Ζούμε πια σε τηλεοπτικούς χρόνους. Στη θέση του εγκεφάλου, μια τηλεόραση plasma! Όλο και να στενεύει ο χώρος του μυαλού. Της επεξεργασίας. Πάχος τύπου καψοΜπέκαμ! Πιάνουμε ένα θέμα, του συνουσιάζουμε τη μάνα και τον πατέρα στην ανάλυση και μετά “Δεν αντέχω άλλο ν’ ακούω για φωτιές! ” ξεφυσάμε και προχωράμε στο επόμενο.
Ποιόν θα ψηφίσουμε στις εκλογές; Αυτό είναι το νέο ντέρτι. Μα εγώ έχω κολλήσει σε μια εικόνα και δε μπορώ να πάω παραπέρα. Μια εικόνα, σαν τσίχλα σε παπούτσι ένα πράγμα. Και θα με τυραννάει η συνείδησή μου αν δε τη καταθέσω, εις μνήμην του Αζόρ! Έτσι δεν βαφτίζουν συνήθως τα σκυλιά στην ελληνική επαρχία; Αζόρ, Λάσσυ, Μούργο, Παλιόσκλο! Τα αναλαμβάνουν λοιπόν από μικρή ηλικία για να μπορούν να τα εκπαιδεύσουν κατάλληλα στη μιζέρια. Τους φοράνε ένα λουρί στο λαιμό. Ύπουλα λασκαρισμένο στη αρχή, για εξοικείωση! Και μια αλυσίδα…. Ου! Πάει και πάει και τελειωμό δεν έχει αναλογικά με το μέγεθος του κορμιού του Αζόρ. Δίπλα στο κλουβί “παράπηγμα”, μ’ ένα τσίγκο της κακιάς συμφοράς για σκέπαστρο, ακουμπάνε δυο κεσέδες που ξέμειναν από γιαούρτι, πήλινους. Έναν για το φαγητό και τον άλλον για το νερό. Από τα απομεινάρια στο πήλινο του φαγητού, μπορεί κανείς να βρει τα γεύματα όλης της ζωής του Αζόρ! Αφού μόνο η βροχή το ξεπλένει…. Α ναι!!! Περιέργως κοντά στον Αζόρ υπάρχει πάντα και ένα τεράστιο καύκαλο ζώου. Μια κοκάλα θαρρείς από δεινόσαυρο! Ένδειξη γενναιοδωρίας του αφεντικού. Από καιρό σε καιρό…ΑΕΙ ΝΑ ΓΛΥΨΣ ΚΑΙ ΣΥ! Του λέει. Και ο Αζόρ του κουνάει την ουρά. Πρόσχαρος πάντα καλόκαρδος. Μ’ ένα χάδι όλα τα ξεχνάει. Και το λουρί και την αλυσίδα και την άκαρδη ζωή του που του προσφέρουν. Γιατί ο έρμος ο Αζόρ συχνά το φιλοσοφεί. Σάμπως η ζωή του αφεντικού μου διαφέρει από τη δική μου; Με τα ίδια ρούχα μια ζωή! Πρόχειρα τα ονομάζει η κυρά του…Όλη η ζωή στα πρόχειρα. Άντε πέντε-έξι φορές, στα τόσα χρόνια, να τον έχει δει χαρούμενο επιστρέφοντας από κανένα γάμο, καμιά βάφτιση, με κοστούμι και γραβάτα. Τι αστείο που είναι το αφεντικό όταν φοράει γραβάτα και καινούργια παπούτσια που τον χτυπάνε στο κότσι! Και παραπατάει από κανένα ποτήρι κρασί παραπάνω. Η ακόμα πιο σπάνια από καμιά πληρωμένη γυναικεία αγκαλιά. Αλλά κατ’ ουσίαν, και το αφεντικό μια αλυσίδα στο λαιμό έχει γεμάτη από συμβάσεις, ταμπού, στραγγαλισμένους οικογενειακούς δεσμούς, πληρωμές. Ένα σωρό πληρωμές! Δυο να δουλεύουν (αυτός και η κυρά του!), χίλιοι να κάθονται πάνω στη πλάτη τους να εισπράττουν! Γι αυτό κατά διαστήματα ξεσπάει πάνω στις ξεκολιάρες. Τότε μόνο πληρώνει για πάρτη του! Κερνάει τον εαυτό του!!
Και τα χρόνια περνάνε… Και ο Αζόρ μεγαλώνει και το λουρί στο λαιμό του στενεύει.Και το πήλινο πιάτο κάποτε σπάει και το φαί πέφτει κυρίως στο χώμα. Κι όσο για την αλυσίδα, ούτε που καταδέχεται πια να σεριανίσει στη διαδρομή της. Απολύτως προβλέψιμη η ζωή του. Και η ουρά του… Όλο και τη κουνάει και πιο λίγο… Μόνο σε κανένα παιδάκι άγνωστο! Απ’ αυτά τα παιδιά που τρέχουν με φόρα να τον χαϊδέψουν. Και τότε αναθαρρεύει ο Αζόρ! "ΜΜΜΜηηηηη!",φωνάζουν οι μεγάλοι. "ΘΑ ΣΕ ΦΑΕΙ!". Ποιόν να φάει μωρέ ο Αζόρ έτσι όπως κατάντησε! Με χίλια τσιμπούρια και ένα σωρό σκατά τριγύρω.
Στη μεγάλη πυρκαγιά ο Αζόρ βρέθηκε απανθρακωμένος με το λουρί γύρω από το λαιμό και την αλυσίδα μαυρισμένη. "Μα δεν τον έλυνες;", ρώτησαν οι δημοσιογράφοι τη κυρά του. "Σάμπως που θα πήγαινε!" αναρωτήθηκε εκείνη.
Η εικόνα του Αζόρ με πόνεσε. Κι όποτε ακούω για εκλογές έρχεται στο νου.Ίσως γιατί νιώθω ότι όλοι μας μοιάζουμε με τον Αζόρ! Με μια κομματική αλυσίδα. Όλο ονειρευόμαστε επαναστάσεις. Νέα πρόσωπα και νέες διαδρομές! Και ξαφνικά τελειώνει η αλυσίδα. Μια αλλαξοκωλιά όλη η πολιτική ζωή κι εμείς με την ουρά έτοιμη να κουνηθεί σε κάθε παραδόπιστο χάδι. Λαχταράει η ψυχή μας ένα ΟΥΣΤ ΒΡΩΜΟΣΚΛΑ για όλους! Αλλά δυστυχώς στην κάλπη καταλήγουμε μ’ ένα συμβιβασμένο ΑΕΙ ΝΑ ΓΛΥΨΣ ΚΑΙ ΣΥ ΒΡΩΜΟΣΚΛΟ (συμπεριλαμβάνοντας σαφώς και τον εαυτό μας στο κόκαλο!)! Τελικά Αζόρ καλά τα είπε η αφεντικίνα σου… ΣΑΜΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΣ!