Όχι! Ο Γιάννης Βούρος δεν ήταν ο ηθοποιός. Τη δεκαετία του ΄70 ήταν μέγας μόδιστρος με φημισμένο οίκο ραπτικής. Το σαλόνι του ήταν τίγκα στην αντίκα καθώς έλκυε τη καταγωγή του από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Έπιπλα, ανθοδοχεία, μπιμπελό! Πάντα είχες την αγωνία ότι κάτι θα σπάσεις… Πέραν αυτού… Άπειρα τόπια με υφάσματα, βελούδα μετάξια κι οργάντζες, φτερά και πούπουλα και πούλιες, τσακωμοί με τον Αμήν (συνεργάτης του που κεντούσε τις πούλιες στα φορέματα) και δύο σκυλιά κανίς, μέσα στην κλωστή σαν κουβαρίστρες, που γάβγιζαν συνέχεια και κείνος ούρλιαζε «σκάστε πια».
Όποτε η μάνα μου πήγαινε για πρόβα, το σαλόνι αυτό ήταν το δικό μου «σινεμά ο παράδεισος»… Κιχ δεν έβγαζα! Και ποιους δεν έβλεπα!!! Μαίρη Χρονοπούλου να δοκιμάζει το περίφημο μαύρο φόρεμα με τις δήθεν μαχαιριές, Μάρω Κοντού, Άννα Καλουτά, Ρένα Βλαχοπούλου, Αδελφές Μπρόγιερ με το Δάκη…
Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, μπήκε αεράτη και σχεδόν ακόμα μεθυσμένη από τη δόξα της παρουσίας της στην εκπομπή Αλάτι και Πιπέρι του Φρέντυ Γερμανού (υποκλίνομαι αενάως!), το προηγούμενο βράδυ, μια τεράστια σταρ της τότε εποχής, ας την πούμε Ζωή. Φορούσε ακόμα τα τεράστια γυαλιά της, στυλ Τζάκι Ωνάση και κουνιόταν και σειόταν, θαρρείς μετριότανε εκατό μέτρα πάνω από τη γη (πρόστυχο πράγμα η δόξα).
Κάποια στιγμή λοιπόν ρωτάει όλο νάζι τον Γιάννη Βούρο «Δε μου είπες βρε Γιαννάκη, πώς σου φάνηκα χθες στο Αλάτι και Πιπέρι; Όλος ο κόσμος με είδε! »
Ο Γιάννης Βούρος, έβγαλε τη καρφίτσα από το στόμα του, την κάρφωσε σε μια βελούδινη θήκη που είχε στο χέρι του, σαν ρολόι, ανασήκωσε το ένα φρύδι σαν τη συχωρεμένη τη Γκάρμπο και είπε:
«Να σου πω Ζωίτσα μου. Όταν μπήκες στο πλατό με τα τεράστια γυαλιά σου καρφωμένα στο κεφάλι και τον αέρα της σταρ έμοιαζες με αεροπόρος. Στη συνέχεια και όταν άρχισες να μιλάς… Σου έφυγε ο αέρας και σου έμεινε ο πόρδος! »
Γέλασαν μέχρι και τα κανίς. Άγνωστο αν η Ζωή ξαναπάτησε στο ατελιέ.
Ωστόσο αυτή την ιστορία θυμήθηκα προ ημερών όταν η Ντόρα έχασε τις εκλογές. «Έφυγε ο αέρας και έμεινε ο πόρδος…».
Έχει αυτή την τέχνη ο λαός. Να ψαλιδίζει τα φτερά, να τραβάει βίαια το πιάτο με το φαί από ανθρώπους βουλιμικούς της εξουσίας. Στο κάτω κάτω πόσα στόματα της ίδιας οικογενείας να ταίσει κι αυτός ο έρμος , διαπλεκόμενος λαός; Είναι και μια μορφή δικαιοσύνης σε καιρούς λιτότητας.
Υ.Γ. Τι να κάνει βρε παιδί μου ο Γιάννης Βούρος ; Ο Αμήν ξέρω ότι πέθανε…Τόσα που τράβηξε από το Γιάννη… Θεός σχωρές τον! Ο Σαμαράς επιβίωσε… Τόσα που τράβηξε… Είδες! Τέρας αντοχής!
