Παρακολουθώντας όλο αυτό τον καιρό την ιδιαίτερη ασφαλώς περίπτωση του Βατοπεδίου εκπλήσσομαι αλλά δεν καταπλήσσομαι. Περί τίνος τελικά πρόκειται; Πού βρίσκεται η ουσία και συνεπώς η βαθύτερη εξήγηση των όσων έχουν συμβεί ή και συμβαίνουν;

Μια είναι, αγαπητέ αναγνώστη, η πικρή αλήθεια. Πρόκειται για ένα διαχρονικό παθολογικό σύμπτωμα της σχέσης μεταξύ του Ελληνικού Κράτους και κάθε κατεστημένης εκκλησιαστικής έκφρασης. Πέρα από το τυπικό μέρος των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας, φαινόμενο διαχρονικό και πολυσυζητημένο αποτελεί η προδιάθεση, η έφεση, η σπουδή και η ευπειθέστατη προθυμία του Κράτους για την εξυπηρέτηση αυτού του εκκλησιαστικού κατεστημένου. Παντοειδή εξυπηρέτηση. Που εξασφαλίζει στο τελευταίο εξουσία και επιρροή.

Η Πολιτεία, οι μηχανισμοί της, οι άνθρωποι σπεύδουν να εξυπηρετήσουν σε κάθε κατεύθυνση. Και μη μένετε στο Βατοπέδιο. Ούτε οι προσωποποιήσεις ωφελούν. Αυτές μόνο αποπροσανατολίζουν. Μια ματιά στις Μητροπόλεις και την εξουσιαστικότητά τους αρκεί. Εκεί, στην τοπική έκφραση του εκκλησιαστικού κατεστημένου, βρίσκει την αποκορύφωσή της αυτή η συνάντηση συμφερόντων των φορέων της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας. Που αγνοεί έως και περιφρονεί τους ανθρώπους, το λαό και τα μέλη της Εκκλησίας.

ΥΓ: Οχι, το παρόν δεν επιχειρεί επισημάνσεις σε πρόσφατες ή τρέχουσες εξελίξεις. Δημοσιεύθηκε προ διετίας στην Ελευθεροτυπία…