Ο τίτλος υπάγεται στην καθώς πρέπει αντίληψη να μιλάμε και να γράφουμε κόσμια και όχι σαν λιμενεργάτες ή φορτηγατζήδες – ζητώ συγνώμη, από τις συμπαθείς τάξεις, καθότι κι όλες οι άλλες τα κατεβάζουν τα καντήλια τους..
Επειδή, όμως, δεν μπορεί σ αυτό το site να βρίζει μόνο ο Πανούτσος (με το δήθεν
κόλπο του «fuck you»), αλλάζω πάραυτα τον τίτλο και τον κάνω «Οι Αγάμητοι»!
Μέχρι τώρα ο τίτλος απονεμόταν αποκλειστικά σε θηλυκές υπάρξεις («έλα μωρέ, η αγάμητη» κλπ) και μάλλον όχι άδικα. Η ιστορία της ψυχανάλυσης ξεκίνησε από την παρακολούθηση των υστερικών γυναικών («υστέρα»= μήτρα, για τις νεότερες γενιές) και η υστερία, συνδεδεμένη με τη σεξουαλικότητα, αποδόθηκε στο γυναικείο φύλλο. (Υπάρχουν βέβαια και κάτι υστερικοί κακο-συνουσιασμένοι, αλλά πρόθεσή μας εδώ δεν είναι να διευρύνουμε το ρήγμα μεταξύ των δύο φύλων- αντιθέτως, σκοπός είναι να συσφιχτούν οι σχέσεις, μπας και αντί να ξαπλώνουμε σε ντιβάνια ψυχανάλυσης, ξαπλώνουμε πουθενά αλλού…)
Συμφωνώ, λοιπόν, Δρ Φρόιντ, με τα περί υστερίας, αλλά δεν είμαστε στη Βιέννη του προηγούμενου αιώνα, είμαστε στην Αθήνα του 2009 και το sex in the city, διαπιστωμένα παρουσιάζει προβλήματα.
Οι γυναίκες, μικρές και μεγάλες, διαμαρτύρονται ότι χάθηκαν οι άντρες. Για κείνο το «κυνηγός» ούτε συζήτηση- άλλωστε δεν νιώθει και καμιά μπεκάτσα, στην μπάρα ενός μπαρ. Επίσης είμαστε πια όλες οικολόγες!
Οι άντρες- καθώς πολλές έχουν βγει με το ντουφέκι- δείχνουν να έχουν χάσει τη μπάλα, οπότε το΄ριξαν στην κανονική μπάλα: μπύρες, πίτσες, ματς. Εχω ακούσει ποικίλες αντρικές εκδοχές, αλλά το κοινό συμπέρασμα είναι πως ούτε εκείνοι νιώθουν ότι «γαμούν και δέρνουν» -που λέει ο λόγος ε;
Οι γκέι και οι λεσβίες, είναι πια ομότιμα μέλη της μικρής μας κοινωνίας και έχουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με τους άλλους: δεν θέλουν σκέτο σεξ και δεν μπορούν να σταυρώσουν μια σχέση της προκοπής.
Μένουν οι οικογενειάρχες που, παρά τις διαδόσεις, δεν αποκλείεται να περνάνε μια χαρά σεξουαλικά, αν και δεν επιβεβαιώνεται από τις μαρτυρίες και τις στατιστικές.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για sex, αλλά ας ομολογήσουμε ότι όσοι μιλάνε πολύ γι αυτό έχουν φτωχές επιδόσεις. Αν και είναι ανεξάντλητη η δίψα για το συγκεκριμένο θέμα, ποιος άνθρωπος (γυναίκα, άντρας, γκέι), που είναι χορτασμένος κάπως, που δηλαδή δοκίμασε, έπαιξε, κ.λ.π ψάχνει πια μόνο για sex;
Ολοι ψάχνουν και κάτι άλλο. Είτε το λένε έρωτα, το άλλο μισό, τον άντρα ή τη γυναίκα της ζωής τους… Κάποιον που θα θέλουν όχι μόνο να κοιμηθούνε, αλλά και να ξυπνήσουν μαζί του.
Ως τότε, δεν ξέρω για το αγάμητοι, ανέραστοι θα είμαστε σίγουρα!
Σας αφιερώνω ένα video, για το κομμάτι που έψαχνε το κομμάτι που του έλειπε.
