΗΣ, παραθέτω επιγραμματικά ορισμένες από τις απόψεις σας:

-”Οι συνέπειες της Μάχης της Κρήτης…..οι ισχυρισμοί αυτοί ανήκουν στη σφαίρα του μύθου”..

-”Το επαναλαμβανόμενο επιχείρημα ότι οι επιχειρήσεις ΜΑΡΙΤΑ και ΕΡΜΗΣ
καθυστέρησαν κατά έξι εβδομάδες τη γερμανική επίθεση εναντίον της
Σοβιετικής Ένωσης…..ζει ως μύθος τον οποίο τείνουν να πιστεύουν οι
Έλληνες”.

-”Με το να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση, .οτι η ελληνική συμβολή στον
πόλεμο ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη νίκη των Συμμάχων,τονώνεται το
ελληνικό εθνικό φρόνημα”.

-… ”νίκη των αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη”.( ο ίδιος αναφέρετε, όπως
και πολλοί άλλοι συγγραφείς, ότι το ύψ.107 -και το αεροδρόμιο Μάλεμε,
που έκριναν τη Μάχη της Κρήτης- εγκατελείφθη από τους αμυνομένους
Νεοζηλανδούς και οι αλεξιπτωτιστές το κατέλαβαν αμαχητί).

-”Η Μάχη της Κρήτης έγινε ένας στρατιωτικός μύθος”.

-”Οι Έλληνες και οι Βρετανοί αλεξιπτωτιστές θαυμάζουν τις στρατιωτικές
επιδόσεις των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, οι οποίοι αποτελούν
πρότυπο”.(!!)

-”Η Μάχη περιγράφεται ως ιπποτική και δίκαιη”.

-”Η γερμανική πλευρά δυσκολεύεται να καταλήξει σε αντικειμενική αξιολόγηση της επιχείρησης….”

-”Έχει φτάσει ο καιρός να προσπαθήσει και η γερμανική πλευρά να καταλήξει σε μια πιο αντικειμενική εικόνα”.

-”….Όταν αναπτύχθηκε ο ανταρτοπόλεμος…..ο αγώνας αυτός δεν ήταν πια καθαρός και έντιμος, αλλά βρώμικος και κτηνώδης ”.

– ”μη ευθύνη ” του Αντιπτεράρχου Κούρτ Στούντεντ, σχεδιαστού και εκτελεστού της αεραποβατικής επιχειρήσεως.Εκθέτω
παρακάτω τμήμα

από τη διαταγή που εξέδωσε την 31 Μαΐου 1941(σ.412):

”…-.1.Όλες τις κτηνωδίες(κυρίως στον τομέα Μάλεμε-Καστέλλι), που γνωρίζω προσωπικά θα τις τιμωρήσω εγώ ο ίδιος.

– 2….. επιβολή της τιμωρίας….από εκείνο το στρατιωτικό τμήμα που υπήρξε θύμα των κτηνωδιών……Πιθανά αντίποινα:

– 1.Εκτελέσεις,.

– .3 πυρπόληση χωριών,

– 4.εξανδραποδισμός περιοχών

– ..να επιληφθεί της υποθέσεως ο στρατός και όχι τα τακτικά δικαστήρια, τα οποία δεν είναι αρμόδια για κτήνη
και δολοφόνους”.

Ακολούθησαν, το Κοντομάρι,( λέτε για τον εκτελεστή ,υπολοχαγό Τρέμπερ,
”ήταν μόλις εικοσιτεσσάρων ετών”!), η Κάντανος, ο Αλικιανός , τα
Περβόλια,το Άδελε Ρεθύμνου, το Σκαλάνι Ηρακλείου και αμέτρητα άλλα.

Τα παραπάνω αναφερόμενα και πολλά άλλα στο βιβλίο σας , ανατρέπουν τη
μέχρι σήμερα ιστορική αλήθεια, που έχει θεμελιωθεί από εξέχοντες
ιστορικούς, από τους πρωταγωνιστές της περιόδου εκείνης(Τσώρτσιλ.
Χίτλερ, Στάλιν, Ρούσβελτ,πολιτικούς, στρατιωτικούς και διπλωμάτες),αλλά
και από αφηγήσεις ανθρώπων (εσείς τις απαξιώνετε), που είχαν
συμμετάσχει στη Μάχη και στην Αντίσταση στην Κρήτη, από συγγενείς
εκτελεσθέντων, από βετεράνους (Άγγλους, Αυστραλούς, Νεοζηλανδούς και
Έλληνες), από σύγχρονους αναλυτές και από πλήθος ντοκουμέντων,δικαστικών
αποφάσεων(που μέχρι σήμερα εκδίδονται για τα εγκλήματα των Ναζί) κ.ά.

