Είχα να φοβηθώ τόσο, από τότε που με κυνήγησε η τρελή της Βουλιαγμένης στη παιδική μου ηλικία και γω έτρεχα με το ποδήλατο και τράβαγα κάτι ξεγυρισμένες ορθοπεταλιές … Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα ξέβρασε η καρδιά μου… Σκιάχτηκα… Τι σκιάχτηκα! Χέστηκα επάνω μου… Να με κυνηγάνε πολιτικοί ανακράζοντας «Το πήρα το μήνυμα, το πήρα το μήνυμα». Τι ήταν κι αυτό ! Τέτοια αμεσότητα… Τέτοια τζιμάνια εξυπνάδας… Που να μην έσωναν να το έπαιρναν… Ήταν βέβαια του Αγίου Πνεύματος αλλά τέτοια επιτυχία στο «θαύμα» ούτε η Παναγία το Δεκαπενταύγουστο. Και μούρχονται τώρα μέσα στα σιρόπια και στις γλύκες… «Το πήρα το μήνυμα». Και στο καπάκι ακούς «Ν΄αγκαλιάσουμε το κόσμο»… Αυτό κι αν με τρομάζει. Δε θέλω ρε φίλε ούτε αγκαλιές, ούτε φιλιά με γλώσσα , ούτε πιπιλιές στο λαιμό…. Μου θυμίζουν αντιδράσεις νταβατζή όταν σηκώνει κεφάλι η πουτάνα. Δε θέλω χαδάκια της δεκάρας. Ας όψεται η ευκολοπιστία μου. Όλα ξεκίνησαν από κείνη την γαμημένη φράση «Μαζί θα κυβερνήσουμε». Τώρα πια ξέρω ότι εκεί μετατοπίστηκε όλη η ευθύνη. Και η αλήθεια είναι ότι το τραπέζι αρχικά στρώθηκε για όλους. «Καλοφάγωτο» είπε ο ένας στον άλλον και δώστου κάτι μπουκιές αγκωνάρια… Χόρτασε ο λαός που «μαζί θα κυβερνήσουμε» και κάθισαν και στο τραπέζι τελευταίοι οι πολιτικοί (να λέμε και την αλήθεια)…Όλοι συνένοχοι, ομοτράπεζοι. Έφαγαν, ντερλίκωσαν, ρεύτηκαν… «Μόσχος και κανέλα». Οι άλλοι περίμεναν κοιτάζοντας το φαγοπότι από τη τζαμαρία… Κι είχαν μια λιγούρα! Τόσο φαγοπότι κι αυτοί στην απέξω!! Δεν ήταν ν΄ανοίξουν οι πόρτες της σάλας…. Όρμησαν στο ψητό, ούτε λαός ούτε τίποτα… Μονοφαγάδες… Λιγούρια με κοστούμια…Κάτι μπουκιές αγκωνάρια… Και μονάχοι τους ετούτοι! Βρε χτύπαγε ο λαός το τζάμι, βρε χτύπαγε ο παππούς Καραμανλής από την καταχωνιασμένη κορνίζα …Τον αχόρταστο! Χαμπάρι… Τόσο θόρυβο δεν τον έπιανε το αυτί… Τώρα το βουβό μήνυμα τόπιασαν στο δευτερόλεπτο. Λένε…. «Το πήραμε το μήνυμα»…«Πρέπει ν΄αγκαλιάσουμε το λαό» ήτοι να τον κοροιδέψουμε εξυπνότερα οι μεν… «Το πήραμε το νικηφόρο μήνυμα και πρέπει να συνεχίσουμε τη σκληρή δουλειά» ήτοι πλαλάτε και τάξτε περισσότερα λένε οι δε. Είχα να φοβηθώ τόσο από τότε που με κυνήγησε η τρελή της Βουλιαγμένης στη παιδική μου ηλικία και γω έτρεχα με το ποδήλατο και τράβαγα κάτι ξεγυρισμένες πεταλιές στον αέρα…. Μάλλον όχι! Λάθος κάνω… Την τελευταία φορά που φοβήθηκα ήταν όταν πήρα εγώ το μήνυμα … Χρόνια τώρα! Ήμουν λέει μόνη και αβοήθητη σε ένα κράτος κατ΄ουσίαν ακυβέρνητο και έπρεπε να μεγαλώσω τρία υγιή πνευματικά παιδιά και να μην εξευτελίσω τη ζωή που μου χαρίστηκε… Και το χειρότερο απ΄όλα…Για την κατάντια αυτή είχα ακέραια την ευθύνη. Ήμουν απολύτως συνένοχος… Λιγούρι κενών υποσχέσεων που χάιδευαν τα αφτιά και τη τσέπη μου χρόνια… Αυτό ήταν το μήνυμα. Και έκτοτε ανέβηκα στο ποδήλατο και τραβάω κάτι ορθοπεταλιές ξεγυρισμένες …. Πολύ ανηφόρα ρε γαμώτο! (και δεν είχα ούτε καν τη πολυτέλεια ν’ανακράξω «Το πήρα το μήνυμα»… «Χεστήκαμε κι αν το πήρες» πιθανώς θα μου απαντούσαν γι΄αυτό και το βούλωσα.)