του Νίκου Ρούσση
Με την «βούλα» του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, λοιπόν, απαγορεύεται η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες των ευρωπαίων πολιτών, επειδή, όπως λέει το Δικαστήριο στην απόφαση του, η αναγραφή και μόνον, του «σε τι Θεό πιστεύει ο άλλος», έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δύσκολα καταπίνεται, μία τέτοια απόφαση, από όλους όσους έδωσαν αγώνες στα ελληνικά πεζοδρόμια, με τον …σταυρό στο χέρι, για την αναγραφή του όρου «Χριστιανός Ορθόδοξος» στις ταυτότητες όλων των νεοελλήνων. Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς αλλά και τους πολιτικούς συνοδοιπόρους τους, οι αποφάσεις των Δικαστηρίων και ιδιαίτερα του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ούτε κρίνονται ούτε σχολιάζονται… Απλώς εφαρμόζονται. Όχι μόνον από τα κράτη που αφορά η σχετική απόφαση αλλά και από τα 47 κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται, βέβαια και η Ελλάδα.
Συνεδριάζοντας, την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010, το Δικαστήριο, για την εξέταση της προσφυγής του Σινάκ Ιζίκ κατά της Τουρκίας, βρέθηκε αντιμέτωπο με μία ιδιάζουσα περίπτωση. Ο ενάγων, Τούρκος υπήκοος, μέλος της θρησκευτικής κοινότητας Αλεβί στην Τουρκία, που γεννήθηκε το 1962 και ζει στην Σμύρνη, είχε υποστηρίξει, ενώπιον της τουρκικής Δικαιοσύνης ότι, κακώς αναγράφονταν στην ταυτότητα του η ένδειξη «Ισλάμ» στο θρήσκευμα και ζήτησε, από την στιγμή που θα έπρεπε να αναγράφεται η θρησκεία στην οποία πιστεύει, να γραφθεί στην ταυτότητα «Αλεβί». Τα τουρκικά δικαστήρια απέρριψαν τις αιτιάσεις του Ιζίκ, με το σκεπτικό ότι, η θρησκεία των Αλεβί εντάσσεται στην Ισλαμική θρησκεία και άρα δεν υπήρχε πρόβλημα, στην αναγραφή του θρησκεύματος, στην ταυτότητα του ενάγοντος.
Ο άνθρωπος, δηλαδή, έλεγε ότι, δεν αντιδρά στην αναγραφή του θρησκεύματος στο οποίο πιστεύει, στην ταυτότητα του, αρκεί αυτό να είναι αληθινό. Στην θρησκεία των «Αλεβί» πιστεύει, κι’ αυτό ήθελε να γράφεται στην ταυτότητα του. Επειδή, όμως, τα τουρκικά δικαστήρια δεν του έκαναν το κέφι, προσέφυγε στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Την Τρίτη που εκδικάσθηκε η προσφυγή του, το Δικαστήριο, καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του δικαιώματος, της ελευθερίας της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας, με το εξής σκεπτικό: ότι η εν λόγω παραβίαση δεν είχε προκύψει από την άρνηση του ενάγοντος να δείχνει την πίστη του (Αλεβίτες) στο δελτίο ταυτότητας του αλλά από το ίδιο το γεγονός ότι, η ταυτότητα του περιείχε μια ένδειξη της θρησκείας, ανεξάρτητα από το αν ήταν υποχρεωτική ή προαιρετική η αναγραφή της.
Δεδικασμένο, λοιπόν, για όλη την Ευρώπη ότι, η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες των πολιτών, συνιστά απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