Η εντύπωση ,γενικά, που αποκομίζει ο αναγνώστης, είναι ότι η απρόκλητη
εισβολή των Γερμανών στην Κρήτη το Μάη του 1941,ήταν ”Ιπποτική και
δίκαιη ” ενώ ο αγώνας του λαού της Κρήτης και των ανταρτών, που
μάχονταν για την ελευθερία , ήταν ” βρώμικος και κτηνώδης”

Λυπούμαι να πω , ότι δίνετε την εντύπωση του ιστορικού – συνηγόρου των
Γερμανών εισβολέων-κατακτητών,που ο τίτλος του πρωτότυπου
έργου”Operation Merkur:Die Eroberung der Insel Kreta im Mai 1941” και
το περιεχόμενό του δικαιολογεί., όχι όμως ο τίτλος στα Ελληνικά
”Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ”,ενώ ύστερα από 70 χρόνια,λέτε ότι ”έχει φτάσει ο
καιρός να προσπαθήσει και η γερμανική πλευρά να καταλήξει σε μια πιο
αντικειμενική εικόνα”.

Επιφυλάσσομαι να ασχοληθώ εκτενέστερα , αφού αναδιφήσω τις πηγές μου, με
σκοπό να αντικρούσω τις ανατρεπτικές και άδικες κατ εμέ απόψεις σας
,για την πραγματικά μυθική Μάχη της Κρήτης, τον ηρωικό λαό της και την
αντίστασή του.

Ο Στρατηγός ε.α Μανούσος Παραγιουδάκης είναι επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

Εδώ είναι το report για το ότι προτάθηκε για διδακτορικό χωρίς να ξέρουν τι έχει πει.

http://cretedoc.gr/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CF%89-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%AC%CE%B9%CE%BD%CF%82-%CF%81/

Μπορεί να διαφωνώ με την άποψη του κ. Ρίχτερ, αλλά διαφωνώ περισσότερο με την ποινικοποίηση της άποψης, εν γένει. Διαφωνώ δε κάθετα με την ποινικοποίηση της επιστημονικής άποψης. Αυτό είναι κατάργηση του περίφημου «ακαδημαϊκού ασύλου»!
Διαφωνώ με την ποινικοποίηση της άποψης για λόγους ηθικής αρχής. Αυτό είναι θέμα που οι δημοκρατίες το έχουν λύσει προ πολλού.
Διαφωνώ με την ποινικοποίηση της άποψης και για λόγους πρακτικούς: Σκέφτομαι ότι σήμερα ο Ρίχτερ, αύριο ο Παναγιώτης, μεθαύριο εγώ. Όλο και κάποιος κολλημένος θα βρεθεί να με σύρει στα δικαστήρια. Εκτός και αν δεν έχω άποψη, ή το θάρρος της γνώμης μου.

Διάβασα το γράμμα του στρατηγού, που ο «Παναγιώτης» είχε την καλοσύνη να δημοσιεύσει. Διάβασα τη συνέντευξη του Ρίχτερ, του Λιάκου και κάποιου ιστορικού Μαργαρίτη από το ΑΠΘ.

Βρήκα πολύ απογοητευτική την αντίδραση του επίτιμου Αρχηγού ΓΕΕΘΑ.

Με όλο το σεβασμό, και πάντα κατά την άποψή μου, η παλληκαριά στρατηγέ μου απαιτεί να αντικρούσεις τον Ρίχτερ με τα ίδια όπλα: Την έρευνα και τον ορθό λόγο. Τι μου λες αντ’ αυτού; Όποιος αμφισβητεί την επικρατούσα άποψη, θα έχει συνέπειες. Λίγο χουντικό μου ακούγεται. Μοιάζει να διανύσαμε ένα τεράστιο κύκλο, από το 1974.

Λοιπόν στρατηγέ, έτσι επειδή με προκαλείς, με κεντρίζει αυτό που λέει ο Ρίχτερ: «Δεν είναι μόνο η αρχαία Ελλάδα που έχει τους μύθους της, τους έχει και η σύγχρονη». Το είδαμε στις αντιδράσεις για τους μύθους του ’21, όπου από την μια πλευρά είχαμε σύσσωμη σχεδόν την επιστημονική κοινότητα και από την άλλη την εκκλησία και το ψευτο-πατριωτικό λόμπυ. Και λέω «ψευτο-πατριωτικό» γιατί όπου κάναν κουμάντο οι εκπρόσωποί του μίκρυναν την Ελλάδα.

