Τα νέα προγράμματα σπουδών στα σχολεία μοιάζουν με το προκεχωρημένο φυλάκιο εξουσίας ενός τύπου σκέψης που παράγεται στα πανεπιστήμια. Ενας εκφοβιστικός μηχανισμός που φροντίζει η ύλη να είναι πάρα πολύ μεγάλη ώστε να τρέχει ασθμαίνοντας ο μαθητής να την καλύψει –και αδυνατώντας να το πετύχει, να καταφεύγει στις έτοιμες απαντήσεις

Η Ιστορία χωρίς παρωπίδες και θέσφατα. Χειρουργικά, με σεβασμό και έγνοια στην ίαση. Με εκκίνηση το 1821 και ως την κρίση του μνημονίου. Ψύχραιμα, ανοιχτόμυαλα. Τώρα έρχεται η τηλεοπτική μεταφορά τού βιβλίου. Είναι όσα «ζηλεύουμε» σε παραγωγές του Netflix. Με αξιοθαύμαστο ρυθμό, εικόνα, περιηγήσεις, συνομιλίες, «οικονομία»… Πόσο πολλά αφηγείται σε πόσο λίγο χρόνο!

Οι ιστορικές λαθροχειρίες που στηρίζονται στην υπεραπλούστευση, όπως αυτή που διέπραξε ο Πολάκης στη Βουλή, δημιουργούν εύπεπτα σχήματα για τον πολίτη-οπαδό. Ο οποίος ενδιαφέρεται περισσότερο για την παραταξιακή του ένταξη αυτή καθαυτήν, παρά για τις αλήθειες που περικλείουν τα σύνορα του στρατοπέδου του

Μπακαλιάρος και εθνική υπερηφάνεια ή «ευτυχώς χάσαμε μια μέρα τηλεμάθησης»; Τι κόμισαν τελικά οι εορτασμοί για την Απελευθέρωση του Γένους στους σημερινούς εφήβους;

Η νοσταλγία για την «αυτοκρατορία όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ» πρέπει να δώσει τη θέση της σε μια πιο δίκαιη και ψύχραιμη εξέταση, η οποία πρέπει να συμπεριλάβει «όσα αρνητικά συνέβησαν και δεν πρέπει να επαναληφθούν», υπογραμμίζει μια δημοφιλής παρουσιάστρια του BBC

Οσο θριαμβολογούμε για λαμπρές σελίδες της, χάνουμε την ευκαιρία της χρήσιμης γνώσης, της κριτικής σκέψης, της ανάλυσης, της πολύπλευρης οπτικής. Χάνουμε την ευκαιρία να γίνουμε σοφότεροι, μην επαναλαμβάνοντας λάθη, ενός παρελθόντος διαρκείας