Ο τίτλος του κειμένου δεν αναφέρεται στο θαυμάσιο βιβλίο του Aldus Huxley, ούτε και στο ταξίδι του Κολόμβου προς τον Νέο Κόσμο. Απλώς τα παραθέτω για να σας μεταφέρω την δική μου προσωπική ανακάλυψη ενός Καινούργιου Κόσμου, τον οποίο γνώρισα κάποιο απόγευμα του Σεπτεμβρίου διαβαίνοντας την πόρτα ενός σπιτιού στο Μαρούσι, που ανήκει στο «Χαμόγελο του Παιδιού» και φιλοξενεί 28 παιδιά από έξι μηνών έως 16 χρονών.
Ως φέρελπις εθελοντής καθηγητής φορτωμένος με πολύ άγχος, αγωνία και προβληματισμό ξεκίνησα για το πρώτο μου μάθημα, χωρίς να γνωρίζω τι πραγματικά θα συναντήσω. Φυσικά συγκλονίστηκα. 28 παιδικές ψυχές που έχουν κερδίσει το δικαίωμα να ονειρεύονται και να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Αυτά τα παιδιά έχουν γίνει πλέον ένα κομμάτι της δικής μου ζωής και πραγματικά με κάνουν να αισθάνομαι υπέροχα.
Δυστυχώς δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι οι «μικροί μου φωστήρες» θα γίνουν εξαίρετοι μαθητές και άριστοι χαρακτήρες, όσο και αν το εύχομαι. Αυτό θα ήταν ουτοπία. Αυτό όμως που θα προσπαθήσω να επιτύχω (στον όσο χρόνο θα με ανέχεται το χαμόγελο) είναι να τους μεταδώσω το πάθος για την περιέργεια, την έρευνα και την δημιουργική φαντασία, χαρακτηριστικά τα οποία σε συνδυασμό με γνώση και μόρφωση δημιουργούν σκεπτόμενους πολίτες.
Το ταξίδι μας έχει αρχίσει με τους καλύτερους οιωνούς και εύχομαι ο Αίολος να μας χαρίσει απλόχερα τους αέρηδες που χρειαζόμαστε. Κανείς δεν γνωρίζει τον τελικό προορισμό μας, αλλά σημειώνω τα λόγια του Χριστόφορου Κολόμβου «Όταν ξεκίνησα το ταξίδι μου δεν ήξερα που πήγαινα και όταν έφτασα δεν ήξερα που βρισκόμουν. Απλά συνέχιζα.»
Ολοκληρώνοντας, ένα μεγάλο μπράβο στο προσωπικό το οποίο εργάζεται στο σπίτι του χαμόγελου και προσπαθεί να σώσει την παιδική ηλικία κάποιων ψυχών. Τα συγχαρητήριά μου στην κοινωνική λειτουργό, στην αγαπημένη μας «Δασκάλα» (που νοερά της ζητώ συγνώμη για τις πολλές και ίσως κουραστικές ερωτήσεις μου) και σε όλες τις υπόλοιπες Κυρίες (παιδαγωγούς, ψυχολόγους κτλ.) που έχουν αναλάβει τον δύσκολο και απαιτητικό ρόλο, να μεγαλώσουν και να στηρίξουν τα παιδιά αυτά, όπως επίσης και στους πολλούς εθελοντές που προσφέρουν ό,τι καλύτερο μπορούν.
Υ.Γ. 1 Επειδή είναι η πρώτη φορά που γράφω προς δημόσια ανάγνωση, ζητώ συγνώμη για τυχόν λάθη και παραλείψεις. Οι εκθέσεις μου στα μαθητικά μου χρόνια ήταν από απογοητευτικές έως άθλιες. Απλά προσπαθώ ακόμη.
Υ.Γ.2 Κλείνοντας ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι δάσκαλος στο επάγγελμα. Απλώς βοηθάω κάποια παιδιά που έχουν διάθεση για γνώση, στα μαθήματα της ιστορίας και γεωγραφίας. Ο Θεός μαζί μας.