Επίσης, πάντα μου φαινόταν υπερβολικό και εθνοκεντρικό να υποστηρίζουμε ότι «ο Χίτλερ έχασε τον πόλεμο γιατί οι Ελληνες αντιστάθηκαν στη γερμανική επίθεση επί έξι εβδομάδες, με αποτέλεσμα να καθυστερήσουν οι μεραρχίες να φτάσουν στη Μόσχα». Αυτό, δεν είναι καν υπερβολικό, είναι ύβρις, πέρα που είναι και αντιδεοντολογικό να γράφουμε ιστορία με «αν», και να παραθέτουμε ως ιστορική απόδειξη τα ειπωμένα διάφορων πολιτικών (π.χ. Ήντεν).

Τέλος “Θύτες και θύματα”: Ναι, οι εκτελέσεις ακόμα και κοριτσιών 14 ετών, από το «γενναίο σώμα των αλεξιπτωτιστών», επειδή «αντιστάθηκαν στον εισβολέα», πρέπει να αποτελεί έγκλημα πολέμου. Αν ο Γερμανικός Στρατός ήταν όντως γενναίος θα έπρεπε να τιμήσει τους πολίτες που υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους, και τέλος πάντων, από πότε οι ναζί δικαιούνται να επικαλούνται τη νομιμότητα; Αυτό δε σημαίνει όμως ότι οι αμυνόμενοι χωρικοί δεν επιτέλεσαν αγριότητες, ή αν όντως το έκαναν, ότι ήταν δικαιολογημένες; Π.χ. δεν είναι αγριότητα να σκοτώνεις έναν τραυματία;

Μα εσύ λες ότι δεν τα έχεις διαβάσει. Γιατί δεν τα διαβάζεις και μετά να έχεις άποψη.

Με βάση αυτό που γράφεις είσαι προκατειλημένος για τον Στρατηγό. Στο τέλος της επιστολής του γράφει:

“Επιφυλάσσομαι να ασχοληθώ εκτενέστερα , αφού αναδιφήσω τις πηγές μου, μεσκοπό να αντικρούσω τις ανατρεπτικές και άδικες κατ εμέ απόψεις σας ,για την πραγματικά μυθική Μάχη της Κρήτης, τον ηρωικό λαό της και την αντίστασή του.”

Το αγνοείς και τον εγκαλείς να μιλήσει με επιχειρήματα.

Μπορείς να αποστασιοποιηθείς λίγο. Το γεγονός ότι δεν σου αρέσει κάποιος δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον αντιμετωπίζεις έτσι.
Δεν είναι οι Έλληνες που είπαν για την καθυστέρηση αλλά άλλοι. Οι Έλληνες απλά την έχουν καταβρεί και το αναπαράγουν. Θέλω να ψάξω ποιο εντατικά για τα ακούλουθα:

Georgy Constantinovich Zhoucov 1896-1974 Marshal of the Soviet Army: “If the Russian people managed to raise resistance at the doors of Moscow, to halt and reverse the German torrent, they owe it to the Greek People, who delayed the German divisions during the time they could bring us to our knees.” (Quote from his memoirs on WWII)

Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin: “I am sorry because I am getting old and I shall not live long to thank the Greek People, whose resistance decided WWII.” (From a speech of his broadcast by the Moscow radio station on 31 January 1943 after the victory of Stalingrad and the capitulation of marshal Paulus)

Θέλω να το διασταυρώσω αλλά δυστηχώς δεν έχω πρόσβαση στον στρατηγό για να μου απαντήσει όπως υπονοείς.

Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η καθυστέρηση μπορεί να μην ήταν και σημαντική. Απλά, εάν δεν ήσουν των κοινωνικών επιστημών θα ήξερες ότι όταν μετράς κάτι υπάρχει η αναφορά. Έτσι, η Ελλάδα μπορεί να είχε αμελητέα συμμετοχή σε σχέση με τις ΗΠΑ για παράδειγμα, αλλά πως μπορεί να χαρακτηριστεί η συνεισφορά σε σχέση με την Δανία;

Να είσαι καλά.

O Παναγιώτης με εισαγωγικά.

ΒΑ, δεν είναι μέτρο λογικής αυτό που απαντάς. Δεν μπορεί ο καθένας να είναι γνώστης όλων των πραγμάτων.
Μήπως θέλεις και να παρατήσω την δουλειά για το χατήρι του κ. Ρίχτερ;
Η συζήτηση έχει γίνει προσωπική και δεν μου αρέσει.

