Και τώρα ο Αλέξης Τσίπρας είναι πραγματικά αντιμέτωπος με την Ιστορία.
Λίγες μόλις ημέρες αφότου ο πρόεδρος Ομπάμα αποχώρησε από την Αθήνα, έχοντας επισημάνει πόσο σημαντική είναι για τις ΗΠΑ μία επίλυση του Κυπριακού, η κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει ο Πρωθυπουργός είναι πιο σύνθετη από ποτέ:
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν αμφισβητεί πιο ξεκάθαρα από ποτέ τη Συνθήκη της Λωζάνης (έστω και αν για το Μαξίμου πρόκειται για ένα ακόμη «ανεπιβεβαίωτο δημοσίευμα», σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο). Και το κάνει αυτό ο Ερντογάν, λίγες μόλις ώρες αφότου οι συνομιλίες για το Κυπριακό στην Ελβετία έχουν καταρρεύσει, με διαφορές όπως φαίνεται αγεφύρωτες για το εδαφικό και την ασφάλεια (δηλαδή την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την κατεχόμενη Κύπρο, στην οποία η Τουρκία δεν πρόκειται να συμφωνήσει).
Το ατυχές είναι ότι ο κ. Τσίπρας έχει ήδη πέσει σε μία επικίνδυνη παγίδα: την στιγμή που επιμένει και προβάλλει ως κεντρικό στρατήγημα της πολιτικής του την κατάργηση του αναχρονιστικού, όπως λέει, καθεστώτος των εγγυήσεων, ο Ερντογάν τoν σύρει στην συνέχιση αυτού καθεστώτος.
Εξ ου και την προηγούμενη Παρασκευή και προτού οι συνομιλίες στην Ελβετία καταλήξουν σε αδιέξοδο, οι Τσίπρας – Ερντογάν συνομιλούν τηλεφωνικώς και αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μίας διμερούς συνάντησης, προφανώς με την ιδιότητα των εγγυητριών δυνάμεων.
Και προφανώς αυτό συμβαίνει με την Τουρκία σε θέση ισχύος, είτε λόγω της πίεσης που ασκεί μέσω του Προσφυγικού και της απειλής να πνίξει την Ευρώπη (δηλαδή την Ελλάδα) με ένα νέο κύμα προσφυγικών ροών), είτε επειδή αυτή είναι που διατηρεί κατοχικές δυνάμεις στην Κύπρο, είτε επειδή ο Ερντογάν ήταν ένας από τους πρώτους συνομιλητές στο τηλέφωνο του νεοεκλεγέντος προέδρου Τραμπ, όσο ο Μπαράκ Ομπάμα απολάμβανε την βόλτα του στην Ακρόπολη.
Ακόμη χειρότερο είναι ότι όλα αυτά συμπίπτουν με την αναζωπύρωση ενός μετώπου και μίας εκδήλωσης αλυτρωτικών διαθέσεων από τα βορειοδυτικά σύνορα της χώρας.
Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Εντι Ράμα, έχοντας τις προηγούμενες ώρες και ημέρες προσφέρει δείγματα των διαθέσεών του, με συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ, η οποία μεταδόθηκε την Τρίτη το βράδυ, εμφανίζεται να αναθεωρεί στο σύνολό του το πλέγμα των σχέσεων μεταξύ της χώρας του και της Ελλάδας.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κ. Ράμα έθεσε με την συνέντευξή του αυτή όλα τα θέματα στο τραπέζι:
– Μίλησε για τις περιουσίες των Τσάμηδων, οι οποίοι κατά τα λεγόμενά του «δεν επιτρέπεται να επισκεφθούν τις περιοχές όπου ζούσαν οι πρόγονοί τους και είχαν τις περιουσίες τους», ασχέτως του ότι το θέμα έχει λυθεί με δικαστικές αποφάσεις από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 επί τη βάσει της αντεθνικής δράσης των Τσάμηδων κατά τη διάρκεια της Κατοχής.
