Με αφορμή τα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζει η γαλλική εφημερίδα L’Humanite (καθεστώς διαχείρισης, απλήρωτοι εργαζόμενοι, κ.ά.), η συμπατριώτισσά της Le Monde κάνει μελαγχολικές σκέψεις για το παρόν και το μέλλον όχι μόνο του Τύπου αλλά και της κοινωνίας, θίγοντας ζητήματα δημοκρατικότητας όσον αφορά την πολιτική σκέψη και πρακτική όλων στη σημερινή Γαλλία.
Στην πραγματικότητα λέει ότι στη Γαλλία δεξιόστροφος και αριστερόστροφος λαϊκισμός εξισώνονται στην πράξη – και η «πράξη» αυτή, πότε ως λόγος του αριστεριστή Μελανσόν και πότε ως έκτροπα των φαιοκίτρινων Γιλέκων, αποβαίνει εις βάρος του Τύπου και της Δημοκρατίας.
Το παλιό όργανο του ΚΚ Γαλλίας, η L’Humanite, πνέει τα λοίσθια, με ασήμαντη για τη Γαλλία κυκλοφορία και με απεγνωσμένες εκκλήσεις στους αναγνώστες για τον οβολό της φιλανθρωπίας τους.
Ομως η Le Monde, με αφορμή αυτή τη θλιβερή κατάληξη ενός ιστορικού φύλλου, αναρωτιέται «ποιος τάχα να νοιάζεται ότι μια εφημερίδα κινδυνεύει να εξαφανιστεί».
Και εννοεί ότι τέτοια νέα είναι άσχημα για τον πλουραλισμό των μέσων ενημέρωσης και για την ελευθερία της έκφρασης, σε μία εποχή μάλιστα που όλο και περισσότεροι άνθρωποι «προτιμούν να εμπιστεύονται τα ξεδιάντροπα ψέματα ή τα fake news που ταιριάζουν με τις απόψεις τους, και όχι να ενημερώνονται για την ενοχλητική αλήθεια».
Σκληρές κουβέντες ίσως, γραμμένες σε κύριο άρθρο και μέσα σε ένα κλίμα βαθιάς δυσπιστίας του κόσμου απέναντι στα παραδοσιακά media, καθώς στη Γαλλία «εντείνεται η βία κατά των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης» στο περιβάλλον της μεγάλης κοινωνικής κρίσης.
Η εφημερίδα δίνει και μία πληροφορία η οποία σίγουρα δεν μπορεί παρά να ταράζει τον κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο: «Από το 2009, τα έντυπα μέσα Γαλλία έχουν χάσει το εν τρίτον του εργατικού δυναμικού τους».
Και ολοκληρώνει το άρθρο της με το μέγα πολιτικό ζήτημα:
«Τους τελευταίους μήνες, οι επικριτές της ‘’έλλειψης αντικειμενικότητας και ανεξαρτησίας του Τύπου’’ έχουν γίνει ολοένα και πιο βίαιοι. Τον Οκτώβριο του 2018 ο Ζαν-Λικ Μελανσόν είχε δώσει τον τόνο, καλώντας τους υποστηρικτές του κόμματός του να διασύρουν αυτούς τους ‘’ηλίθιους και ψεύτες’’ δημοσιογράφους.
»Με την κρίση των Κίτρινων Γιλέκων, το μίσος εναντίον του δημοσιογραφικού επαγγέλματος άλλαξε επίπεδο (…) Οι δημοσιογράφοι εξυβρίστηκαν, υπέστησαν προπηλακισμούς και μερικές φορές κακοποιήθηκαν στις διαδηλώσεις (…) Εάν ο Τύπος υποφέρει, είναι επίσης επειδή η δημοκρατία είναι άρρωστη».
Το κείμενο της Le Monde εδώ.
(Eίναι ευνόητο ότι η Le Monde, με την αφορμή που δίνει η περίπτωση της L’Humanite, δεν υπερασπίζεται παρά το δικαίωμα του οιουδήποτε εντύπου να υφίσταται ως επώνυμο βήμα, με άποψη υποκείμενη σε δημοκρατική κριτική. [Εδώ το βάρος πέφτει στον επιθετικό προσδιορισμό.] Δεν σημαίνει ότι η Le Monde ενστερνίζεται τις απόψεις τής L’Humanite [διαχρονικά], απλώς προβάλλει την αξία της συνταγματικής ελευθεροτυπίας.)
