ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Η γιαγιά μου βασανίζεται από ένα εύστοχο εγκεφαλικό. Η γιαγιά Άρτεμης είναι πολύ όμορφη παρά το εγκεφαλικό, με πανέμορφα μακριά δάκτυλα, περιποιημένα νύχια και μοσχοβολάει πάντα. Αενάως λάτρης του ωραίου. Ακόμα και οι νοσοκόμες της θέλει να είναι ωραίες.
Όμορφες και μελαγχολικές που είναι οι Κυριακές στο σπίτι της! Καθώς μαζευόμαστε όλοι κοντά της. Και ξαφνικά το δωμάτιο πλημμυρίζει 4 γενιές γυναικών! Για φαντάσου!!Μας ενώνει το γέλιο. Μας χωρίζουν 4 γενιές….
Η γενιά της γιαγιάς Άρτεμης. Σαν βαρκούλα στον ωκεανό. Όπου ήθελαν την πήγαιναν τα κύματα. Ο καπετάνιος; Ούτε καν τον επέλεγε αλλά ωστόσο τον εμπιστεύονταν για όλη τη ζωή. Φόρτωνε στο μπόγο της καρτερία, στωικότητα και τη γλυκιά ψευδαίσθηση ότι ο «καπετάνιος ξέρει καλλίτερα»! Του έσφιγγε το χέρι κι αγνάντευε πότε τη μπουνάτσα, πότε το κύμα. Δεν ταλαιπωρούσε το μυαλό, δεν πάλευαν για τη σχέση αλλά για τη ζωή.«Σκληρή η ζωή τότε κοτούλα μου!» όπως λέει. Στην προκειμένη περίπτωση καπετάνιος ανέλαβε ο Κύριος Στυλιανός. Ήταν και 15 χρόνια μεγαλύτερος της. Μεταξύ μας, όχι ότι κι αυτός ήξερε τη τύφλα του, αλλά έτσι όπως τον εμπιστεύονταν η Αρτεμισία, ήξερε δεν ήξερε, όφειλε να το πάει το καράβι. Και στο κάτω κάτω ποιος θα αμφισβητούσε τις ικανότητές του! Ερωτικά; Τι πάει να πει ερωτικά; Έκαναν τέσσερα παιδιά και μάλιστα σε κρεβάτι που έτριζε δαιμονισμένα ο σουμιές του. Ερωτικά! Πάντα αυτή η λέξη της φέρνει γέλιο. Βάζει το χέρι της στο στόμα, κρυφογελάει στην αρχή μετά ξεκαρδίζεται σαν μαθητούδι. Η «πράξη»; Πολύ κακό για το τίποτα παιδάκι μου.«Κοτζαμάν άνδρες και να μη μπορούν να κάνουν χωρίς τη πράξη?».Η κυρία Άρτεμης ολιγαρκής, υπομονετική, ανυστερόβουλη. Τίμησε και τιμήθηκε με αφοσίωση.
Η γενιά της μάνας μου. Η πρώτη γενιά που εισήγαγε τα κοινά δαιμόνια. Έριξε τις πρώτες αμφισβητήσεις για τις ικανότητες του καπετάνιου. Το ένα πόδι στα παλιά, το άλλο σε ένα αβέβαιο αλλά γοητευτικό μέλλον, θαρρείς και έμεινε τελικά μετέωρη. Αναποφάσιστη. Στιγμές, στιγμές καρικατούρα. Ζύγιζαν, κοστολογούσαν. Ένα –θέλω και μπορώ μια χαρά- δίπλα σε ένα -φοβάμαι να χάσω τα κεκτημένα -. Πόσο ταλαιπώρησαν το μυαλό τους! Κράτησαν σφιχτά δεμένους, γάμους ακυρωμένους. Συνόδεψαν μοιχούς σε αστυνομικά τμήματα με σεντόνια. Και συγχρόνως πήραν δίπλωμα οδήγησης αλλά δεν έμαθαν πότε να οδηγούν. Ναι ,ναι τώρα που το σκέφτομαι….Αυτή η εικόνα τα λέει όλα. Βγήκαν στο δρόμο, έπιασαν την αριστερή λωρίδα με πρόθεση να τρέξουν αλλά δε ξεπέρασαν τα 60.Κόρναριζαν και οι από πίσω.«Άντε να πλύνεις κανένα πιάτο». Γενιά μετέωρη. Έκανε τη μισή δουλειά. Την υπόλοιπη την άφησε παρακαταθήκη στις κόρες. Τις γάνωσε το κεφάλι στις συμβουλές.«Να στηρίζεσαι στα πόδια σου. Στο δικό σου πορτοφόλι. Να μην έχεις κανέναν ανάγκη».Ωστόσο χόρτασαν τον ερωτικό πόθο. Κι ήρθαν οι κόρες!