– Χαρακτήρισε την Ηπειρο και το Ιόνιο «αμφισβητούμενες περιοχές» στις οποίες πρέπει να υπάρξει συνεργασία και διεκδίκησε ενημέρωση για τα ενεργειακά αποθέματα των περιοχών
-Αμφισβήτησε την δυνατότητα της Ελλάδας να ασκήσει βέτο στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας
– Μίλησε για τον «παραλογισμό της διατήρησης του εμπολέμου», την στιγμή που είναι γνωστό ότι με απόφασή της ελληνικής κυβέρνησης από το 1987 η Ελλάδα έχει άρει το καθεστώς και η αλβανική κυβέρνηση είναι αυτή που το διατηρεί σκοπίμως και με προφανείς στοχεύσεις.
Ο συνδυασμός των γεγονότων, συμπεριλαμβανομένης και της επίσκεψης του προέδρου Ομπάμα, φανερώνουν ότι η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μία κατά τα φαινόμενα δύσκολη πραγματικότητα και μία εξωγενώς προκαλούμενη κινητικότητα στα εθνικά θέματα.
Το κακό είναι ότι ο κ. Τσίπρας διολισθαίνει σε παγίδες που του στήνουν οι συνομιλητές του: Συνομιλεί με τον ισχυρότερο από αυτόν Ερντογάν, ενώ λέει ότι δεν θέλει να είναι εγγυητής στο Κυπριακό και προγραμματίζει μία συνάντηση χωρίς προφανή λόγο, ενώ τηλεφωνιέται με τον Εντι Ράμα, που θέλει να αμφισβητήσει ακόμη και τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο χωρών και να εγείρει διεκδικήσεις με επιθετικό τρόπο.
Η κινητικότητα αυτή προφανώς και προδιαγράφει εξελίξεις, οι οποίες είτε θα αποτραπούν είτε θα είναι δυσμενείς, αναλόγως των χειρισμών που θα κάνει η ελληνική κυβέρνηση. Πάντως τα δείγματα δεν είναι ενθαρρυντικά. Ή μάλλον μοιάζουν επικίνδυνα σπασμωδικά.
Τι λόγο έχει για παράδειγμα ο κ. Τσίπρας να επισκεφθεί εσπευσμένως την Θράκη την Παρασκευή; Για να πείσει ότι είναι ελληνική; Αυτό το ξέρουμε. Εμείς τουλάχιστον…
Γιατί είναι “παγίδα” τα εθνικά θέματα για ένα πρωθυπουργό;
Βασικά είναι η δουλειά του.Κανείς δεν γίνεται πρωθυπουργός με το ζόρι.
Τον έχουμε πιει (συγγνώμη για την έκφραση) ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ!
Ελπίζω οι ψηφοφόροι του να μη χρειαστεί να το καταλάβουν και σε αυτόν τον τομέα, γιατί το “δεν έχω τίποτα να χάσω”, με το οποίο μας είχαν πρήξει, θα πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις!
(και όλη η Ελλάδα μαζί φυσικά. Απλά οι υπόλοιποι τον είχαν ικανό για όλα και δεν τους ήρθε κατραπακιά με όλα αυτά που βλέπουν)
Καλημέρα!
Στη διεθνή πολιτική, οι σχέσεις μεταξύ χωρών (δε μιλάω γι’ αυτές που βρίσκονται σε διαρκές καθεστώς αντιπαράθεσης, π.χ. Βόρεια-Νότια Κορέα, Ρωσία-Ουκρανία κλπ.) οξύνονται είτε όταν συμβαίνει ένα απρόβλεπτο βλαπτικό γεγονός (π.χ. Ρωσία-Τουρκία), είτε όταν η μία περιέρχεται σε προφανές καθεστώς εσωτερικής αδυναμίας και η άλλη -επωφελούμενη-βρίσκει την ευκαιρία να αναζωπυρώσει παραδοσιακά θέματα διαφορών τα οποία κανονικά βρίσκονται σε ύπνωση, θεωρώντας πως είναι η κατάλληλη στιγμή να κερδίσει κάτι ή να αποπροσανατολίσει το εσωτερικό της από άλλα προβλήματα. Ας ψάξουμε λοιπόν να βρούμε ποιος και γιατί είναι σε κατάσταση εσωτερικής αδυναμίας και ποιος επωφελείται από αυτή έστω και στο επίπεδο της διακήρυξης προθέσεων.