Αγαπητέ Παναγιώτη, σας ευχαριστώ για την απάντησή σας.

Ίσως ήμουν αυστηρός με τον στρατηγό, αλλά περιμένω από αυτόν, λόγω του αξιώματός του, μια μεγαλύτερη διαύγεια πνεύματος, πιο σφαιρική αντίληψη και ανωτερότητα χαρακτήρα. Έτσι όπως αντέδρασε συνέβαλε στο κυνήγι μαγισσών. Δεν ξέρω αν κατέθεσε ήδη στο δικαστήριο και τι είπε, ή θα πει, πιστεύω όμως ότι θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί διότι τα δικαστήρια δεν είναι οι χώροι κρίσης ενός επιστημονικού έργου. Αντιθέτως, φαίνεται ότι επιδοκιμάζει αυτήν την εξέλιξη. Σε συνέντευξή του λέει ότι «Οποιαδήποτε και αν είναι η έκβαση της δίκης, θα ακουστούν πολύ χρήσιμες απόψεις – αφού το πλείστον των μαρτύρων είναι επιστήμονες ιστορικοί και άλλοι διανοούμενοι – που θα συμβάλουν στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας».

Μάλιστα στρατηγέ, τα δικαστήρια αποφασίζουν για την ιστορική αλήθεια και η ιστορική αλήθεια είναι μία. Να θέσουμε μήπως σε αυτά και το θέμα της ύπαρξης, ή μη, του Κρυφού Σχολείου; Να χαιρόμαστε τον διαφωτισμό μας. Και ξαναλέω, αν η δική μου άποψη διαφέρει από την απόφαση του δικαστηρίου, κινδυνεύω με παραπομπή; Σε λίγο δεν θα χρειάζεται να σκεπτόμαστε, θα το κάνουν οι δικαστές για εμάς. Βέβαια αυτό είναι πρόοδος, διότι αλλού αποφασίζεται με ΕΔΕ η ποιότητα ενός επιστημονικού έργου. Διόλου παράξενο, αν σκεφτούμε ότι στη χώρα μας ακαδημαϊκό άσυλο θεωρείται το δικαίωμα των μειοψηφιών σε χουλιγκανισμούς.

Συμφωνώ με την παρατήρησή σας ότι άλλοι τα είπαν και οι «Έλληνες απλά την έχουν καταβρεί και το αναπαράγουν», προσθέτω όμως ότι τα αναπαράγουμε επιλεκτικά (μόνο τα θετικά) και ότι αφού την «καταβρήκαμε» στέλνουμε στα δικαστήρια όσους μας το χαλάνε.

Κλείνω με μερικές απορίες:

Πως υποθέτετε ότι «δεν μου αρέσει» ο στρατηγός;

Που υπονόησα ότι έχετε πρόσβαση στον στρατηγό;

Από πού συμπεραίνετε ότι «είμαι των κοινωνικών επιστημών»;

Από πού προκύπτει ότι όσοι «είναι των κοινωνικών επιστημών» δεν ξέρουν ότι «όταν μετράς κάτι υπάρχει και η αναφορά»;

Γιατί μου μιλάτε στον ενικό;

Μια διευκρίνιση. Το «Παναγιώτης» δεν ήξερα ότι αντιστοιχεί σε πραγματικό όνομα, εξ ου και τα εισαγωγικά.

Ανταποδίδω τις ευχές.

Ακόμα και τώρα κάποια στιγμή μιλάς προσωπικά, σαν να αναφέρεσε στον Στρατηγό.
Δεν είναι τόσο σημαντικό.
Δεν θα απαντήσω στις προσωπικές ερωτήσεις. Δεν ενδιαφέρουν κανένα. Ούτε και εμένα.
Απάντηση στο άρθρο του Richter στο ¨The Journal of New Zealand Studies” https://ojs.victoria.ac.nz/jnzs/article/view/2031

These military history debates aside, Richter’s most controversial views concern war crimes committed during and immediately after the battle. He mentions only two acts of terror against Cretan civilians by German paratroopers and soldiers, whereas at least nine villages suffered punitive operations between June and August 1941, with hundreds of Cretans shot. He also fails to acknowledge that some of these atrocities were a direct result of General Student’s order of May 31 for harsh reprisals against any civilians who had fought against the invaders.
Richter attempts to exonerate Student by mentioning both the support a Kiwi officer gave him at his war crimes trial after the war and the friendly relations later established between the New Zealand Crete Veterans Association and the paratroop veterans association. It is, however, unlikely that either of these events would have happened if the Kiwis had been aware of Student’s reprisal order on Crete and the subsequent atrocities committed by some of the paratroopers.

