Επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη για τον λόγο που εκφώνησε το περασμένο Σάββατο, με αφορμή την έξοδο της Ελλάδας από το καθεστώς Ενισχυμένης Εποπτείας –την τυπική δηλαδή έξοδο της χώρας από την οικονομική κρίση– εξαπέλυσε τη Δευτέρα ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Πρωθυπουργός του 2010 που με έναν τρόπο συμβόλισε την είσοδο στην κρίση, με εκείνη την πολυσυζητημένη δήλωσή του, από το Καστελόριζο.
«Η έξοδος από την ενισχυμένη εποπτεία δείχνει ότι είναι εθνική ανάγκη για αλλαγή παραδείγματος», τόνισε ο κ. Παπανδρέου σε δήλωσή του, για να αναφέρει ότι στη ΝΔ πανηγυρίζουν «χωρίς έστω ένα ίχνος αυτοκριτικής για την καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης του 2004-2009,που όχι μόνο προκάλεσε τον διπλασιασμό του χρέους, αλλά και εξαπάτησε τόσο την ΕΕ όσο και τον ελληνικό λαό για το τεράστιο έλλειμμα, καταρρακώνοντας το κύρος της χώρας μας διεθνώς».
Ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε στις ευθύνες της ΝΔ, τόσο του πρώην Πρωθυπουργού (2004-2009) Κώστα Καραμανλή, όσο και του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, ως γνωστόν, με το αφήγημα των Ζαππείων ήταν από τους πρώτους που ηγήθηκαν του αντιμνημονιακού μετώπου –προτού γίνει και αυτός «μνημονιακός» ως Πρωθυπουργός.
Ο κ. Παπανδρέου σημείωσε στη δήλωσή του ότι θα ήταν κατανοητοί οι πανηγυρισμοί του σημερινού προέδρου της ΝΔ αν το κόμμα του είχε βάλει πλάτη ως αξιωματική αντιπολίτευση αντί να επενδύει στο λαϊκισμό.
Και ο κ. Παπανδρέου συνέχισε: «Βγήκαμε από την ενισχυμένη εποπτεία χάρη στις τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού και την προσπάθεια όλων όσων έκαναν ένα υπεράνθρωπο αγώνα για να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Κόντρα και στην ανεύθυνη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ που διοργάνωνε συγκεντρώσεις αγανακτισμένων στις πλατείες μαζί με τη ΝΔ, που παραλίγο να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη, που με τις επιλογές της διακυβέρνησής του μας οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο», είπε, για να προσθέσει: «Οχι μόνο δεν μπορεί να πανηγυρίζει η ΝΔ, αλλά ούτε και ο ελληνικός λαός. Την ώρα που βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλες εθνικές και διεθνείς προκλήσεις, υπάρχει κίνδυνος οι μεγάλες θυσίες των Ελλήνων να χαθούν αν δεν αλλάξει ο πελατειακός και αναχρονιστικός τρόπος διαχείρισης του κράτους, των θεσμών, της οικονομίας και της εξουσίας. Για αυτό, αποτελεί εθνική επιταγή η αλλαγή παραδείγματος».
