Μέχρι που πέθανε ο σύζυγός της. Και η Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα δεν ξαναφόρεσε καπέλο. Εφθανε στην Καλών Τεχνών με άσκεπα τα κατάμαυρα μαλλιά της. Ενας μαθητής ξεθάρρεψε να τη ρωτήσει: «Γιατί δεν φοράτε πια τα καπέλα σας, κυρία Πλάκα;» και εκείνη… Ακου, άκου αναγνώστη μου! Εκείνη απάντησε: «Χάθηκαν πια από τη ζωή μου τα σημαίνοντα βλέμματα»

Να είχα χρόνο να περιεργαστώ ακόμα μια φορά το βλέμμα της. Μαρίνα Λαμπράκη. Μαύρα κατράμι μαλλιά, μαύρες κατράμι κόρες, προφορά τόσο ιδιαίτερη, πάντα σε μετέφερε ο τρόπος που σου μιλούσε σε τάξη με ξύλινα θρανία κι εκείνη σαν παλιά δασκάλα… Αγαπούσε να μεταδίδει τη γνώση. Και αν έβρισκε ενδιαφέροντα μαθητή-συνομιλητή; Η καλύτερή της!

Ηταν η γοητεία της αφοσίωσης; Η σαγήνη της αφομοιωμένης γνώσης; Η αγάπη της για το ίδιο το αντικείμενο, που γινόταν «κολλητική»; Οσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν ξεναγήσεις της δύσκολα θα έβλεπαν με άλλο μάτι την ίδια την τέχνη που φιλοξενούσε η Εθνική Πινακοθήκη, αν δεν είχαν γίνει μάρτυρες των αφηγήσεών της. Μια άλλη Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα

Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, την οποία υπηρέτησε με μεγάλη αφοσίωση επί τρεις ολόκληρες δεκαετίες από το 1992 ως και τη μεγαλειώδη αναβίωση της, άφησε την τελευταία της πνοή ξαφνικά, τα ξημερώματα της Δευτέρας. Ηταν 83 ετών

Μορφές που έγραψαν ιστορία και η βιογραφία τους είναι… για σίριαλ. Ιμπρεσιονισμός, υπαιθρισμός και μοντερνισμός α λα ελληνικά, με τις ευλογίες του Βενιζέλου. Οι πίνακες στη «νέα» Εθνική Πινακοθήκη έχουν τις δικές τους ιστορίες. Και η διευθύντρια της μας ξεναγεί και μας τις αφηγείται γοητευτικά