Όχι πουλάκια μου δεν θα παίξω στο παιχνίδι της τζούφιας σας επικαιρότητας. Δεν χαλάω ούτε ένα λεπτό, δε χαλαλίζω ούτε ένα ευρώ για να μπω στη ρόδα του λούνα πάρκ σας. Το έχω μάθει το τέχνασμα… Φωνές, φασαρία, θέα από ψηλά, θέα από χαμηλά, λαμπιόνια, μουσικές και μετά ΤΣΟΟΟΟΥΠ ξανά στη θέση μας. Τέλος χρόνου!
Η «επικαιρότητα» του αγώνα Ντόρας Σαμαρά, η επικαιρότητα της επίσκεψης Τσίπρα , η επικαιρότητα της Παπαρήγα, η επικαιρότητα του Γιώργου…
Οι μεγάλοι τίτλοι, τα ανήσυχα ερωτήματα… Όχι πουλάκια μου… Δίπλα στην επικαιρότητά σας τρέχει μια άλλη πιο ενδιαφέρουσα. Συγχωρήστε μου το αμάρτημα. Να προχθές η Χρύσα μου είπε μια συγκλονιστική κουβέντα «Δευτέρα σήμερα. Ξεκινάει η εβδομάδα των αναθυμιάσεων», «Τι εννοείς Χρυσούλα μου», «Είναι απλό. Μόλις πληρώνομαι, η πρώτη εβδομάδα του μήνα κυλάει όμορφα. Πληρώνω, ξεπληρώνω, επιστρέφω δανεικά, φορτώνω το ψυγείο, κρέατα, φρούτα… Τα πάντα όλα! Τίγκα το τεπόζιτο. Τη δεύτερη εβδομάδα έχω μια αισιοδοξία. Θα βγει ο μήνας. Τη τρίτη αρχίζουν τα ζόρια. Πάντα σκάει και μια έκπληξη. Τo’χει αυτό το κουσούρι ο Θεός της οικονομίας. Σου ξαμολάει μια έκπληξη νάχεις ζόρι να πορεύεσαι. Σε πετάει εκτός προγράμματος. Ξωκείλει το ταμιακό. Αρχίζει το άγχος, η ανασφάλεια, τα νεύρα, όλα σου φταίνε, ψάχνεις θύμα να φορτώσεις την αγωνία σου. Να ισοφαρίσεις τη στιγμή που περνά και χαραμίζεται. Ο καβγάς πάει σύννεφο. Νιώθεις μόνος και έρημος στην ανθρωπότητα. Η τέταρτη εβδομάδα είναι των αναθυμιάσεων. Μ΄αυτές πορεύεσαι. Είναι το κόκκινο λαμπάκι στο τεπόζιτο. Και σπρώχνεις με το μυαλό τις μέρες. Να φύγουν να πάνε στο διάβολο… Ζεις για την ημέρα που θα μπει ο μισθός στο λογαριασμό σου…».
Τα'παμε γελάσαμε, μελαγχολήσαμε… Η μοιραία κατάληξη του γέλιου…Και αυτό που μούμεινε και τριβέλιζε τη ψυχή μου μέρες ήταν εκείνο το «σπρώχνουμε τις μέρες». Γαμώτο πώς καταντάμε για τα κωλολεφτά! Να σπρώχνουμε το χρόνο. Να υποτιμούμε τη μέρα. Να επιστρέφουμε το δώρο. Όχι πουλάκια μου δε θα παίξω στο παιχνίδι σας. Υπάρχει και μια άλλη επικαιρότητα γύρω μας. Ο ήλιος που ανατέλλει και δύει. Ο ουρανός που αλλάζει χρώματα. Η θάλασσα που ακόμα κολυμπιέται μια χαρά. Οι φακές που άνθισαν στη γλάστρα που έφερε ο Κωστάκης. Οι μυρουδιές, η αγκαλιά, το γέλιο, η κουβέντα, η χαζοκουβέντα, τα μάτια….Το μπλε φως των διαδρόμων των νοσοκομείων τις νύχτες και κείνα τα πόδια στη σειρά καθώς τους διασχίζεις… Δωμάτιο, δωμάτιο. Μεγάλο πράγμα η ΜΙΑ μέρα!
Όχι πουλάκια μου δε θα παίξω στο παιχνίδι σας. Θα πάω σ΄άλλες διαδρομές. Που τις φτάνεις έστω κι αν άναψε το κόκκινο λαμπάκι στο τεπόζιτο. Η μόνη επικαιρότητα που οφείλουμε να παρακολουθούμε. Συγχωρέστε μου την αμαρτία!
