Αν ο ΣΥΡΙΖΑ φτάσει τους 300.000 ψηφοφόρους, αυτό θα μετρήσει ως νίκη του έναντι του ΚΙΝΑΛ, αλλά όχι συντριπτική, αφού η σύγκριση δεν γίνεται με τους 180.000 που ψήφισαν για το σήμα αλλά με τους 270.000 που ψήφισαν για εκλογή προέδρου. Ωραίο πράγμα οι αριθμοί. Και βολικό, όταν τους βάζουμε στη θέση της ίδιας της πολιτικής, που απουσιάζει

Είναι εντυπωσιακή η πλήρης αδιαφορία την οποία επιδεικνύουν ηγέτες σαν τους σημερινούς του ΣΥΡΙΖΑ προς έναν ολόκληρο κόσμο, για τον οποίο η ένταξη στην Αριστερά αποτέλεσε στάση ζωής συνδυασμένη στο παρελθόν με πολλές θυσίες. Εναν κόσμο που βλέπει την πολιτική του αξιοπιστία να σβήνει

Στο ποδόσφαιρο τα ελληνικά γήπεδα είναι όλο και πιο άδεια. Στην πολιτική τα κόμματα ψάχνουν μέλη και ψηφοφόρους. Και νομίζουν τα ανόητα ότι θα τους βρουν στα γήπεδα…

Οι ψηφοφόροι βρέθηκαν απροετοίμαστοι στην κάλπη, μπροστά σε εντελώς άγνωστα ονόματα και απλώς σταύρωσαν τους πρώτους που βρήκαν μπροστά τους. Ετσι, ως αποτέλεσμα, έμειναν εκτός Συμβουλίων έμπειρα στελέχη με επίθετο από το μέσον της αλφαβήτου, για να μπουν υποψήφιοι από Α χωρίς καμία προϋπηρεσία.

Ας το κατανοήσουν οι υποψήφιοι προς επανεκλογή: οι πολίτες δεν είναι εντελώς ανόητοι. Ή τουλάχιστον αυτό θέλω να ελπίζω. Διότι σε κάθε κάλπη περνάμε, ως κοινωνία, εξετάσεις πολιτικής ωρίμανσης και δυστυχώς πολύ συχνά μένουμε μετεξεταστέοι…

Στην πολιτική σκηνή των δυτικών χωρών δεν υπάρχει μόνον μία, αλλά δύο ελίτ. Αγκάθι στις σχέσεις τους, σύμφωνα με τον διάσημο γάλλο οικονομολόγο Τομά Πικετί, αποτελεί η στάση τους απέναντι στον (δικό τους) πλούτο