Η κατοχή μίας τσάντας Louis Vuitton, ενός αυτοκινήτου Bugatti πολλών εκατομμυρίων δολαρίων ή ενός γυαλιστερού Rolex τυπικά αποδεικνύει τον υλικό πλούτο ενός ανθρώπου – ή έστω αυτή είναι η επικρατούσα άποψη.

Τα τελευταία χρόνια όμως οι πλούσιοι άρχισαν να παραμελούν τα υλικά αγαθά και να επενδύουν αλλού, σύμφωνα με άρθρο του Business Insider. 

Η επίδειξη πλούτου λοιπόν δεν είναι πλέον ο τρόπος που δείχνουν οι εύποροι την οικονομική τους κατάσταση.

Ειδικά στις ΗΠΑ, το 1% των πλουσίων δαπάνησε φέτος λιγότερα χρήματα σε υλικά αγαθά από το 2007, γράφει η ακαδημαϊκός και συγγραφέας, Ελίζαμπεθ Κέριντ-Χάλκετ, αναφέροντας στοιχεία από την «Έρευνα καταναλωτικών δαπανών των ΗΠΑ».

Σύμφωνα με την συγγραφέα, οι εύποροι επενδύουν σημαντικά ποσά πρωτίστως στην εκπαίδευση καθώς θεωρούν πως οι γνώσεις προσφέρουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να «ανέβει κοινωνικά» και να κάνει διασυνδέσεις, όπως γράφει σχετικά στο βιβλίο της “The Sum of Small Things: A Theory of an Aspirational Class” [Το σύνολο των πραγμάτων: Μια θεωρία για μια Φιλόδοξη Τάξη].

Πλέον, όλο και περισσότεροι πλούσιοι επιλέγουν να διάγουν μια καθημερινότητα «διακριτικού καταναλωτισμού», αφήνοντας τα υλικά αγαθά στην άκρη, για χάρη της κουλτούρας και της απόκτησης γνώσεων, που σύμφωνα με τη λογική τους αποτελεί το «Ιερό Δισκοπότηρο» της τάξης τους.

Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν και μια εξίσου γενναία επένδυση στην υγεία, καθώς η ευεξία έχει γίνει κι αυτό το νέο σύμβολο πολυτέλειας.

«Πλέον η εύπορη τάξη θα πρέπει να αποκαλείται “η φιλόδοξη τάξη”», σημειώνει η Κέριντ-Χάλκετ, «μια τάξη που ολοένα κι απομακρύνεται από τον ωμό καταναλωτισμό για χάρη άλλων αγαθών, όπως η κουλτούρα, ακόμη και η συνταξιοδότηση με τους όρους που θέλει η ίδια, δηλαδή πράγματα που δεν μπορεί πλέον να αποκτήσει ούτε καν η ασθμαίνουσα μεσαία τάξη».

Καθώς η νέα αυτή τάση συχνά περνάει απαρατήρητη από την μεσαία τάξη, ο «διακριτικός καταναλωτισμός» βοηθάει στην κοινωνική κινητικότητα, υποστηρίζει η συγγραφέας.

«Είναι η ευκαιρία της εύπορης τάξης να υπογράψει το δικό της πολιτιστικό κεφάλαιο και να παγιώσει το κοινωνικό της στάτους με ένα τρόπο πολύ πιο αποτελεσματικό απ’ ότι η επίδειξη πλούτου», καταλήγει με νόημα η ακαδημαϊκός.