Έχουμε και λέμε:
Πρωθυπουργός: Aλέξης Τσίπρας
Υπουργός Εξωτερικών : Νικόλαος Κοτζιάς
Αναπληρωτής Υπουργός αρμόδιος για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις: Γεώργιος Κατρούγκαλος
Υφυπουργός: Ιωάννης Αμανατίδης
Υφυπουργός αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό: Τέρενς Σπένσερ Κουίκ
Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Πάνος Καμμένος
Αναπληρωτής Υπουργός: Δ. Βίτσας
Είμαστε άξιοι της τύχης μας.
ΟΠΑ ;;;!!!!!!!!!…..τι εκφρασεις ειναι αυτες κοριτσι πραμα καλε ;;;!!!!!!…..
αυτο το mg… μιλιγκραμ σημαινει ;;
Καταρχήν δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλεστε. Ας δούμε τα δεδομένα. Η Τουρκία “αναθεωρεί” τη Συνθήκη της Λωζάνης συστηματικά πια, και επιπλέον το γεγονός ότι βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σταθερά σε “εξοπλισιτικό οργασμό” με καινούργια οπλικά συστήματα (παράδειγμα βλέπε το F35) ενώ η Ελλάδα περνάει την μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία των ανεπτυγμένων οικονομιών και φυσικά η πρωτοφανής αποεπένδυση χτυπάει και την αμυντική ικανότητα της.
Επιπλέον η Ελλάδα δεν έχει πολλά χρόνια τώρα κάποια πραγματική διπλωματική στρατηγική εκτός του ότι επαναλμβάνει με κίνδυνο να γίνει βαρετή “ότι αποτελεί παράγοντα/φάρο σταθερότητας στην περιοχή…” και έχει βάλει όλα τα αυγά στο ίδιο καλάθι ότι δηλαδή είναι μέλος της ΕΕ (άλλη μία αυταπάτη των Ελλήνων).
Παρόλα αυτά τώρα νομίζω είναι πολύ αργά για να προσφέρει κάτι πια ο πανικός. Ούτε αξιόμαχη αμυντική ικανότητα αποκτάς σε μία ημέρα, ούτε νέες συμμαχίες και νέες διπλωματικές στρατηγικές μπορείς να πετύχεις. Πάντως αναμφισβήτητα η Ελλάδα πρέπει να φτιάξει μια κανούργια διπλωματία που να έχει σαν κεντρικό δόγμα ότι τα σύνορα της δεν τα εγγυάται κανένας οργανισμός (ξεκινώντας από τα βασικά), γιατί από το 2000 και μετά μοιάζει να το ξέχασε.
Είπα συγγνώμη…
Αφού η έκφραση αυτή ταιριάζει γάντι…
Ακριβώς!
Όταν το βλέπεις έτσι μαζεμένο το παρεάκι, καίγονται αυτοβούλως και τα εναπομείναντα εγκεφαλικά κύτταρα!
:-))))
Τί σημαίνει “τα εθνικά θέματα παγιδεύουν” τον οποιονδήποτε πρωθυπουργό; Πού ξέρουμε για ποιον λόγο ‘τηλεφωνήθηκε΄ με τον Ράμα ή θα συναντηθεί με τον Ερντογάν; Μπορεί για παράδειγμα να του τόνισε ότι η Ελλάδα αναμένει από τους γείτονες της τη φιλίας τους αλλά είναι έτοιμη να υπερασπιστεί με κάθε τρόπο τα δίκαια της. Δεν έχει σχέση ότι είναι αριστερός/ δεξιός φραουλής ή ροδακινής. Ως Έλληνας πρωθυπουργός έχει χρέος να ακολουθήσει την εθνική γραμμή και όλα τα κόμματα να τον στηρίξουν. Και το λέω εγώ που είμαι από τους πιο σφοδρούς επικριτές αυτής της κυβέρνησης. Δεν καταλαβαίνω, λοπόν, πώς είναι δυνατό να μπαίνει στη σφαίρα της ελαφράς ανάλυσης (κουβεντούλα να γίνεται) που γίνεται στα δημόσια μέσα η εξωτερική πολιτική μας;!