Richter also states, on the basis of post-battle reports by German combatants, that ‘the Maoris did not always observe the rules of war’ during the battle. It is true that New Zealand soldiers were involved in more close quarter fighting and bayonet charges on Crete than in any other battle during the war. By their nature, such actions are savage and merciless. For instance, in the fight at ‘42nd Street’ on May 27, Maori (and other New Zealand and Australian soldiers) killed many Germans who were attempting to flee or take shelter from a fierce bayonet charge. However, there is no reason to assume that this or other similar events involved deliberate war crimes and there is no New Zealand evidence suggesting that Maori soldiers on Crete failed to observe the rules of war.

Journal of New Zealand Studies NS16 (2013) 156-157
Commentary on Heinz Richter, ‘Operation Mercury, the Invasion of Crete’

DAVID FILER

Εϊναι εμφανές ότι ο κ. David Filer έχει και αυτός μομφές.
Επαναλαμβάνω, το δικαστήριο ήταν μία κακή ιδέα από την αρχή. Δεν θέλω να έχω άποψη για τον νόμο γιατί όταν ετοιμάστηκε κάτι είχαν στο νου τους οι νομοθέτες που θέλω πολύ να μάθω.

Επειδή σχετίζομαι με την περιοχή των Χανίων, υπάρχουν προσωπικές μαρτυρίες για «Maori atrocities», όπως το κόψιμο αυτιών το οποίο υποτίθεται ότι ήταν έθιμο. Επίσης θα ερευνούσα την υπόθεση για αγριότητες των χωρικών, διότι οι ντόπιοι έχουν μια τάση για βιαιότητες. Και τέλος θα ήθελα να πεισθώ ότι η Μάχη της Κρήτης ήταν όντως «μυθική».

Ναι δίκιο έχετε μιλάω προσωπικά σα να απευθύνομαι στον στρατηγό. Είναι απλώς σχήμα λόγου. Επίσης, οι «προσωπικές ερωτήσεις» δεν είναι ερωτήσεις αλλά παρατηρήσεις και δεν τις έκανα εγώ αλλά εσείς. Εγώ απλώς διόρθωσα τις εσφαλμένες υποθέσεις σας, οι οποίες όντως δεν είχαν ούτε λόγο, ούτε δικαίωμα ύπαρξης.

Η παρέμβασή μου δεν αφορά τόσο το όποιο επιστημονικό δίκιο του Ρίχτερ, αλλά την παραπομπή ενός επιστημονικού θέματος στη δικαιοσύνη και επίσης την υστερία που δημιουργεί κάθε φορά το υπερ-πατριωτικό λόμπυ, όταν οι απόψεις των άλλων δεν τους αρέσουν και συγκεκριμένα όταν ταράζουν την απλουστευτική και εξιδανικευμένη εκδοχή τους για την ιστορία του τόπου. Τον οποίο τόπο βλέπουν περίπου σαν ιδιοκτησία τους γι’ αυτό και αφαιρούν νοητά την ιθαγένεια από τους ‘ταραξίες’, διότι μόνο οι υπερ-πατριώτες ξέρουν τι είναι εθνικό και τι είναι σωστό.

Όλα αυτά μου θυμίζουν τη στενότητα πνεύματος που υπάρχει σε ένα στρατόπεδο, μαζί βέβαια και με τη χρήση του ενικού.

Θα συνεχίσω να μιλάω στον ενικό.

Εάν ψάξεις την συνεισφορά στην συζήτηση, το πρώτο μου σχόλιο είναι ότι η παραπομπή σε δίκη είναι χάσιμο χρόνου. Μπορώ να πω και άλλα «κοσμητικά» για την κίνηση αυτή αλλά μπορεί να τα πάρεις πάλι για στενότητα πνεύματος. Πίστεψε με η ευγενική έκδοση αυτού του σκέφτομαι για την δίκη είναι ότι πρόκειται για μία αστοχία.

Ακόμα και στο τελευταίο σχόλιό μου λέω κάτι για τον νόμο πάνω στον οποίο βασίστηκε η δίωξη και θα το πω και τώρα. Δεν τον καταλαβαίνω αλλά θέλω να καταλάβω το κίνητρο του νομοθέτη πριν έχω τελική άποψη.

Δεν θα ξανασχοληθώ με το θέμα ξανά γιατί το έχεις πάρει προσωπικά. Έχεις βρει ήδη στρατόπεδα και αντιπάλους και δεν θα στα λύσω εδώ τώρα.