Λένε πως η νίκη έχει πολλούς πατεράδες. Η αποχή να δείτε! Τελευταίο παράδειγμα ο Αλέξης Μητρόπουλος. Που σε ένα ρεσιτάλ αλγεβρικού σουρεαλισμού από ραδιοφώνου, συνάθροισε – μιλώντας το πρωί της Τετάρτης στον ΣΚΑΪ και στον έρημο τον Παύλο Τσίμα που προσπαθούσε μάταια να διατυπώσει τις επιφυλάξεις του – το 45% της αποχής με το 6,2% των κομμάτων που έμειναν εκτός Βουλής (που είναι βέβαια ποσοστό επί των εγκύρων αλλά δεν βαριέσαι) και το 5,5% του ΚΚΕ: Σύνολο, λέει, ο Αϊνστάιν Μητρόπουλος 56% του ελληνικού λαού που δεν νομιμοποίησε το μνημόνιο! Υποθέτω ένας άλλος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ένας στους δύο Έλληνες δεν νομιμοποιεί και την κρέμα γάλακτος στην καρμπονάρα, αφού η καλή η αποχή όλα τα αλέθει.
Η (μεγάλη) αποχή στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου είναι για την πολιτική ανάλυση των ημερών ό,τι οι πατάτες τηγανητές στην παραγγελία στην ταβέρνα: Βάλε και μια ατάκα για την αποχή, να υπάρχει.
Οι δημοσιογράφοι, πιστοί στο καθήκον να χαϊδέψουν τα αυτιά όσο περισσότερων τηλεθεατών μπορούν, επιδίδονται σε ένα μοιρολόι για τα χαμένα ρεκόρ συμμετοχής της ελληνικής Δημοκρατίας και μελαγχολούν που τα δυναμικά κοινά προτιμούν πια τις πλαζ και την πλάκα στο twitter από το να πηγαίνουν να ψηφίσουν και να κάτσουν μετά να θαυμάσουν το σόου στα κανάλια.
Οι βουλευτές που εξελέγησαν, υποκινούμενοι από τα ίδια κίνητρα κι αυτοί, πέφτουν σε βαθιά περισυλλογή μπροστά στο «ανησυχητικό φαινόμενο των εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων και ιδίως των νέων που στρέφουν την πλάτη τους στα κόμματα», αλλά σιγά μη σκάσουν κιόλας. Από την άλλη η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν έχει πρόβλημα να εντοπίσει τα αίτια του βατερλό της Λαϊκής Ενότητας στην αποχή, χωρίς βέβαια να μας εξηγεί γιατί αυτοί που απείχαν δεν πήγαν να ψηφίσουν το κόμμα της.
Οι αναλυτές βρίσκουν στην αποχή μια ευκαιρία για να κατακρίνουν το σύστημα και να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στη δημόσια σφαίρα, οι δημοσκόποι μια δικαιολογία για το δικό τους βατερλό και οι τηλεοπτικές γλάστρες μια κουβέντα που δεν θα τις εκθέσει.
Είτε από συμφέρον, είτε από αβελτηρία ελάχιστοι έχουν επιλέξει να σταθούν σε αυτήν την εξόφθαλμα παράξενη αναντιστοιχία των αριθμών, οι οποίοι βγάζουν αυτή τη μεγάλη και συγκινητική αποχή:
Κάποια δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 10.815.717 άτομα. Στους εκλογικούς καταλόγους – που δεν προκύπτουν από την απογραφή – οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι, δηλαδή αυτοί που είναι πάνω από 18 ετών και έχουν δικαίωμα ψήφου, είναι 9.840.525. Που σημαίνει ότι οι ανήλικοι και οι αλλοδαποί σε αυτή τη χώρα είναι λιγότεροι από 1.000.000 άτομα. Λογικό; Μάλλον όχι.
Στην Απογραφή του 2011 ο πληθυσμός ηλικίας 0-14 ήταν 1.569.089. Στην ίδια απογραφή τα άτομα που διέμεναν στην Ελλάδα και δεν είχαν ελληνική υπηκοότητα υπολογίστηκαν 911.929 άτομα. Αν αθροίσουμε τα δύο στοιχεία είναι περί τα 2,4 εκατ. άτομα χωρίς δικαίωμα ψήφου. Θέλετε να υποθέσουμε ότι οι 108.000 νέοι ψηφοφόροι του Σεπτεμβρίου είναι οι 18αρηδες της ηλικιακής βαθμίδας 0-14 της Απογραφής του 2011 που μεγάλωσαν και απέκτησαν δικαίωμα ψήφου; Να το υποθέσουμε. Ας τους βγάλουμε λοιπόν από τα 2,4 εκατ. και φτάνουμε στα 2,3 εκατ. άτομα της απογραφής χωρίς δικαίωμα ψήφου.
Αν τώρα τα αφαιρέσουμε από τους κατοίκους της χώρας (τον αριθμό 10.815.717, που μάλιστα βαίνει μειούμενος λόγω γήρανσης του πληθυσμού, αλλά εμείς για χάρη της συζήτησης τον αφήνουμε σταθερό), αυτό σημαίνει ότι οι εκλογικοί κατάλογοι, αν ήταν σωστά ενημερωμένοι, θα έπρεπε να αριθμούν περί τα 8,5 εκατ. εκλογείς και όχι 9,84 εκατ.
Σύμφωνα τώρα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών στις εκλογές ψήφισαν 5.566.294 άτομα. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική αποχή είναι περίπου 34,6% και όχι βέβαια 45%.
Όμως μια αποχή του 34,6% είναι μέσα στα όρια των δυτικών δημοκρατιών και χαλάει το γλυκό όλου αυτού του μιντιακού τσίρκου που παρακολουθήσαμε τις τελευταίες εβδομάδες.
Διότι αν δεν έχεις να πεις κάτι για την αποχή, τι να πεις; Ότι ο Τσίπρας έστειλε 5,5 εκατ. Έλληνες στις κάλπες για να καθαρίσει το κόμμα του και να κάνει έναν απλό ανασχηματισμό; Δεν θες να το πεις γιατί τόσο καιρό πουλούσες «ντέρμπι» και άλλα κρίσιμα. Ή ότι κάποιο σοβαρό πρόβλημα υπάρχει με τους αριθμούς των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ότι πολύ απλά εδώ και χρόνια δεν έχουν εκκαθαριστεί οι κατάλογοι με τους πεθαμένους και ποιος ξέρει τι άλλους;
Ασφαλώς η αποχή ήταν μεγαλύτερη από τον Ιανουάριο: Στις κάλπες τον Σεπτέμβριο πήγαν 760.000 λιγότεροι. Ηταν μεγαλύτερη και από το πολωμένο δημοψήφισμα του Ιουλίου: Στις 20 Σεπτεμβρίου ψήφισαν μισό εκατ. λιγότεροι απ’ ό,τι στο δημοψήφισμα.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τη συρρίκνωση των αριθμών, όπως η «κόπωση» του εκλογικού σώματος και η οικονομική δυσπραγία των ετεροδημοτών – άλλη δακρύβρεχτη ελληνική πατέντα και αυτή.
Αλλά το να ρίξεις το φταίξιμο στους ετεροδημότες που θέλουν να πηγαίνουν στα χωριά τους – επιβαρύνοντας το σύστημα και δημιουργώντας γενικότερη στρέβλωση στους αριθμούς -, ή στο ότι οι εκλογές έχουν γίνει πιο σύνηθες φαινόμενο από πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού, δεν είναι τόσο εύκολο. Πιο εύκολο είναι να ρίξεις μια κατάρα στην αποχή που πάει με όλα.