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα εθνικά θέματα δεν τα έφερε στη ‘επικαιρότητα’ κάποιο κόμμα, ούτε μπορούν, από ό,τι φαίνεται, να οριοθετηθούν από την εγχώρια πολιτική. Τα φέρνει στο προσκήνιο επιτακτικά η πραγματικότητα (όποιοι είδαν τη χθεσινή συνέντευξη καταλαβαίνουν) και ο στρουθοκαμηλισμός είναι (πάντα ήταν… και πριν το 2000 και μετά) επικίνδυνος. Κανένας δε θέλει πόλεμο ή άλλες προσβλητικές ανοησίες που λέγονται πολύ συχνά, ειδικά εδώ μέσα, αλλά και το να υποκρινόμαστε ότι για εσωτερικούς λόγους ο Ερντογάν μιλα για τον εθνικό όρκο (δηλ. για την κατάκτηση μέχρι και της Θεσσαλονίκης) και ο Ράμα μιλά για τη ‘Φυσική Αλβανία’ με μία φυσικότητα που σπάει κόκκαλα, δεν είναι καθόλου έξυπνο.
Συνεπώς, στα εθνικά θέματα υπάρχει μόνο μία γραμμή-η υπεράσπιση των εθνικών δικαίων. Και πρέπει να θεωρείται δεδομένη η εθνική στάση της κυβέρνησης. Και στο ποια είναι η εθνική στάση δεν χωράει ούτε μικροκομματική καπηλεία ψευτοπροοδευτικών βολονταριστικών ‘αφηγημάτων’ ή των πατριωτικών αισθημάτων του ελληνικού λαού, ούτε όμως και άλλη υποχωρητικότητα που θα βαφτιστεί πάλι, από ΜΜΕ προπαγάνδας, “στρατηγική”. Ας δεχτούμε ότι ο κόσμος είναι εντελώς διαφορετικός από αυτόν που αφηγήθηκαν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης (αλλού είναι ο Τραμπ και ο Φάρατζ-στα σύνορα της Ευρώπης με τη Μέση Ανατολή, είναι τα εθνικά θέματα που έρχονται με βία στην επιφάνεια) και ας είμαστε έτοιμοι. Si vis pacem para bellum.
Στον κατάλογο έβαλες εφτά (7) ονόματα, παλαιότερα είχαν βάλει έξι (6).
Και ποτέ να μη ξεχνάμε πως τα αποτελέσματα της αποστασίας του 65 φάνηκαν το 73 με την εισβολή και κατοχή της Κύπρου.
Τα αποτελέσματα της αποστασίας του 2011 είναι εν εξελίξει και προμηνύουν μεγαλύτερη εθνική καταστροφή.
Ημιμαθής, ημιαγραμματος και εντελώς απαίδευτος… Για να αντιμετωπίσεις μια κρίση που εχει σχέση π.χ. με την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης θα πρέπει πρώτα να ξέρεις τί ειναι αυτή η συνθήκη. Για να χειριστείς το κυπριακό, θα πρέπει να ξέρεις δυο πραγματα γαι το θεμα. Πού να τα μάθει όλα αυτά, όταν χασομεραγε πίνοντας τσίπουρα και καφέδες με κάτι καρανικες και κορωνακηδες και άκουγε με ανοιχτό το στόμα τις δασυτριχες αρλούμπες του φλαμπουριαρη και του μπαλτά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα χαραμοφάη τεμπελχανα, που σπατάλησε το χρόνο του πουλώντας αριστεριλικι και επανάσταση εκ του ασφαλούς χρησιμοποιώντας την οικογενειακή περιουσία και τις διάφορες γνωριμίες και παραθυράκια. Και να το αποτέλεσμα…
Μόνο ένας θα έβαζε στη θέση του πολύ γρήγορα τον Ταγίπ. Αυτός που πήγε στην έδρα του, τον έπαιξε μονότερμα, του τα είπε χύμα και τσουβαλάτα και μάλιστα στα Ελληνικά, πήρε το διπλό και δικαιολόγησε τον τίτλο που οι ίδιοι οι Τούρκοι του έδωσαν: “Ο διάβολος με το Αγγελικό πρόσωπο”…
07/01/2011 – Η ομιλία του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, στη Διάσκεψη Τούρκων Πρέσβεων στο Ερζουρούμ.
https://www.youtube.com/watch?v=b_SAVmQaHCE
ρε συ μαγκα ;; ποτε σκεφτεσαι να την βαλεις την τοποθετηση μου ;; πριν 15 ωρες σου την εστειλα..!!!!… επειδη διαφωνει με το σκεπτικο σου ;; τι ζορι βαρατε ηθελα ναξερα ρε που…!!!!…