Στη Νέα Υόρκη ο 110ος Δρόμος χωρίζει δύο κόσμους. Το Χάρλεμ από το υπόλοιπο Μανχάταν. Στην Αθήνα την Τρίτη αυτός ο δρόμος ήταν η οδός Λυκούργου. Χώριζε την κεντρική προεκλογική συγκέντρωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου από αυτήν της Φώφης Γεννηματά.
Διακόσια πενήντα εννέα βήματα. Τόσα, μετρημένα, επί της Αθηνάς χώριζαν τη μία συγκέντρωση από την άλλη: η Ζωή θα μιλούσε στην Ομόνοια, η Φώφη στην πλατεία Κοτζιά. Στη μέση, δύο κόκκινες κορδέλες της αστυνομίας στη μία και στην άλλη πλευρά της οδού Λυκούργου όριζαν ένα είδος πολιτικού no man’s land. Που δεν χρησίμευσε τελικά σε κανέναν.
Το όρντινο είχε δοθεί στις 7.30 μ.μ. Οπως και με τα ραντεβού, το να είσαι ακριβής στο όρντινο είναι μια εμπειρία πολύ μοναχική. Αυτή τη φορά είχε και μπάσκετ.
Στην Ομόνοια από νωρίς ήταν ο περήφανος πατέρας Νίκος Κωνσταντόπουλος. Στην Κοτζιά ήταν τα τιμημένα γηρατειά, μεταξύ αυτών ο Γιάννης Καψής και ο Ανέστης Βλάχος.
Δεν ήθελε πολύ να καταλάβεις ότι όλα θα καθυστερούσαν. Πολύ. Ηταν η ώρα των ολιγόλεπτων χαιρετισμών στην Ομόνοια, κάποιος Κλαούντιο Κατζ από τη Λατινική Αμερική που μίλησε στους νέους που πουλούσαν το «Ξεκίνημα» και έδιναν συνεντεύξεις σε ξένους δημοσιογράφους πασχίζοντας να εξηγήσουν τις διαφορές της Λαϊκής Ενότητας με το ΚΚΕ. Ηταν βεβαίως και η ώρα των μουσικών επιλογών: Μιας άτυπης μάχης των decibel με τραγούδια του Λέοναρντ Κοέν, του Πορτοκάλογλου, του Ξυλούρη και των U2 από την Κοτζιά και τραγούδια του – έλα, μαντέψτε! – Μανού Τσάο, παραλλαγές του «Bella Ciao» και το «People Have the Power» από την Πάτι Σμιθ από την Ομόνοια. Για ώρα πάντως, αυτός που κέρδιζε ήταν ο τύπος έξω από το εμβληματικό -τουλάχιστον για τους παροικούντες την οδό Αθηνάς- «Φθηνόπολις»: Με ανοιχτό ένα προς πώληση πάμφθηνο ραδιόφωνο των 200w άκουγε το Ισπανία – Ελλάδα. «Πόσο;», «31-25».
Στις 8:20 είχα ακούσει τουλάχιστον τρεις να έχουν επαναλάβει τα 259 βήματα για να δουν τι γίνεται «στους άλλους». Και είχα εντοπίσει την απόλυτη ισορροπία των decibel – εκεί δηλαδή όπου άκουγες καθαρά και διακριτά και τους δύο: ήταν έξω από ένα κλειστό μαγαζί που υποσχόταν ότι όταν θα άνοιγε θα είχε «το ψωμί της γιαγιάς στο ξύλο» και «χύμα χαλβά Κοσμίδη». Ήταν το λεπτό που στην Κοτζιά κυριάρχησε ενθουσιασμός ή κάτι τέτοιο τηρουμένων των αναλογιών: περίπου 20 γενναίοι γέροντες φώναξαν «το ΠΑΣΟΚ είναι ‘δω, ενωμένο, δυνατό» έξι φορές και η φωνή τους μεταδόθηκε από τα μεγάφωνα. Ήταν ένα άτυπο αλλά συγκινητικό καλωσόρισμα στο βήμα του Γιάννη Τούντα, εκπροσώπου των Κινήσεων Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία, που λυπάμαι που το λέω, αλλά αν αρχίσεις να το γκουγκλάρεις σου βγάζει πρώτα «κίνηση πολιτών για το πολυτονικό».
