Εχουμε πόλεμο. Τον πρώτο και τον μεγαλύτερο στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο. Ομως, μακριά από το μέτωπο, στις όποιες συζητήσεις «της παρέας», σοβαρές και τεκμηριωμένες απόψεις γενικά δεν ακούγονται. Λείπει το διάβασμα. Η σοβαρή μελέτη. Αντικαθίστανται από τα «άκουσα ότι», «μου είπε ο τάδε» ή «είδα σε μια ανάρτηση»

«Ειρήνη είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση», γράφει η αφίσα τους. Μιλάμε για εκδήλωση σχολική; Οταν αγωνίζονταν άνθρωποι να ξεμπροστιάσουν τη δικτατορία των συνταγματαρχών μας και να ταξιδέψουν τα νέα μας στο εξωτερικό, δεν θυμάμαι να επιζητούσαμε καλλιτέχνες που να μιλάνε για την αξία της δημοκρατίας ως γενικότητα

Ακόμα και οι μακροβιότερες παραστάσεις έχουν ένα τέλος. Με τις αμήχανες προσπάθειες να δείξουν ότι είναι ενάντια «στον πόλεμο» -έτσι γενικά, σαν να λένε ότι είναι ενάντια στον βιασμό, αλλά να μην ξεχωρίζουν τον βιαστή από τον βιασθέντα- βλέπουμε τις τελευταίες παραστάσεις ενός έργου της ελληνικής Αριστεράς που έχει χάσει την αξιοπιστία του