Το Μεξικό κερδίζει τον διόλου επίζηλο τίτλο της χώρας με τις πιο βίαιες πόλεις παγκοσμίως λέει η Repubblica, εξηγώντας ταυτόχρονα ότι η επικινδυνότητα της συγκεκριμένης βίας σχετίζεται με τον αστικό συμμοριτισμό, με το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και με τους εν ψυχρώ φόνους.
Στην κορυφή της σχετικής ετήσιας λίστας βρίσκεται η πόλη Τσελάγια, η οποία απέχει από την πρωτεύουσα της χώρας, από την Πόλη του Μεξικού, περί τα 200 χιλιόμετρα. Αλλες έξι μεξικανικές πόλεις φιγουράρουν στην πρώτη δεκάδα, ενώ η διακίνηση ναρκωτικών χαρακτηρίζεται μία από τις σοβαρότερες αιτίες κοινωνικής αποσταθεροποίησης.
Η λίστα αυτή καταρτίζεται κάθε χρόνο από μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση του Μεξικού η οποία χρησιμοποιεί σαν δείκτη τον αριθμό των θανάτων ανά 100 χιλιάδες κατοίκους. Σε όλες τις μετρήσεις που έχουν γίνει, υπάρχουν στάνταρ αποτελέσματα: πάντα στην κεφαλή βρίσκονται λατινοαμερικάνικες πόλεις, ενώ μόνιμη θέση στην εν λόγω λίστα καταλαμβάνουν μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ και της Νότιας Αφρικής.
Συνάγεται λοιπόν το συμπέρασμα ότι το πρόβλημα της βίας αφορά πόλεις της αμερικανικής ηπείρου (είναι οι 46 από τις 50) και ένα μέρος της Αφρικής. Μεταξύ των σεσημασμένων πόλεων δεν υπάρχει αναλογία όσον αφορά τις πολιτικές, τις οικονομικές και τις κοινωνικές συνθήκες.
Οι ΗΠΑ καταναλώνουν
Βάσει αυτών των στοιχείων δεν μπορεί να ειπωθεί ότι μόνο ο υπερπληθυσμός ή η δυστυχία είναι οι βασικές αιτίες της αστικής βίας: πολλές μεγαλουπόλεις έχουν χαμηλά ποσοστά δολοφονιών (λόγου χάρη όλες οι μεγάλες πόλεις της Κίνας, η Νέα Υόρκη, το Τόκιο, το Λονδίνο, η Κωνσταντινούπολη, η Σεούλ, κ.ά.), όπως δηλαδή συμβαίνει και σε μεγάλους αστικούς οικισμούς με άθλιες συνθήκες διαβίωσης.
Τι διαφοροποιεί λοιπόν τα (εγκληματικά) πράγματα όσον αφορά την Τσελάγια και τις άλλες πόλεις του Μεξικού; Μα, η διακίνηση ναρκωτικών και ο πόλεμος για τον έλεγχό της. Η έκρηξη της βίας εκεί, που είναι υπόθεση της τελευταίας 25ετίας, σχετίζεται με τη διακίνηση από τον τόπο παραγωγής τους (Μεξικό) στον τόπο κατανάλωσής τους (ΗΠΑ).
Κατά μήκος των αμερικανομεξικανικών συνόρων συντελείται κανονικός πόλεμος σε καιρούς ειρήνης, ο οποίος μάλιστα φαντάζει αδιάκοπος. Το 2019 στο Μεξικό πέθαναν βιαίως 34.982 άνθρωποι, δηλαδή σκοτώνονταν 95 άτομα την ημέρα, τέσσερις κάθε ώρα, όπως δείχνουν τα στοιχεία.
Η Repubblica σημειώνει ότι στην Ιταλία και στο ίδιο έτος έγιναν μόλις 315 δολοφονίες, ενώ το 2020 ο αριθμός των σκοτωμένων έπεσε και άλλο, στα 271 άτομα. Το συμπέρασμα είναι προφανές: «Σε μία μόνο μεξικανική πόλη διαπράττονται ετησίως περισσότερες δολοφονίες απ’ ό,τι σε έναν ολόκληρο χρόνο σε όλη την Ιταλία».
Οι εκτιμήσεις των ειδικών για το Μεξικό συμπυκνώνονται στην εξής πρόταση: τα πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ εκεί όσο υπάρχει «δίψα» για ναρκωτικά στις γειτονικές ΗΠΑ, συνεπώς το πρόβλημα του Μεξικού στην πραγματικότητα είναι το πρόβλημα ναρκομανίας που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ.
Η Κολομβία… συμμορφώθηκε
Παράλληλα πρέπει να σημειωθεί ότι η Μεντεγίν (η πόλη της Κολομβίας όπου έδρασε ο διαβόητος Πάμπλο Εσκομπάρ, ο διασημότερος έμπορος ναρκωτικών στην Ιστορία) δεν έχει εμφανιστεί στη συγκεκριμένη λίστα εδώ και μερικά χρόνια. Κάτι που σημαίνει ότι το Μεξικό έχει αναλάβει τα ηνία στη διανομή των ναρκωτικών, αφού η καταστολή του εμπορίου ναρκωτικών στην Κολομβία φαίνεται ότι έχει αποδώσει κάποιους καρπούς.
Βρυξέλλες, οι… βίαιες
Στην Ευρώπη, οι πόλεις με τα υψηλότερα ποσοστά βίας είναι οι βαλτικές Κάουνας και Βίλνιους, στη Λιθουανία, αν και η βία τους δεν συγκρίνεται με εκείνη των πόλεων της Λατινικής Αμερικής, των ΗΠΑ και της Νότιας Αφρικής. Ακολουθούν η Μασσαλία, η Μπρατισλάβα και οι Βρυξέλλες. Στην Ιταλία η Νάπολη κατέχει τα υψηλότερα ποσοστά βίας ως πόλη, ενώ στην κατάταξη των περιφερειών με τα περισσότερα εγκλήματα πρωτεύει το βιομηχανικό Μιλάνο της Λομβαρδίας. Οι Ιταλοί σχολίασαν ότι αν ξεχάσει κανείς για λίγο τη Μαφία και την Καμόρα, το Παλέρμο και η Νάπολη θα μπορούσαν και να συγκαταλέγονται στις λιγότερο επικίνδυνες πόλεις και επαρχίες του κόσμου!
