Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δήλωσε απροθυμία να διεξαγάγει νέα έρευνα σχετικά με τον θάνατο του παλαιστινίου ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ, ο οποίος απεβίωσε τον Οκτώβριο του 2004 σε παρισινό νοσοκομείο, έτσι απέρριψε τη σχετική αίτηση που είχαν υποβάλει η χήρα του, Σούχα, η κόρη του, Ζάουα, αλλά και δύο γάλλοι υπήκοοι.
Κατόπιν αυτής της αμετάκλητης άρνησης, το πυκνό μυστήριο που περιβάλλει τον θάνατο του Αραφάτ θα συνεχιστεί, αφού δεν πρόκειται αν μάθουμε μετά βεβαιότητος αν ο επικεφαλής της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης πέθανε από φυσικά αίτια ή αν δολοφονήθηκε.
Στην ακατάβλητη επιμονή της χήρας του Αραφάτ να μάθει ο κόσμος την αλήθεια έγκειται η όλη προσπάθεια αναμόχλευσης της υπόθεσης, καθώς η ίδια είναι πεπεισμένη ότι ο άνθρωπός της δηλητηριάστηκε με την τοξικότατη ραδιενεργό ουσία πολώνιο. Επ’ αυτής της εκδοχής, ότι υπήρξε έκθεση του Αραφάτ σε πολώνιο, συνηγορεί και μία μελέτη ελβετών γιατρών που εξέτασαν το πτώμα του.
Οι ελβετοί ειδικοί είχαν ερευνήσει και προσωπικά αντικείμενα του Αραφάτ, όπως και δείγματα του χώματος πέριξ της σορού του, και είχαν αποφανθεί ότι η ύπαρξη του πολωνίου δεν αμφισβητείται. Αβέβαιοι ωστόσο είχαν δηλώσει ως προς το αν αυτό το ραδιενεργό στοιχείο ευθύνεται τελικά και για τον θάνατο του Αραφάτ. Παρά αυτό το ιστορικό, για τις γαλλικές αρχές δεν τίθεται ζήτημα, ούτε για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Από πλευράς χήρας και όσων τη στηρίζουν, η υπόθεση της δηλητηρίασης ερμηνεύεται με την εξής εκδοχή: ο Αραφάτ κατάπιε το πολώνιο κατά τη διάρκεια ενός δείπνου στην κατοικία του, στη Ραμάλα, σε χρονική στιγμή κατά την οποία η Παλαιστίνη βρισκόταν υπό ισραηλινό κλοιό – εξ αυτού του συνδυασμού στοιχείων οι παραπάνω συμπεραίνουν ότι κάποιος πρόδωσε τον Αραφάτ στις μυστικές υπηρεσίες. Το Ισραήλ πάντως είχε εξαρχής αρνηθεί οποιαδήποτε ανάμειξη.
Γύρω από τη δολοφονία αυτή καθαυτή έχει στηθεί ένα γαϊτανάκι που συσκοτίζει περισσότερο τα πράγματα, αφού απαρτίζεται από τις κακές σχέσεις της χήρας με την Παλαιστινιακή Αρχή – σχέσεις εχθρικές, οι οποίες έχουν παροξυνθεί σε επίπεδο σύγκρουσης σε πολιτικό και προσωπικό επίπεδο-, αλλά και από την ίντριγκα των χαμένων ημερολογίων του Αραφάτ.
Αυτά τα τελευταία δεν ήταν παρά σημειώσεις που κρατούσε ο εκλιπών σε καθημερινή βάση και τις μετέφερε πάνω του (στο τζάκετ του). Από αυτά τα υποτίθεται απολεσθέντα χαρτιά, τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να φωτίσουν τα σκοτεινά πράγματα, δεν έχει βρεθεί απολύτως τίποτε.
