Το ηλιοβασίλεμα της Τρίτης βρήκε τους παίκτες της Μπορντό, της ομάδας που θα έπαιζε μετά από λίγες ώρες με τον δικό μας Ολυμπιακό για το Champions’ League, την υπέρτατη ποδοσφαιρική διοργάνωση για τις ευρωπαϊκές ομάδες, να απολαμβάνουν την ηρεμία και τα χρώματα του θαλασσινού τοπίου στο Φλοίσβο, παρόλο που κάποιοι εργαζόμενοι στα εκεί γύρω αγκυροβολημένα κότερα, προσπάθησαν να τους εκνευρίσουν φωνάζοντας για λίγο «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός». Γιατί όμως να εκνευριστούν; Όντας μέλη μιας καλά οργανωμένης ομάδας, που παίζει σε ένα ευυπόληπτο πρωτάθλημα, έχει έναν επιτυχημένο προπονητή, τον Λοράν Μπλαν, που υπήρξε και πολύ καλός παίκτης και σε λίγη ώρα θα αποδεικνυόταν στο παιχνίδι και ένας καλά μελετημένος στρατηγός, δεν υπήρχε λόγος να χάσουν την ψυχραιμία τους. Με χαμόγελα αντιμετώπισαν τη μικρή αυτή προβοκάτσια και ακολουθώντας τον Μπλαν σαν φιλότιμοι πρόσκοποι ακόμη και όταν χρειάστηκε να περάσουν ένα αρκετά μεγάλου ύψους κιγκλίδωμα, αποσύρθηκαν στο ξενοδοχείο για τις τελευταίες ετοιμασίες πριν τη «μάχη».
Τώρα πια ξέρουμε ότι ο Ολυμπιακός έχασε από τη Μπορντό με 1-0. Και κάποιοι, εξοργισμένοι έγραψαν ότι ο Άγγλος διαιτητής κ. Γουέμπ, αδίκησε κατάφωρα την ελληνική ομάδα ακυρώνοντας στο τέλος ένα δικό της κανονικό γκολ. Ξέρω πως οι φανατικοί φίλοι της ερυθρόλευκης ομάδας θα γίνουν έξω φρενών όταν θα γράψω ότι ο διαιτητής ίσως και από φιλελληνικά αισθήματα διακατεχόμενος θέλοντας να προστατέψει την ομάδα τους ακύρωσε το γκολ. Πριν όμως απορρίψουν αγανακτισμένοι αυτή την άποψη ας ξεκινήσουν τις σκέψεις τους από λίγο πιο μακριά.
Οι παίκτες και οι οπαδοί του Ολυμπιακού θα πρέπει να αισθάνονται αυτή τη χρονιά σαν τα παιδιά μιας οικογένειας που ήταν μέχρι πέρυσι πολύ πλούσια και δυνατή αλλά ο πατέρας και αρχηγός της άρχισε να… ρετάρει. Πότε έλειπε από το σπίτι για καιρό, πότε τον έπιαναν οι τσιγκουνιές κι έκανε ακατανόητες για το παρελθόν οικονομίες, πότε έδιωχνε τους υπηρέτες που μόλις πριν λίγο είχε προσλάβει πότε έπαιρνε στη θέση τους κάτι οικονομικούς μετανάστες με το φτηνότερο μεροκάματο στην πιάτσα. Το βιοτικό επίπεδο της οικογένειας άρχισε να βυθίζεται. Βρήκαν την ευκαιρία και οι δάσκαλοι στο σχολείο να μην λένε όλο μπράβο στα παιδιά της οικογένειας, ενώ ακόμη και από κάτι που τους έλεγαν «κοράκια» γιατί φορούσαν όλο μαύρες στολές γνώρισαν τον κατατρεγμό και ο κόσμος γενικά έδειχνε να τα υπολογίζει πλέον όχι τόσο πολύ όσο άλλοτε.
