Tι ακριβώς θέλουμε στην Επίδαυρο; Μία θεατρική… τηλεόραση (νεότερο φρούτο κι αυτό, με την διά τηλεοπτικών σειρών επιδραστικότητα των πρωταγωνιστών), μια εικόνα, έναν «μοντερνισμό» για τον «μοντερνισμό» ή την ουσία του Λόγου; Εκείνου που δίπλα στο Ασκληπιείο της αργολικής γης θεωρούνταν, μέσα στο «ωραιότερο θέατρο του κόσμου», και ως ιαματικός;

Αλήθεια, πώς γίνεται ένας τόπος που για 60 χρόνια φιλοξενεί το μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός του ελληνικού καλοκαιριού, στο πιο σημαντικό αρχαίο θέατρο του κόσμου, να μην έχει αναπτύξει μια κουλτούρα φιλοξενίας επιπέδου; Μια εξυπηρέτηση όπου τα παρατράγουδα θα είναι τόσο σπάνια, ώστε να μην φτάνουν στα αφτιά σου

Η τραγωδία του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη, ανέβηκε στην Επίδαυρο, με τον Πρωθυπουργό, μεταξύ άλλων, να βρίσκεται στο κοινό. Ομως το κορυφαίο αντιπολεμικό έργο, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, παρακολούθησαν αμέτρητοι θεατές σε όλον τον πλανήτη και έγραψαν σχετικά οι New York Times

«Μια ανασκαφή στο παρελθόν και το μέλλον», ένα νήμα που ενώνει την ελληνική χορευτική παράδοση με τον σύγχρονο – παγκόσμιο – χορό και μια «άυλη υλοποίηση του θείου». Καλώς ορίσατε (το Σάββατο 24 Αυγούστου 2019, στην Επίδαυρο) στο «The Thread» του χορογράφου Ράσελ Μάλιφαντ και του Βαγγέλη Παπαθανασίου