Τέτοιες μέρες βραβεύονται στον αθλητισμό οι καλύτεροι της χρονιάς, εκεί ψηλά στα σαλόνια όπου είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε από το 2004 την ποδοσφαιρική Εθνική Ελλάδος. Κι αν ο αποκλεισμός της από το EURO και η κατηφόρα της στην κατάταξη της FIFA μας πλήγωσαν, μικρό το κακό μπροστά στη νέα κατρακύλα της χώρας μας στη διεθνή ανταγωνιστικότητα, πολύ κάτω κι από τη Μποτσουάνα, με κύρια αιτία την πολιτικοοικονομική αβεβαιότητα. Αμ πως, 3 φορές κληθήκαμε φέτος στις κάλπες να επιλέξουμε με δημοκρατικά κριτήρια επόπτες και εποπτείες, αυτή τη φορά, όμως, με αξιοκρατικά θα ψηφίσω διαιτητή και μάλιστα θηλυκού γένους, την κυρία Εύα Ασδεράκη.
Πρόκειται για την 33χρονη Ελληνίδα εκ Χαλκίδος που διηύθυνε τον περασμένο Σεπτέμβριο τον μεγάλο τελικό του US Open στη Νέα Υόρκη, ανάμεσα στο νούμερο 1 τενίστα της παγκόσμιας κατάταξης, Σέρβο Νόβακ Τζόκοβιτς, και το νούμερο 2, Ελβετό Ρότζερ Φέντερερ. Να μια ωραία εικόνα για μια Δημοκρατία, λοιπόν, να ασκεί αφ’ υψηλού στο κέντρο του γηπέδου από την καρέκλα της εξουσίας εποπτεία στους καλύτερους που ξεχώρισαν στον τομέα τους για να διεκδικήσουν το τρόπαιο. Ετσι απλά, με σιωπή, χωρίς πολλά λόγια για καθημερινή αυτοπροβολή στα ΜΜΕ, αλλά με δουλειά. Ωστε να συγκεντρωθεί ο αθλητής στο σερβίς, στην επιχειρηματική εκκίνηση από τη φάση της αδειοδότησης, χωρίς να κινδυνεύει να του πάρουν τη ρακέτα. Κι αν δεν τα καταφέρει με την πρώτη, να έχει μια δεύτερη επενδυτική ευκαιρία, αρκεί να ρίξει το μπαλάκι στο προβλεπόμενο τετράγωνο, όπως σε ένα παράθυρο με σταθερό μήκος και πλάτος, χωρίς παραθυράκια και διαρροές.
Στο χέρι μας είναι από τη νέα χρονιά να αρχίσουμε να επιτρέπουμε να ανεβαίνουν στο βάθρο των μεταλλίων οι αξιότεροι ώστε από το θέαμα να ωφελούμαστε πρωτίστως εμείς. Χωρίς ντόπες, αλλά με ενέσεις ψυχής
Κι όταν ξεκινήσει το παιχνίδι σε ένα τερέν ίσιο χωρίς λακκούβες, να μην παίζει το κράτος με τη μανιβέλα του φιλέ, ορθώνοντας ξαφνικά εμπόδια στους παίκτες, αλλά να έχει τη δύναμη να παρέμβει στις ασύμβατες πρακτικές, όπως έπραξε προ τετραετίας η κυρία Ασδεράκη στους βεντετισμούς της ντίβας Σερένα Γουίλιαμς. Κατά τ’ άλλα, αρκείται η διακεκριμένη διαιτητής στο να εφαρμόζει τους κανονισμούς, θεσμοθετημένους και ξεκάθαρους χωρίς αυτοσχεδιασμούς. Αποφασίζει με ευθυκρισία και ταχυκρισία κι όχι με τους αργόσυρτους ρυθμούς της ελλαδικής Δικαιοσύνης, να γνωμοδοτεί όταν πια η παγκόσμια γεωοικονομία έχει ξεκινήσει να παίζει το επόμενο σετ ..
Σύμμαχος για όλους τους συντελεστές του παιχνιδιού το ξεκάθαρο πλαίσιο, λωρίδες λευκές σχεδιασμένες με αρχή, μέση και τέλος κι όχι γκρίζες ζώνες με μετακινούμενες κόκκινες γραμμές. Και σε καταστάσεις οριακές, όταν ακόμη και για τον κοντινότερο βοηθό το μπαλάκι παίζεται αν ήταν μέσα ή έξω, επιστρατεύεται η τεχνολογία κι όχι η μαντεία. Η εξέλιξη δεν αφήνεται στην τύχη, στη φορά του ανέμου και τις ιδιοτροπίες της μπάλας πάνω στο δίχτυ και του δαχτυλιδιού στο κάγκελο, όπως στο Matchpoint του Γούντι Aλεν, πόσο μάλλον οι τύχες μιας χώρας ολόκληρης που και φέτος παίχτηκε στα ζάρια.
Εμείς οι θεατές αφήσαμε το λίκνο των Ολυμπιακών Αγώνων να κυλήσει προς τα χείλη της μπαρμπουτιέρας, αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Κι όμως, ποτέ δεν είναι αργά. Στο χέρι μας είναι από τη νέα χρονιά να αρχίσουμε να επιτρέπουμε να ανεβαίνουν στο βάθρο των μεταλλίων οι αξιότεροι ώστε από το θέαμα να ωφελούμαστε πρωτίστως εμείς. Χωρίς ντόπες, αλλά με ενέσεις ψυχής. Σε διαδρομές και γήπεδα γεμάτα με κλάση και χαμόγελο κι όχι αδειανά, με καφρίλα μόνο. Από το ευγενές άθλημα της αντισφαίρισης, τα πιο λαοφιλή ομαδικά, έως τον αυθεντικό Μαραθώνιο. Καλή Ολυμπιακή Χρονιά κι ας έχουμε μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο ακόμα δρόμο.