Αν συνεχίσουμε να προσφέρουμε Εκπαίδευση με τους όρους που το κάνουμε έως σήμερα, χωρίς να προχωρήσουμε σε μια μεγάλη συζήτηση και στην υλοποίηση συναινετικών και εκ βάθρων αλλαγών, μεγάλο μέρος των αυριανών ελλήνων πολιτών δεν θα είναι σε θέση να συμμετάσχει στον αυριανό κόσμο

Στο τέλος αυτής της ιδιότυπης εκπαιδευτικής χρονιάς, κατά την οποία τα σχολεία ήταν μεν ανοικτά αλλά το μούδιασμα δεν είχε -ούτε έχει- φύγει, είναι περισσότερο εμφανές αυτό που τους λείπει. Αρκεί να προσπαθήσει κανείς να απαντήσει σε μια σειρά ερωτήσεων-αναζητήσεων για το τι (δεν) έγινε εφέτος στις σχολικές τάξεις

Τώρα που ο θόρυβος καταλάγιασε και αποκαλύφθηκε τι πραγματικά συνέβη, η περίπτωση του σωβρακοφόρου μαθητή αποτελεί μεν ένα ακραίο και «γραφικό» γεγονός, αλλά δίνει μια ιδέα για το τι συμβαίνει στη «σκοτεινή πλευρά» του εκπαιδευτικού μας φεγγαριού: Πώς να διαπαιδαγωγήσεις κάποιον που εξ ορισμού δεν δίνει δεκάρα για το σχολείο και η οικογένειά του το θεωρεί φυσιολογικό;

Και ενώ προμηνυόταν ένα σχετικά ανέφελο σχολικό έτος, αφίχθη η μετάλλαξη Δέλτα απειλώντας να τα σαρώσει όλα. Μαζί και τα πενιχρά αποθέματα γονεϊκής αντοχής

Αξιώθηκα να ζήσω για να δω παιδιά να καταχαίρονται ότι άνοιξαν τα σχολεία! Και άλλα να περιμένουν ανυπόμονα να ανοίξουν τα δικά τους σχολεία. Εχει εκπλήξεις η ζωή μας και η άτιμη η πανδημία μάς δίνει ευκαιρίες για επαναξιολόγηση πολλών, μέχρι πρότινος αυτονόητων και δεδομένων. Πόσο ρόλο, τελικά, παίζει το σχολείο στη ζωή των παιδιών πέραν της γνώσης…      

Τους πέντε από τους εννέα εκπαιδευτικούς μήνες του 2020 τα παιδιά δεν πάνε σχολείο. Φυσιολογικά, «έχουν τον αμάζευτο». Αν κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα, τουλάχιστον ας σώσουμε τις ντιζαϊνάτες πολυθρόνες στο σαλόνι