Οι αγώνες για το Champions’ League δεν γίνονται μεταξύ 11 και 11 ποδοσφαιριστών. Γίνονται μεταξύ εταιρειών όπου ένα από τα περιουσιακά στοιχεία τους είναι και οι ποδοσφαιριστές. Για να πας καλά λοιπόν πρέπει να έχεις και καλούς παίκτες αλλά αυτό δεν φτάνει με τίποτα. Χρειάζεσαι κι άλλα. Γήπεδο, προπονητικές εγκαταστάσεις πολύ καλές, οργάνωση, προπονητή, ιατρική ομάδα, εργοφυσιολόγους, διαιτολόγους, ψυχολόγους, ανιχνευτές ταλέντων, δίκτυο παρακολούθησης των αγώνων του αντιπάλου, ξύπνιους δημοσιογράφους στο Γραφείο Τύπου, τεχνικό διευθυντή, ανθρώπους να λύνουν τα προβλήματα των (ξένων κυρίως) παικτών στις διάφορες συναλλαγές τους, σκληρή προπόνηση, καλοκαιρινή καλά σχεδιασμένη προετοιμασία και άλλα ακόμη. Δεν είναι τυχαίο που η ΑΕΚ μη διαθέτοντας ούτε καν ένα προπονητικό κέντρο της προκοπής και αδιαφορώντας για την παροχή ακόμη και των στοιχειωδών προς τους παίκτες της, έχει την πιο πενιχρή παρουσία στο Champions’ League από τις μεγάλες ομάδες.
Ούτε είναι τυχαίο που ο Παναθηναϊκός με τους πολυμετοχικούς… κοκόρους να μαλώνουν συνέχεια για το ένα και το άλλο και με υπαλλήλους στην κορυφή που οι ποδοσφαιρικές τους γνώσεις δεν ξεπερνούν το επίπεδο του Δημοτικού, έφαγε πολύ νωρίς σουτ από το θεσμό. Τέλος δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο «προπονητής» του Ολυμπιακού δήλωσε μετά τον αγώνα ότι: «κάναμε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια μας φέτος στο Champions’ League. Συγχαρητήρια στα παιδιά γιατί είχαν θέληση και πάθος μέχρι και το τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού», αποδεικνύοντας εντελώς αληθινή τη θεωρία της Φυσικής ότι υπάρχουν παράλληλα Σύμπαντα, όπου τα γεγονότα σε καθένα από αυτά συμβαίνουν με διαφορετικές εκδοχές. Ο κ. Μπάντοβιτς προφανώς βρέθηκε σε κάποιο άλλο Σύμπαν όπου η ομάδα του έπαιξε όπως το περιγράφει παραπάνω. Και έτσι εξηγείται ότι στο δικό μας Σύμπαν στο Φάληρο ο Ολυμπιακός έπαιζε και χωρίς προπονητή. Γιατί αλλιώς δεν θα κατέβαιναν και οι δυο αμυντικοί του, Αβραάμ και Μέλμπεργκ στην επίθεση για να πάρουν κεφαλιά αλλά οι συμπαίκτες τους χτυπούσαν την ίδια στιγμή τα φάουλ δίνοντας τη μπάλα συρτά μόλις δίπλα τους. Οπότε αν υπήρχε προπονητής θα σταματούσε αυτή την ανοησία πάραυτα.
Είδε και απόειδε ο Άγγλος διαιτητής κ. Γουέμπ, και σκέφθηκε ότι αυτοί εδώ οι δυστυχισμένοι έτσι και προκριθούν, οι ομάδες-εταιρείες-θηρία όπως η Μπαρθελόνα, η Τσέλσι κλπ. θα τους διασύρουν και θα τους δημιουργήσουν ψυχολογικό τραύμα χρόνων. Έτσι, έγινε ο πρώτος Άγγλος αξιωματούχος μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, αν θυμάμαι καλά, που προέβη επιτέλους σε μια φιλελληνική πράξη. Βάζει τη σφυρίχτρα στο στόμα και φρουουοουουούτ, ακυρώνει το γκολ μας στο τέλος. Μας έσωσες κύριε Γουέμπ αφού δεν μπορούσαμε να σωθούμε μόνοι μας. Έτσι ίσως αποκλειστούμε αξιοπρεπώς μη διαθέτοντας όλα όσα αναφέραμε πριν ως εταιρεία, με την Μπορντό να μην αισθάνεται τόσο μεγάλο ζόρι για να μας κερδίσει στο δεύτερο αγώνα αφού και η ισοπαλία της φτάνει και έδειξε ότι είναι ομάδα που αρκείται στο ελάχιστο κι αυτή. Μήπως έτσι μπορεί να την κερδίσουμε εμείς;
Λένε ότι στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται. Ακόμη και να προκριθούμε, παρ’ όλα αυτά στον επόμενο γύρο. Αν όμως συμβεί και αυτό, φοβάμαι ότι μπορεί για λίγο από τα χείλη μας να εκπεμφθεί το κλασικό εκείνο Χο, χο, χο αλλά γρήγορα αυτό θα μεταλλαχθεί σε ένα οδυνηρό Ωχ, ωχ, ωχ. Οι ομάδες μας πάσχουν ως εταιρείες βλέπετε…
