Αναφέρθηκε, χωρίς να το υιοθετεί, στο κομματικής προέλευσης σύνθημα «Μητσοτάκη γ…..» και μας είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ως ινστρούχτορας να μετατρέψει την «αυθόρμητη» οργή των νέων σε πολιτική αλλαγή. Πόσο προχωρημένη είναι η άποψη ότι η νεολαία χρειάζεται τους σοφούς της Κουμουνδούρου;

Οταν αναφέρθηκε στο σενάριο να προκύψει Πρωθυπουργός ο Τσίπρας μέσα από τις κάλπες της απλής αναλογικής, τονίζοντας ότι θέλει «να γνωρίζουν οι έλληνες πολίτες», δεν το έκανε εν τη ρύμη του λόγου. Η στόχευση ήταν πολιτική, όπως και η σαφής διάκριση ανάμεσα σε Ανδρουλάκη και Βενιζέλο

Αν ο Πρωθυπουργός πει στη ΔΕΘ ότι σκέφτεται την επαναφορά στον εκλογικό νόμο Παυλόπουλου, ο ΣΥΡΙΖΑ που σχημάτισε δύο φορές κυβέρνηση με αυτόν ακριβώς τον νόμο, θα πει ότι ο Μητσοτάκης καταρρέει, ότι πέφτει με κρότο, με πάταγο και χλαπαταγή. Ε, και; Αυτό το λέει κάθε μέρα εδώ και δύο χρόνια

Στο «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» του Λουί Ντε Μπερνιέρ, ο ιταλός αφηγητής λέει: «Εμείς πήγαμε να κάνουμε μια χαλαρή βόλτα στην Αλβανία, αλλά οι Ελληνες αντέδρασαν λες και τους είχαμε βιάσει τις μανάδες». Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα αυτό το απόσπασμα, βλέποντας τον Τσίπρα ως οργίλο συνήγορο του Ανδρουλάκη

Με την ελαφρώς προκλητική διατύπωση που λέει ότι δεν συνέβη και τίποτα σπουδαίο που ασθενεί από κορονοϊό o Τζο Μπάιντεν, οι New York Times σημειώνουν ότι μετά από δυόμισι χρόνια πανδημίας πολλά πράγματα είναι διαφορετικά. Αν όλα πάνε καλά θα πρόκειται για «μη είδηση». Και αυτό θα είναι είδηση...

Από τα Ελληνοτουρκικά στην πανδημία, και από την ενεργειακή κρίση στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, η αξιωματική αντιπολίτευση επιλέγει πάντα τον ετεροκαθορισμό. Περιμένει την καταστροφή και κινείται με αυτόματα «όχι» ακόμα και για τα θετικά. Με αυτό τον τρόπο, αν η κυβέρνηση τα βγάλει πέρα υπάρχει κίνδυνος (γι αυτήν...) οι κόποι της να πάνε χαμένοι.