Τα παραμερίσαμε όλα για το σκληρό ριάλιτι. Ποιος θυμάται, για παράδειγμα, ότι η Τζέιν Κάμπιον κέρδισε Οσκαρ σκηνοθεσίας για την «Εξουσία του σκύλου», βάζοντας γυναικεία υπογραφή σε γουέστερν, ένα κατεξοχήν ανδροκρατούμενο είδος; Ή ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι, τον οποίο όλος ο πλανήτης περίμενε στην τελετή, δεν εμφανίστηκε τελικά;  

Εχει επάνω της κάτι από αληθινή ζωή. Αυθεντική, αυθόρμητη, με τις αδυναμίες και τα ταλέντα της. Μπορείς να ταυτιστείς μαζί της για τους σωστούς λόγους. Και το σπουδαιότερο, η Δανάη Μπάρκα απέδειξε ότι η τηλεοπτική ψυχαγωγία μπορεί να πετύχει και με νέα πρόσωπα στο τιμόνι. Αρκεί η επιλογή τους να γίνεται σωστά

Το πρόβλημα τελικά δεν είναι το κοινό, αλλά το πώς διαμορφώνεται το μενού που παίρνει στα χέρια του. Για πολλά χρόνια μας έδιναν έναν ευτελή τηλεοπτικό κατάλογο με junk food επιλογές. Τώρα που μπήκαν μερικά καλά πιάτα, τώρα που τα κανάλια επένδυσαν σε πιο ποιοτικό περιεχόμενο, το κουμπί του τηλεκοντρόλ πατήθηκε αλλιώς

Δύο βίλες, είκοσι νέοι και νέες από τη Γερμανία και μια τολμηρή τηλεοπτική παραγωγή που έφτασε στο τοπικό Ειρηνοδικείο. Αλλοι μιλούν για προβολή του νησιού, άλλοι για «σοφτ πορνό» κι άλλοι για πόλεμο συμφερόντων

Πολλοί αναρωτιούνται, με πικρία, γιατί συμβαίνει αυτό στον κόσμο. Γιατί ένα ολόκληρο νησί ξεσηκώνεται να υποδεχτεί έναν παίκτη ριάλιτι. Νόμιμοι οι προβληματισμοί, αλλά ο συγκεκριμένος υπήρξε με τον τρόπο του ένα θετικό πρότυπο. Διότι επέλεξε να αφήσει την TV και να γυρίσει στο νησί του, στην αληθινή ζωή

Αν βγαίνει κάτι θετικό από τα ριάλιτι, είναι ότι τελευταία προβάλλουν περισσότερο θετικές περιπτώσεις, σαν να έχει γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι οι τηλεθεατές δεν θέλουμε να ταϊζόμαστε τηλεοπτική φαιδρότητα: Ο Παύλος Χάππιλος στο «MasterChef» και ο Παύλος Γαλακτερός στο «Survivor» ξεχωρίζουν για τους σωστούς λόγους