Από το αστυνομικό δελτίο και τα ρεπορτάζ, μέχρι τη μυθοπλασία, ο βαθμός της βίας που καταναλώνουμε δεν έχει προηγούμενο. Ναι, βέβαια, δεν μπορείς να κρύβεις την αλήθεια. Ισως, όμως, μπορούμε να τη μεταχειριστούμε αλλιώς. Πλέον διαβάζεις ρεπορτάζ που σου θυμίζουν σκανδιναβική αστυνομική μυθιστοριογραφία

Τι είναι αυτοί που μακέλεψαν μία οικογένεια και πήραν, μαζί με τα λεφτά, τη ζωή μιας εικοσάχρονης μάνας; Το πρόβλημα με αυτό το ερώτημα είναι ότι σπάνια παίρνουμε την απάντηση που ψάχνουμε. Τους πιάνουν, τους βλέπουμε στις φωτογραφίες, συμφωνούμε ότι τα καθάρματα έχουν τη σκατόφατσα που τους αξίζει, ευχόμαστε να σαπίσουν σε ένα κελί και τους ξεχνάμε

Μια περίεργη φυλή συνανθρώπων μας. Παιδιά γαλουχημένα στη βία. Ψάχνουν οικογένεια να καταταγούν και οντότητα να φορέσουν. Εύκολη λεία για ομάδες και κόμματα. Αρκεί να βρουν «ανήκειν». Ποιο δικό του δράμα ξέσπαγε ένας «Δρομέας βίας» πάνω σε ξένο άνθρωπο; Πώς άνοιξε μέσα του τέτοιο ρήγμα;

Γράφονται διάφορα βαρύγδουπα για τη χώρα που είναι βαθιά διχασμένη. Σιγά μην είναι και στα πρόθυρα εμφυλίου. Η χώρα μπορεί να έχει τεντωμένα νεύρα λόγω της καραντίνας, να τρώγεται με τα ρούχα της και να αγανακτεί δικαίως παρακολουθώντας αγριότητες από την Αστυνομία και τους χουλιγκάνους. Διχασμένη όμως δεν είναι

Ετσι όπως είναι η κατάσταση σε ορισμένα εμβληματικά πανεπιστημιακά ιδρύματα, η φύλαξη δεν είναι κάτι προς διαπραγμάτευση. Αν υπάρχει κάτι να συζητήσουμε, έχει να κάνει με τις αρμοδιότητες και τη συμπεριφορά του νέου Σώματος. Διότι και εδώ υπάρχουν ορισμένες πολύ λεπτές γραμμές που είναι εύκολο να ξεπεραστούν

Μετά τις υπόνοιες και τα αστειάκια περί βιασμού, έχουμε ακόμα μία σκηνή με τοποθέτηση βίαιου προϊόντος, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Αυτή τη φορά, από τον Δημήτρη Κεχαγιά. Και η παραγωγή εξακολουθεί να μη μας εξηγεί γιατί δεν κόβει τέτοιες σκηνές, πετώντας έξω τους πρωταγωνιστές τους