Την Δευτέρα του επιτέθηκαν επειδή ζήτησε να κατέβει ένα πανό για τον Λιγνάδη με το οποίο είπε ότι συμφωνούσε. Την Τετάρτη έκαναν «επιτυχημένη παρέμβαση» σε συναυλία του και πανηγύριζαν σαν να πήραν τη ρεβάνς. Θεωρούν ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να υπάρχει ως δημιουργός μόνο όταν εκφράζει απόλυτα τη γραμμή τους ακόμα και αν είναι «δικός τους»

Μια εβδομάδα μετά την ακύρωση παράστασης που πανηγυρίστηκε ως νίκη και επισφραγίστηκε με την παρουσία Τσίπρα, η Επίδαυρος μετατράπηκε σε γήπεδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποδοσφαιροποιεί το θέατρο, θεωρώντας τους ηθοποιούς συνέχεια των τρολ του. Αλλά η πολιτική εκμετάλλευση σκόνταψε στον… Κατρούγκαλο

Αν δεν είχε προηγηθεί η επένδυση στη χυδαιότητα από τον ΣΥΡΙΖΑ, με «#ΝΔ παιδεραστές» και ανήλικα προσφυγόπουλα, η υπόθεση του πρωτόδικα καταδικασμένου για δύο βιασμούς σκηνοθέτη θα μας απασχολούσε το ίδιο, αλλά χωρίς τις παρενέργειες -και για το έργο της Δικαιοσύνης- της πιο ακραίας προσπάθειας σπίλωσης πολιτικών αντιπάλων, εδώ και δεκαετίες..

Δεν χρειάζεται να έχεις εντρυφήσει σε όλες τις παραστάσεις της Επιδαύρου για να καταλάβεις ότι ο Λιγνάδης δεν ήταν και ιερό τέρας, ούτε να είσαι ο Γεωργουσόπουλος για να δεις ότι ο Φιλιππίδης ήταν ένας υπερβολικός, παρωχημένος ηθοποιός. Δεν θα τους στείλει και φυλακή αυτό που εμείς νιώθουμε, αλλά θα μας ξεστραβώσει απέναντι σε ένα άλλο φαινόμενο...

Δεν είναι το κακό ο κανόνας, είναι η εξαίρεση. Και βέβαια, δεν χρειάζεται να πάμε στις φυλακές Τρίπολης για να δούμε θέατρο. Είναι πολύ κρίμα που κάποιοι βρίσκουν τη διάθεση να γελάσουν με το αστείο που κυκλοφόρησε επειδή και ο Δημήτρης Λιγνάδης κρατείται εκεί. Αυτήν την ιδέα έχουμε για το θέατρο; Πόσο θλιβερό, αλήθεια

Αν 60 χρόνια από την ελεύθερη κυκλοφορία του «Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι» προβληματιζόμαστε για το κατά πόσο ο «Μάγος» του Τζον Φόουλς είναι παιδόφιλο πορνό, τότε το έργο του Τόμας Μαν για τον ανολοκλήρωτο έρωτα ενός συγγραφέα για έναν έφηβο τι πρέπει να είναι; Απόδειξη ενοχής;