Ο «Εθνικός διάλογος για την Παιδεία» είναι ή ψευδεπίγραφος, ως προς το «διάλογος» ή απλώς αποτέλεσμα επιφανειακής θεώρησης των ανωτέρω όρων.
Εξηγούμεθα: «Εθνικός διάλογος για την Παιδεία» σημαίνει διάλογος προς σχεδιασμό της Παιδείας με στόχο τη συμμετοχή της στην ανάπτυξη του κράτους ή του έθνους – έχει ιδιαίτερη βαρύτητα το ότι προτιμήθηκε ο όρος «έθνος» από τον όρο «κράτος». Όταν δε, λέμε «ανάπτυξη», εννοούμε ανάπτυξη κοινωνική, ανάπτυξη οικονομική και ανάπτυξη πολιτιστική.
Είναι απολύτως προφανές πως ένας διάλογος μεταξύ καθηγητών δεν μπορεί να είναι «εθνικός». Οι καθηγητές δεν είναι αντιπρόσωποι της κοινωνίας, των αναγκών της και των οραμάτων της. Ελάχιστοι εξ αυτών μάλιστα που ορίστηκαν ως μέλη αυτού του διαλόγου, έχουν δημοσίως εκφραστεί για το υπό συζήτηση θέμα, αφήνω κατά μέρος αυτούς που εκφράστηκαν και έτυχαν δριμείας κοινωνικής κριτικής για τις απόψεις τους. Απαραίτητη βεβαίως η συμμετοχή στον «διάλογο» των νομιμοποιημένων εκπροσώπων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, θα έπρεπε ίσως να υπάρχουν περισσότεροι και έτσι να κλείσει ο κύκλος των καθηγητών ως εκπροσώπων των φορέων εκπαίδευσης. Μέχρι δηλαδή εδώ η συμμετοχή τους. Οι καθηγητές δεν δικαιούνται ούτε νομιμοποιούνται να εκφράσουν και να σχεδιάσουν μόνοι τους την Παιδεία του έθνους (ή του κράτους). Η Παιδεία αφορά στο μέλλον της κοινωνίας, αφορά στην ανάπτυξή της, αφορά στους συλλογικούς της στόχους. Αυτά δεν μπορούν να τα εκφράσουν παρά νομιμοποιημένοι εκπρόσωποί της. Τέτοιοι είναι οι πρόεδροι ή οι εκπρόσωποι επαγγελματικών και επιστημονικών επιμελητηρίων, οι περιφερειάρχες της χώρας ή εκπρόσωποί τους, γιατί η Παιδεία πρέπει να υπηρετεί και την ανάπτυξη των περιφερειών της χώρας, αλλά και εκπρόσωποι των ασχολουμένων με την ανάπτυξη της χώρας και με τον πολιτισμό της. Δεν μπορούν να μη συμμετέχουν δηλαδή εκπρόσωποι του υπουργείου Ανάπτυξης που έχουν γνώση του θέματος «ανάπτυξη», δεν μπορούν να μη συμμετέχουν εκπρόσωποι του υπουργείου Πολιτισμού, που έχουν γνώση του αντικειμένου τους και νομιμοποιημένα ασχολούνται με την ανάπτυξή του. Η δεισιδαιμονία περί των καθηγητών -εν προκειμένω μερικών καθηγητών- ως ικανών να σχεδιάσουν τα πάντα, είναι από καιρού παρωχημένη.
Αν, πάλι, τα πράγματα γίνονται για να επικυρώσουν προειλημμένες αποφάσεις, θλίβομαι για τους συμμετέχοντες στην ανωτέρω παρωδία.
*Ο Νικήτας Χιωτίνης είναι καθηγητής στο ΤΕΙ της Αθήνας