Ηταν 8:21, ο κ. Τούντας δεν είχε καν ζεσταθεί, όταν στην Ομόνοια επικράτησε επίσης ενθουσιασμός: Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ανέβηκε στο βήμα της συγκέντρωσης. «Οχι, όχι, όχι, όχι» – τέσσερα τον αριθμό από τον επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας και τους συγκεντρωθέντες σε μια αντιμνημονιακή εκδοχή του φεμινιστικού «no means no». Μετά ο κ. Λαφαζάνης άρχισε να λέει και πολλά «δεν»: «Δεν συνθηκολογούμε, δεν παραδινόμαστε, δεν λιποτακτούμε, δεν υπογράφουμε νέα “Βάρκιζα”» και κέφι να υπήρχε, θα μπορούσε να συνεχίσει με ένα «δεν μας αρέσουν τα γκάλοπ». Γιατί είπε και για αυτά: «Μην πιστεύετε στις δημοσκοπήσεις, λένε ψέματα».
Στις 8:27 ήταν η ώρα του Θανάση Θεοχαρόπουλου να ανέβει στην εξέδρα της Κοτζιά. Οι σημαίες της ΔΗΜΑΡ που ήδη ήταν δυσανάλογα πολλές, πλήθυναν ακόμα περισσότερο. Για να πάνε τελικά πιο πίσω όταν γέμισε και η πλατεία, ήρθαν ο Λοβέρδος, ο Δήμας, ο Γερουλάνος και τα άλλα παιδιά και στις 8:35 ανέβηκε στο βήμα η Φώφη.
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το κακό timing. Ακριβώς στις 8:35 ανέβηκε στην εξέδρα στην Ομόνοια και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο τύπος που πουλούσε καλαμπόκια στην Κοτζιά -«μικρά, μεγάλα, όλα 2 ευρώ»- σε μια κίνηση πολιτικού αμοραλισμού αλλά εμπορικού δαιμονίου είχε ήδη πάρει το καρότσι του και είχε προσεγγίσει την Ομόνοια, μέχρι το πανό που όριζε την αρχή της συγκέντρωσης, καμιά δεκαριά μέτρα μέσα στην Αθηνάς. (Μιας που πιάσαμε το εμπόριο να πούμε και πως, συμπτωματικά ή όχι, ο τύπος που πουλούσε ξηρούς καρπούς στην Ομόνοια πουλούσε και μπουκαλάκια μεζούρες ούζο Μίνι και τσίπουρο Τσιλιλή, ενώ ο αντίστοιχος στην Κοτζιά ήταν μάλλον prohibitionist).
Μολονότι απέναντί της στην Αθηνάς υπήρχε το πανό που το κρατούσαν νεολαίοι μουσάτοι και έγραφε «παύση πληρωμών στους δανειστές – καλωσορίζουμε τους πρόσφυγες», η Ζωή απηύθηνε ερώτημα στο ζωηρεμένο ακροατήριό της: «Τελικά πρέπει να το πληρώσουμε το χρέος;». «Οχι!!!» απάντησε ο κόσμος. «Τι είπατε;» – «Οχι!!». «Τι είπατε;» (δις) «Οχι!». (Μαζί με λίγα γέλια για το τρολάρισμα).
Εκείνη την ώρα στη Σταδίου ακούστηκαν ουρλιαχτά. Ήταν μέσα από μια κλούβα τον ΜΑΤ. «Πόσο είναι ρε παιδιά;» «49 όλα!».
Κάποιοι ήδη είχαν αρχίσει να ανηφορίζουν την οδό Λυκούργου. Για να βγουν στη Σταδίου και να πάνε να δούνε το μπάσκετ. Bad timing. Γενικώς.
