Η πανδημία προκάλεσε αποξένωση και έκανε τους ανθρώπους περισσότερο μοναχικούς. Και τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της εξέλιξης είναι οι νέοι, σύμφωνα με βρετανική έρευνα

Η επιστροφή στην «κανονικότητα» το ταχύτερο δυνατό έναντι παντός τιμήματος και η πεισματική παραμονή στην «κανονικότητα», ό,τι και να συμβεί, από πανδημία έως παγκόσμιος πόλεμος, είναι ο θρίαμβος της ελαστικότητας της Μεταπολίτευσης, δηλαδή της ικανότητάς της να ενσωματώνει τις εξελίξεις και να αφομοιώνει τις αμφισβητήσεις της.

Με την ελαφρώς προκλητική διατύπωση που λέει ότι δεν συνέβη και τίποτα σπουδαίο που ασθενεί από κορονοϊό o Τζο Μπάιντεν, οι New York Times σημειώνουν ότι μετά από δυόμισι χρόνια πανδημίας πολλά πράγματα είναι διαφορετικά. Αν όλα πάνε καλά θα πρόκειται για «μη είδηση». Και αυτό θα είναι είδηση...

Από τα Ελληνοτουρκικά στην πανδημία, και από την ενεργειακή κρίση στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, η αξιωματική αντιπολίτευση επιλέγει πάντα τον ετεροκαθορισμό. Περιμένει την καταστροφή και κινείται με αυτόματα «όχι» ακόμα και για τα θετικά. Με αυτό τον τρόπο, αν η κυβέρνηση τα βγάλει πέρα υπάρχει κίνδυνος (γι αυτήν...) οι κόποι της να πάνε χαμένοι.  

Η κοινή γνώμη κάθε χώρας συλλέγει μόνο τα θετικά των υπολοίπων χωρών και κατακεραυνώνει την κυβέρνησή της που δεν τα έχει πετύχει στη δική της κοινωνία. Μια αόριστη μουρμούρα αναδύεται από τις αναπτυγμένες κοινωνίες, όπου αρκεί ο εμπρηστικός λόγος κάποιων λαϊκιστών για να τη μετουσιώσει σε πολιτική διαμαρτυρία και αντισυστημική –δήθεν– ψήφο

Τα σχέδια του γάλλου προέδρου για πολιτική ηγεμονία στην Ευρώπη προς το παρόν παγώνουν και, σε ό,τι μας αφορά, ένας από τους τακτικούς συνομιλητές του Πρωθυπουργού και ο πλέον ένθερμος σύμμαχος της Ελλάδας αποδυναμώνεται εσωτερικά. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος πώς θα εξελιχθεί το πολιτικό ντόμινο, όμως σίγουρα έχουμε άλλη μία παράμετρο στη συζήτηση για τις δικές μας εκλογές