Η γενιά μου. Γυναίκες ορχήστρα μαζί και ακροατήριο. Όμορφες, δυναμικές, ανεξάρτητες αλλά κοιμούνται μόνες! Ο καπετάνιος; Ποιός τον γαμεί τον καπετάνιο! Και κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή! Χρόνια και χρόνια προέτρεπαν τους άνδρες να ξεφύγουν από την γραφικό ανδρικό τους ρόλο, να αναδείξουν τις ευαισθησίες τους, για να συμβαδίσουμε σαν ίσοι. Και τώρα που οι έρημοι ξανοίχτηκαν…Που να βρεις καιρό ν’ ασχοληθείς με τις ανδρικές ευαισθησίες! Άσε που ετούτοι εδώ δεν μοιάζουν πια με άνδρες. Καλέ που πήγαν οι άνδρες; Βαρετή πρεσβειωπική ερώτηση των ημερών μας! Άσε στο ερωτικό! Τόσο που αναλύσαμε το κλειτοριδικό και το κολπικό και το σημείο G και το πισωκολλητό οργασμό … Μοιάζουμε με σπασίκλες που έμαθαν το μάθημα αλλά δεν μπορούν να το πουν με δικά τους λόγια. Ρε μάνες μήπως μας πήρατε στο λαιμό σας? Είμαστε βέβαια αφέντες του εαυτού μας αλλά μήπως να πλύνουμε κανένα πιάτο καλλίτερα….
Κι ήρθε η γενιά της κόρης μου. Όμορφη γενιά. Ακομπλεξάριστη. Χωρίς παρακαταθήκες. Έτοιμη να γράψει σε λευκό χαρτί. Ακόμα και να αναρωτηθεί με ψυχραιμία. Λες ο καπετάνιος να ’ναι gay; Αλλά και να ’ναι τι πειράζει! Καινούργια γενιά. Και δεν το καταδέχομαι να προσποιηθώ, ότι την καταλαβαίνω απόλυτα. Βίσση θα γίνω; Θέλω μόνο να τους αγκαλιάσω, μήπως και με πάρουν κοντά τους, σε μια όμορφη κοντινή βολτούλα στο μέλλον. Να μου μάθουν να γράφω μηνύματα στο κινητό, να μου ξεμπλοκάρουν το ριμάδι το κομπιούτερ, να μου επιδείξουν αυτά τα μαγικά κορμιά με τους κοιλιακούς σε φέτες,να μου παρουσιάσουν όλο το χάρτη σαν να ’ναι μια χώρα, να βγάλουν τη γλώσσα στα τερτίπια των πολιτικών, να μου πουν «κουλάρισε», να μου ανοίξουν έστω για λίγο την κουρτίνα του αύριο. Σαν μπανιστιρτζής να κοιτάξω. Κι έτσι καθώς θα προχωρούν να τους ρίξω και ένα ξεμάτιασμα… Απ΄αυτό που μου έμαθε η γιαγιά μου η Άρτεμης του Στυλιανού.
